Zondag 17/11/2019

Concertrecensie

Filter in Trix: gala voor de meerwaardezoeker

Battles in Trix Beeld Stijn Verbruggen

Terwijl een van oorsprong Keltisch feest de populariteitstest won, organiseerde Trix met eendagsfestival Filter een gala-avond voor de meerwaardezoeker. Thurston Moore, Orville Peck en Battles gidsten u tegen een democratische prijs door het weiland tussen indie en underground.

Filter is er voor de lui die hun koffie niet van Clooney maar uit Guatemala willen, voor wie “de vorige plaat was beter” een veelgebruikte repliek is en de Bijbel gewoon Pitchfork heet. Je kan er smalend over doen, maar geef toe: ze hebben in de meeste gevallen een betrouwbare smaak. In Trix werd bovenstaande doelgroep op zijn wenken bediend, met klinkende namen (Thurston Moore! Battles!) en artiesten die in de toekomst klinkende namen zouden kunnen worden (Orville Peck! Mottron!).

Van alle vreemde vlerken op de affiche was Orville Peck (****) de vreemdste: een Amerikaan voor wie het 365 dagen op een jaar Halloween is. Hij was voor de gelegenheid in een wijnrood kostuum met prachtige, fonkelende details. Peck was ergens tussen cowboy en buikdanser, tussen Roy Orbison en Johnny Cash, tussen goed en steengoed. ‘Dead Of Night’ was zijn eigen ‘Wicked Game’. Er echode iets van Chris Isaak, Willis Earl Beal en Orbison in zijn songs, terwijl op het podium een toekomstige countryster zich als een paard op een ranch voelde. Juju!

Orville Peck in Trix Beeld Amy Haghebaert

Van enthousiasme had A.A. Bondy (**) dan weer minder kaas gegeten. Hij had van de aanwezige artiesten op Filter nochtans de interessantste korte samenvatting: “In 2012 I quit making music and joined an MDMA surf club in Los Angeles. Years passed. People died. I drank heavily and started meditating.” Die ervaring heeft ‘m met Enderness een plaat opgeleverd die volstaat met gammele synths, verstilde soundscapes en gortdroge beats. Goede muziek maken is een ding, die op een podium op de juiste manier overbrengen is een andere discipline. In de verte — héél ver weliswaar — hadden we de indruk de ijle schoonheid van Majical Cloudz te herkennen, maar aan de leeglopende zaal te zien moet dat een vergissing zijn geweest.

Battles in Trix Beeld Stijn Verbruggen

Intussen gaf een legende een demonstratie ‘snaren temmen’ in de grote zaal, maar u vertellen hoe goed of slecht Thurston Moore was, zal voor een volgende keer zijn. In het café van Trix was namelijk een discussie ontstaan over waar nu eigenlijk de beste vegan kipnuggets te koop zijn. Ook daar kunnen we jammer genoeg geen uitsluitsel over geven, omdat het levensveranderende debat verstoord werd door Peaking Lights (***), een groep die erin slaagt elk moment van de dag te laten aanvoelen als vijf uur ’s ochtends in een met braaksel geparfumeerde club. Peaking Lights gaf met zijn potpourri van disco, new wave, techno en alles dat dansbaar is het antwoord op de volgende vraag: kon Battles zich een betere publieksopwarmer wensen? Het antwoord is simpel: neen.

Battles (****) is door de jaren heen afgezwakt van een kwartet tot een duo. John Stanier en Ian Williams staan er tegenwoordig dus met twee voor, maar maken nog steeds kabaal voor tien overprikkelde kleuters. Dat was in Trix niets anders: Battles knetterde, begeesterde en triomfeerde. Eén uur, twaalf nummers, alle twaalf keikoppen van popsongs. Je komt er bij de groep uit New York pas in als je bereid bent een slag van de hamer te ontvangen.

Battles in Trix Beeld Stijn Verbruggen

Als je dacht dat Sugar Jackson een stevige rechter heeft, heb je John Stanier nooit in levenden lijve mogen ondergaan. Hij is het attractiepark onder de drummers. Hij klopt aan een duizelingwekkend tempo briljante grooves uit zijn stokken. Maar Battles is meer dan een drummer alleen. ‘The Yabba’, ‘Titanium 2 Step’, ‘Fort Greene Park’, ‘They Played It Twice’: wanneer de stuiterende elektronica en drilboorbeats aan het pingpongen slaan, weet je dat er iets op til is. In het geval van Battles was dat veelal bewondering.

Quasi de hele set bestond uit materiaal van het nieuwe Juice B Crypts, met uitzondering van ‘Ice Cream’ en ‘Atlas’ — het ‘Smurfenlied’ van de alternativo’s. Na 12 jaar was die laatste song nog steeds even revolutionair, dansbaar en tijdloos. Afsluiter ‘Ambulance’ had zijn titel dan weer niet gestolen: je werd er een beetje gaga van, maar achter de chaos ontwaarde zich de ware schoonheid. Battles was in het land, en dat zullen we niet snel vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234