Woensdag 08/02/2023

DM GidstFilm Fest Gent

Film Fest Gent: de films die u absoluut niet mag missen

Film Fest Gent. Beeld dm
Film Fest Gent.Beeld dm

Het Filmfestival van Gent opent dinsdagavond met Lukas Dhonts wondermooie Close en eindigt tien dagen later met Maria Schraders actuele She Said, maar heeft tussenin nog veel meer moois te bieden. Deze tien films mag u alvast niet missen.

Ewoud Ceulemans en Lieven Trio

The Banshees of Inisherin

‘Zo’n scherpe pen’, ‘En nog steeds geen Oscar voor Beste Scenario?’, ‘Hoe komt dat?’: deze drie borden zouden wij eigenhandig in de grond voor het hoofdkwartier van de Academy willen gaan hameren, om het onrecht tegen de Engels-Ierse filmmaker Martin McDonagh aan te klagen. Wie vijf jaar geleden de venijnige tirades aanhoorde die hij Frances McDormand in de mond legde in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, weet immers dat McDonagh een van de beste dialoogschrijvers van zijn tijd is. Misschien wint hij volgend jaar wel dat felbegeerde beeldje voor zijn nieuwe, alweer uitmuntend geschreven film The Banshees of Inisherin: een gevoelige en diep melancholische tragikomedie waarin de vriendschap tussen twee Ierse eilandbewoners spectaculair mis loopt. De aandoenlijke blik die uit Colin Farrells ogen spreekt nadat hij de bons heeft gekregen van zijn beste vriend Brendan Gleeson, zal u nog weken blijven achtervolgen.

Bones and All

Is het raar om te zeggen dat we dit kannibalendrama een van de meest romantische films van het jaar vinden? Bones and All is een reünie van de ploeg achter Luca Guadagnino’s instantklassieker Call Me By Your Name – maar dan zonder die ene acteur die intussen gecanceld werd omdat hij écht fantaseerde over menselijke ribbetjes op de barbecue. In zijn eerste Amerikaanse film vertelt Guadagnino een bloederig maar intiem verhaal over twee jongeren die door hun onstilbare honger naar mensenvlees gedoemd lijken tot een solitair bestaan in de marge van de samenleving. Enkele beelden wegen zwaar op de maag, maar de horror blijft door de band genomen tot een minimum beperkt. Timothée Chalamet – de jonge god die heel wat tienermeisjes met huid en haar zouden willen opeten – en Taylor Russell die elkaar uit de eenzaamheid loswrikken, dat is waar deze film echt om draait. Opdrachtje: herkent u Michael Stuhlbarg, de geruststellende papa uit Call Me By Your Name, in zijn meest afstotelijke rol ooit?

Corsage

De vele bewuste anachronismen in beeld en geluid – een opgestoken middelvinger in een 19e-eeuwse hoepeljurk! Marianne Faithfull tijdens een harprecital! – zijn een duidelijke hint: deze film over de beroemde Oostenrijkse keizerin Elisabeth, beter bekend als Sisi, geeft geen fuck om historische nauwkeurigheid. Integendeel: regisseur Marie Kreutzer beoogt met haar film zelfs een radicale herschrijving van de geschiedenis. Ze laat de vrouw met de legendarische wespentaille, die overleefde op enkele schijfjes appelsien en wat rundsbouillon, toe om na haar veertigste verjaardag haar verstikkende korset af te werpen, en eindelijk weer wat plaats in te nemen. Het blozende keizerinnetje dat talloze porseleinen memorabilia siert, is veraf in deze rauwe, levendige ondergraving van het biopic-genre. De uitstekende Luxemburgse actrice Vicky Krieps geeft haar meest prikkelende vertolking sinds ze Daniel Day-Lewis paddenstoelenstamppot serveerde in Phantom Thread.

Holy Spider

De Deens-Iraanse regisseur Ali Abbasi blikte zijn derde langspeelfilm in lang voordat de straten van zijn geboorteland in brand stonden, maar sindsdien is Holy Spider alleen nog maar relevanter geworden. De film gaat namelijk over precies datgene wat zovele moedige Iraniërs op dit moment luidkeels aanklagen: de stuitende vrouwenhaat, en het daarmee gepaard gaande geweld dat in hun land alomtegenwoordig is. Holy Spider is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de “spider killer”: een seriemoordenaar die de straten van de heilige stad Mashhad “zuiverde” van prostituees. Hij verkocht zijn ordinaire moordzucht in de media als een heilige missie, en kreeg er nog applaus voor ook. Net als Abbasi’s unieke trollensprookje Gräns ademt deze film een intens gevoel van smerigheid uit, maar door zijn expliciete, ijzingwekkende geweldsscènes is Holy Spider veel harder en moeilijker te verdragen. Iraanse cinema zoals je die nog nooit eerder zag.

