Donderdag 27/06/2019

Film

‘First Man’: Ryan Gosling op zelfmoordmissie naar de maan in atypische Neil Armstrong-biopic

Beeld rv

Wonderboy Damien Chazelle doet het opnieuw. First Man, zijn virtuoze biopic over Neil Armstrong, is een stuk minder frivool dan La La Land, maar brengt wel ritme in de ruimte, en wijkt haast ongemerkt een heel eind af van de vaste Hollywoodkoers.

Met First Man waagt Damien Chazelle zich voor het eerst aan een groots opgezette biopic. Is het 33-jarige genie dat ons verfrissende parels als Whiplash en La La Land schonk nu al klaar om de stoffige Hollywood-toer op te gaan? Helemaal niet. Ook in deze film over Neil Armstrong drukt hij zijn eigen voetafdruk stevig in het maanstof. Dit is die zeldzame mainstreamfilm die toch door en door persoonlijk voelt, en haast ongemerkt een heel eind afwijkt van de typische Hollywoodkoers.

Bezaaid met lijken

Te beginnen bij het hoofdpersonage: Neil Armstrong (enigmatisch vertolkt door Ryan Gosling) is allesbehalve een onberispelijke ruimteheld. Wel een droge luchtvaartingenieur die verbitterd door het leven loopt. Je zou voor minder: Chazelle benadrukt niet alleen dat de weg naar de maan bezaaid was met lijken – Armstrong verloor heel wat dierbare collega’s in de vele gevaarlijke testen en missies die de NASA in volle Space Race uitvoerde –, hij plaatst Armstrongs krachttoer ook in het teken van de dood van zijn jonge dochtertje Karen. Een verlies dat de astronaut nooit te boven zou komen, maar dat Chazelle ook nooit uitmelkt. First Man is een opvallend subtiel drama, vol onuitgesproken – maar des te meer voelbare – gevoelens.

Beeld rv

Al dat gewicht op Armstrongs schouders zorgt voor een vorm van ruimteradicalisering: het is niet dat hij naar de maan wil, hij móét gewoon. Ook al lijkt het bijna een zelfmoordmissie. De enige manier waarop dat kan, is door emotioneel afstand te nemen van zijn gezin. De scène waar de protagonist zijn vrouw (Claire Foy) en kinderen op persconferentie-achtige toon te woord staat, is hilarisch en triestig tegelijk. Of Armstrong nu fysiek mee aan tafel zit, of 384.400 km verder op de maan staat, het maakt nauwelijks nog een verschil. Zo vertelt First Man in essentie hetzelfde als La La Land: ambitie eist een zware tol.

Geen moonwalk 

Voor de rest is dit natuurlijk een ander beestje dan La La Land: er wordt niet gezongen – laat staan gemoonwalkt – op de maan. Maar in regie en montage schemert wel nog steeds een enorme muzikaliteit door. Al van bij de fenomenale openingsscène is elke cut messcherp getimed. Zelfs de demonische muziekleraar uit Whiplash zou deze regisseur niet kunnen beschuldigen van rushing or dragging.

Chazelle bewijst met deze film dat hij ook actie op grotere schaal aankan. Al kiest hij – net als componist Justin Hurwitz, die alweer een intergalactisch niveau haalt – vaak bewust voor de intieme aanpak: een raketlancering wordt volledig vanuit de cockpit gefilmd, Chazelle heeft vuurballen noch stofwolken nodig om te imponeren.

In die cockpit blijkt het trouwens allesbehalve gezellig: Chazelle laat de wanden piepen, kraken en rammelen tot je oren ervan gaan suizen. Zelden maakte een geluidsband zo duidelijk dat een hoogtechnologische raket uiteindelijk ook maar een blikken doos is die met een onmetelijke kracht in de lucht wordt gekatapulteerd. Voor dit soort film is de Oscarcategorie Best Sound Design uitgevonden.

First Man speelt op 15/10 op Film Fest Gent, en vanaf 17/10 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden