Woensdag 30/11/2022

VerslagZomerfestival

Flashbacks naar 1991 en de heerschappij van een gitaargodin op eerste Hear Hear!-festival

Anna Calvi op Hear Hear!.  Beeld © Stefaan Temmerman
Anna Calvi op Hear Hear!.Beeld © Stefaan Temmerman

Op Pukkelpop zelf krijgen ze niet langer steevast de hoofdrol toebedeeld, maar op de eerste editie van het spin-off-festival Hear Hear! eisten de gitaren alle aandacht op. Liam Gallagher! Pixies! Een briljante Anna Calvi! En, euh, Editors was er ook. Een overzicht in zes hoofdstukken.

Ewoud Ceulemans

De rock-’n-roll-ster

“Het is simpel,” liet Liam Gallagher (★★★★☆) al herhaaldelijk optekenen, “Noel heeft die Oasis-songs geschreven, maar de mensen willen míj ze horen zingen.” Een punt van jewelste – een Oasis-tributeband is snel gevonden, en tegenwoordig heeft Liam een van de betere achter zich verzameld. Perfect voor een festival als Hear Hear!, dat vol de kaart van de gitaren trekt.

Eerst even naar de intrede van Liam, want beter werd het niet. De kampioenen-chant van zijn geliefde clubje Manchester City door de speakers, met op het grote scherm grote woorden: ‘Godlike’, ‘Icon’, ‘RNRStar’. Liam, uiteraard in parka en met vissershoedje, heupwiegend het podium op en meteen ‘Morning Glory’: wedstrijd gespeeld, kippenvel in de tropen. ‘Rock ‘n’ Roll Star’ mocht er meteen achteraan.

Liam Gallagher. Beeld © Stefaan Temmerman
Liam Gallagher.Beeld © Stefaan Temmerman

Het heette niet ‘Liam plays Oasis’, dus moesten er ook eigen songs gespeeld worden, en, welja, dat was jammer. ‘Better Days’ deed het met de drumbeat van ‘Tomorrow Never Knows’ van The Beatles en niet veel meer, ‘Soul Love’ was er nog eentje van Beady Eye, de rest was gewoon niet sterk genoeg om tussen de songs van broer Noel overeind te blijven. Er mocht weer iets gaan komen. ‘Cigarettes & Alcohol’: hij had het begrepen. ‘Wonderwall’ dan, en of hij het begrepen had! Geen ‘Live Forever’ als afsluiter, wel ‘Champagne Supernova’: zijn we niet rouwig om. Liam zonder Noel is live beter dan Noel zonder Liam. Op plaat is het een ander verhaal. Als die twee nu eens een groepje zouden beginnen. Een naam hebben ze al.

Het vroege hoogtepunt

De klok had nog niet halftwee geslagen toen wij, nooit verlegen om een forse uitspraak, ‘Hier gaat niemand nog over’ in ons virtueel boekje noteerden. Anna Calvi (★★★★★), beste mensen: enerzijds gitaargodin, anderzijds zangfurie. Het vocale spierballengerol waarmee ze ‘Don’t Beat the Girl Out of My Boy’ beklonk, brak de zieltjes in twee van hen die slim genoeg waren om zo vroeg al in de Wah Wah post te vatten. Eerder had ze haar Fender Telecaster, een wilde mustang met zes snaren waar menig gitarist zijn vingers aan snijdt, als een volleerde rodeoster getemd in ‘Indies or Paradise’. Als Thurston Moore vroeg uit de veren was, stond hij vast goedkeurend te knikken tijdens de naar Sonic Youth geurende solo.

Wat nog? ‘Desire’, netjes achteraan in de set: een oerkreet van een song. Of het instrumentale ‘Rider to the Sea’, waarin Calvi haar blik op de hemel richtte – wedden dat ze los door het dak van de tent heen keek? Er knal achteraan volgde ‘Suzanne & I’: geen idee wie die Suzanne is, maar weet dat we fucking jaloers op haar zijn. Anna Calvi houdt van het grootse gebaar – in ‘Wish’ en de afsluitende Suicide-cover ‘Ghost Rider’ viel ze dramatisch op de knieën om te soleren – maar doet het wel met een minimum aan middelen: een drummer die ‘Boem! Paukenslag’ als levensmotto hanteert, en een multitalent dat toetsen, snaren en percussie beroert, soms allemaal tegelijkertijd. Een beetje zoals Calvi op nauwelijks 50 minuten ons hele emotionele register bespeelde.

De jaren 90-nostalgie

‘Wave of Mutilation’, ‘Monkey Gone to Heaven’, ‘Planet of Sound’: nee, met dat openingstrio van Pixies (★★★★☆) zat het wel snor, maar vervolgens was het telkens toch weer een ademstoot of vijf wachten op weer eens een pareltje. ‘Gouge Away’ uiteraard, ‘Isla de Encanta’, ‘Velouria’, en met voorsprong ‘Caribou’. ‘The Holiday Song’, ‘Death Horizon’ en ‘All the Saints’, en de overbodige cover ‘Head On’ was wat ons betreft iets te veel middelmaat net over de helft. De eindsprint mocht er dan weer wel wezen: ‘Here Comes Your Man’, ‘Wave of Mutilation’, ‘Where Is My Mind?’, en die fantastische Neil Young-cover ‘Winterlong’ als afsluiter – dat kan geen doorgewinterde setsamensteller beter.

Thurston Moore Group. Beeld © Stefaan Temmerman
Thurston Moore Group.Beeld © Stefaan Temmerman

Frank Black kent het hier, trouwens: op de befaamde Pukkelpop-editie van 1991 speelde hij (solo) een verrassingsoptreden. Sonic Youth stond er toen ook, en op Hear Hear! werd die band vertegenwoordigd door Thurston Moore. Anno 2022 zijn ze allebei hun Kim kwijt: Black zijn bassiste Kim Deal, vervangen door Paz Lenchantin, Thurston zijn vrouw Kim Gordon. Geen Sonic Youth meer, dus, wel Thurston Moore Group (★★★★☆): een succulent alternatief met drie gitaren, een drummer, en een man aan de knoppen, die ons in opener ‘Locomotives’ – alles komt terug – zowaar aan Sonic Youth deden denken.

Moore houdt van uitweiden, afdwalen, de song verliezen, en niemand die dat beter kan dan hij. Zingen deed hij enkel om ons af en toe een plezier te doen, zo leek het. ‘Cantaloupe’ had iets wat voorwaar op een traditionele gitaarsolo leek, uiteraard niet veel later gevolgd door een hoop noise om heel ons hoedenbestand bij af te nemen.

De experimenteerdrang

Noise vonden we ook terug in de set van Squid (★★★☆☆): vijf Britse snaken, te jong om een lange broek te dragen, maar oud genoeg om te dansen op de dunne koord tussen briljant en irritant, en de eerste helft van hun set viel te vaak aan de verkeerde kant. De klankorgie in het slot van ‘Boy Racers’ klonk toch een beetje als neuzelen met het volume op 11. Dan hadden we, kieskeurig als we zijn, liever een song als ‘Houseplants’ in de plaats gekregen. Niet getreurd, want het postpunky ‘G.S.K.’ trok de boel helemaal recht het zinderende ‘Narrator’ bleek de ideale soundtrack voor een exorcisme. Tussenin zat ‘Pamphlets’, een song als een formule 1-race: optrekken, uit de bocht gaan, en wéér optrekken. In al hun experimenteerdrang probeerden ze u soms van het tegendeel te bewijzen, maar laat u niet misleiden: Squid heeft topsongs in de rugzak.

Parquet Courts. Beeld © Stefaan Temmerman
Parquet Courts.Beeld © Stefaan Temmerman

Ook bij Parquet Courts (★★★★☆) lagen geluidsexperimenten (zanger-gitarist-toetsenist Austin Brown bespeelde zelfs een scheidsrechtersfluitje) gedrapeerd over popsongs uit de catchy as fuck-categorie, zoals ‘Human Performance’. ‘Dust’ was dan weer voer voor de dansvloer, ‘Almost Had to Start a Fight/In and Out of Patience’ en ‘Light Up Gold II’ waren pure punk. Tegen ‘Freebird II’ stond zanger-gitarist Andrew Savage, net als wij, te druipen van het zweet: het hield hem niet tegen om helemaal loos te gaan in de lang uitgesponnen outro van ‘Plant Life’. Afsluiter ‘Stoned and Starving’ – u kent het gevoel wel – was de kers op de spreekwoordelijke taart.

