Dinsdag 21/01/2020

Filmrecensie

'Finding Dory': déjà vu, deeltje twee

Beeld Pixar

Waar komt de vergeetachtige Dory eigenlijk vandaan? En waarom zwemt ze alleen door de grote oceaan? Dat is het uitgangspunt van Finding Dory. Een jaar na de avonturen van Finding Nemo vormt ze een nieuw samengesteld vissengezin met vader Marlin en zoon Nemo. Maar wanneer ze zich plots flarden van haar jeugd herinnert, wil ze op zoek naar haar ouders. Alleen, waar wonen zij?

De nieuwe zoektocht start met een aaneenrijgen met déjà-vumomenten en personages uit de voorganger. Toch is dat niet altijd gratuit. Hoe Dory hen - al dan niet - herinnert, is een dankbare manier om haar personage verder uit te puren.

Bovendien staat dit verhaal ook op zichzelf, en dat brengt het trio naar het Marine Life Institute. Een 'toffe' SeaWorld, waar vissen goed worden verzorgd en ruimte krijgen. Een onuitputtelijke bron van originele, nieuwe personages ook. Zoals de zevenarmige octopus Hank, mopperend met overtuiging ingesproken door sitcomgoeroe Ed O'Neill. Er hangt een interessante, theatrale spanning tussen opportunist Hank en optimist Dory. Mocht Pixar over dertien jaar opnieuw overstag gaan, laat het dan een Finding Hank zijn. Waarom is hij eigenlijk een tentakel kwijt?

Finding Dory is geen pure, fysieke zoektocht, maar eentje naar identiteit. Dat maakt van de film nog geen meesterwerk als Toy Story 3. Maar godzijdank ook geen miskleun als Cars 2.

Beeld Pixar

Finding Dory

Animatiefilm
Van: Andrew Stanton, Angus MacLane
Met: Ellen DeGeneres, Albert Brooks, Ed O'Neill
Duur: 103 minuten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234