De teleurstellende headliner

Liam Gallagher en Pixies opvolgen: het is waarschijnlijk voor niemand een cadeau, en al zeker niet voor Editors (★★☆☆☆). Anderhalf uur lang stonden we ons af te vragen waaraan precies Tom Smith en compagnie hun headlinerstatus hebben verdiend. Zit dat kippenvelfilmpje van ‘No Sound but the Wind’ op Werchter 2010 er voor iets tussen? Op Hear Hear! was het, ondanks het nieuwe arrangement, een voorspelbaar, uitgemolken afsluiter. Terwijl ‘Munich’ net daarvoor wél iets met ons had gedaan, in positieve zin dan nog wel. Het is een cliché om te zeggen dat Editors’ debuutplaat The Back Room meteen ook hun beste was, maar het klopt wel: ‘Munich’ en compagnon ‘Blood’ staken er op de setlist in Kiewit ver bovenuit.

Editors.  Beeld Alex Vanhee
Editors.Beeld Alex Vanhee

Tom Smith is een frontman met veel pathos en weinig persoonlijkheid, en tijdens ‘Magazine’ schoot ons heel even de omschrijving ‘Dave Gahan van den Aldi’ door het hoofd. Met dat verschil dat onderling inwisselbare songs als ‘Frankenstein’, ‘Karma Climb’ en het wel erg repetitieve ‘Violence’ bij Depeche Mode de lat niet zouden halen. Toegegeven, met een ‘Papillon’ waarop weinig aan te merken viel, kregen Editors vroeg in de set de tent wel even mee, en het meeklapmomentje in de brug van ‘Smokers Outside the Hospital Doors’ klasseren we ook onder de noemer ‘prima’, maar verder haalden wij vooral herinneringen op aan de gelaagde, verfijnde songs van zeventien jaar geleden, die inmiddels worden platgewalst door beats uit de one size fits all-categorie.

Balthazar werkte hun 'Sands'-tournee af op Hear Hear!. Beeld © Stefaan Temmerman
Balthazar werkte hun 'Sands'-tournee af op Hear Hear!.Beeld © Stefaan Temmerman

De beste Belgen

Sons mocht de Yeah Yeah-tent openen en bijna-naamgenoot Whispering Sons toonde aan dat een beekje zweet over de ruggengraat meer of minder de goed geoliede livemachine niet kan doen stokken. Maar de beste Belgen werden voor het laatste feestje in de Gimme Gimme-tent bewaard, waar Balthazar (★★★★☆) het laatste Belgische hoofdstuk van hun Sands-tournee afwerkte. Dat brengt met zich mee dat er nogal wat materiaal uit Sands werd geplukt, een plaat die we nooit boven Rats of Thin Walls zouden verkiezen, maar ‘Hourglass’ was amper ingezet of Balthazar bewees ons ongelijk.

Het gerucht gaat dat frontduo Maarten Devoldere en Jinte Deprez voor elke show elk een fles Charisma van een goed jaar soldaat maken, maar het niet zo geheime wapen van dit vijftal heet Simon Casier. Zijn baslijnen zijn de ruggengraat, het kloppend hart én de swingende heupen van songs als ‘I Want You’ en ‘Fever’, dat lekker lang werd uitgesponnen en Hear Hear! deed ijlen in een jaren 80-disco. Het was zo lekker feesten met Balthazar dat we stilletjes ‘Néé!’ riepen toen Devoldere het mooie ‘You Won’t Come Around’ inleidde met “We gaan efkens gas terugnemen.”

Een weergaloos ‘The Boatman’ werd dan weer in de armen gesloten als een oude vriend, ‘Entertainment’ was psychedelische funk – met een glansrol voor de trombone van Tijs Delbeke – en ‘Bunker’ ging in extremis naar huis met het mooiste meisje van het festival. Laat volgende keer gewoon Balthazar de boel afsluiten, jongens.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234