Saint Omer

De Franse Alice Diop won in Venetië de Grote Prijs van de Jury met Saint Omer, en werd daarmee een van de grote revelaties van het festival. Diop maakte al naam met enkele knappe documentaires over migranten in Frankrijk, maar waagt zich nu voor het eerst aan een fictiefilm, die zowel qua verhaal als qua vorm nog steeds erg dicht bij de realiteit aanleunt. Enkele jaren geleden was Diop aanwezig op het proces van een Senegalese vrouw die haar eenjarige kind verdronk in zee. Die emotionele ervaring gaf haar de inspiratie voor Saint Omer, waarin de zwangere schrijfster Rama een gelijkaardig proces bijwoont. De kille, berekende getuigenis van de beschuldigde – net zoals Rama een moeder van Senegalese origine –, maar ook de vooroordelen die ze in de rechtszaal over zich heen krijgt, confronteren Rama met haar eigen demonen. Een uiterst minimalistische rechtbankthriller die je met lange, rigide close-ups aan je zetel gekluisterd houdt.

Klondike

Ervan uitgaand dat u nu en dan ook naar de wereld buiten de bioscoopzaal kijkt, zult u meteen beseffen dat Klondike één van de meest actuele films op deze editie van Film Fest Gent is. De Oekraïense film neemt u terug mee naar 17 juli 2014, toen pro-Russische separatisten boven Oost-Oekraïne passagiersvliegtuig MH17 van Malaysian Airlines uit de lucht schoten. Geen van de 298 inzittenden overleefde de crash.

Regisseur Maryna Er Gorbach zoomt niet in op de hoofdzakelijke Nederlandse slachtoffers van de crash, maar wel op de hoogzwangere Irka, die op een boerderij vlak bij de plek van de crash woont. Door haar ogen zie je het conflictgebied dat Oost-Oekraïne al sinds 2014 is. Toen Klondike half februari op het Filmfestival van Berlijn in première ging, waarschuwde Er Gorbach voor een nakende Russische invasie, vertelde Film Fest Gent-programmadirecteur Wim De Witte bij de programmavoorstelling. “Tien dagen later was het zo ver.”

Fumer fait tousser

Hij maakte een film over een moordzuchtige, rubberen autoband (Rubber). En een film over de macht van een hertenleren jasje (Le daim). En een film over twee sullen die een immense vlieg willen africhten om er een bank mee te overvallen (Mandibules). Laat het duidelijk zijn: het werk van de Franse cineast Quentin Dupieux – onder de naam Mr. Oizo ook bekend als muzikant – is een genre op zichzelf.

Nieuwste argument om die stelling hard te maken: Fumer fait tousser, een Power Rangers-pastiche over een team superhelden waarvan elk lid vernoemd is naar een ingrediënt uit tabak, zoals methanol of nicotine. Slecht nieuws: de teamspirit staat op een laag pitje, en daarom stuurt hun baas – een rat, wat om de één of andere reden in het universum van Dupieux vast wel steek houdt – hen op retraite in de bossen. In de bijrollen herkent u bekende topacteurs als Adèle Exarchopolous, die ook al te zien was in Mandibules, en Benoît Poelvoorde, die in het ridicule kostuum van de superschurk mag kruipen.

Jane Campion, la femme cinéma

In de vertrouwde ‘Artists On Film’-sectie van Film Fest Gent zitten twee films over de betreurde Franse grootmeester Jean-Luc Godard, maar eerlijk? Wij kijken het meest uit naar Jane Campion, la femme cinéma, de Franse documentaire over de grensverleggende regisseur van The Piano, The Portrait of a Lady en The Power of the Dog. Campion is één van de meest spraakmakende vrouwen in een industrie die van oudsher door mannen wordt gedomineerd: ze won als eerste vrouwelijke regisseur de Gouden Palm (voor The Piano) en mocht eerder dit jaar eindelijk de Oscar voor Beste Regie (voor The Power of the Dog) ontvangen.

In Julie Bertuccelli’s documentaire mag de Nieuw-Zeelandse regisseur zelf komen uitleggen wat haar werk zo uniek maakt. Een voorproefje? De wereld die ze in haar films creëert, wordt – in Campions eigen woorden – bevolkt door “eigenzinnige, rare vrouwen”. Het hoe en waarom van Campions veertigjarige carrière wordt haarfijn uit de doeken gedaan in dit, toegegeven, subjectieve, lovende portret van een unieke filmmaker.

War Pony

De Amerikaanse Riley Keough mag zich de kleindochter van Elvis Presley noemen, maar bouwt al jaren aan haar eigen bijdrage aan de Amerikaanse cultuurgeschiedenis. Als actrice deed ze dat met gesmaakte (bij)rollen in onder meer Mad Max: Fury Road, Under the Silver Lake en American Honey. Het is tijdens de opnames van die laatste film dat ze Franklin Sioux Bob en Bill Reddy leerde kennen, twee Native Americans die haar voorstelden aan Gina Gammell. Samen met die laatste levert Keough haar regiedebuut War Pony af, waarvoor Sioux Bob en Reddy meeschreven aan het scenario. Dit heeft niets van doen met Steven Spielbergs melige WO I-epos War Horse: in de plaats daarvan vertellen Keough en Gammell het verhaal van twee jonge inheemse Amerikanen die in een reservaat in South Dakota iets van hun leven proberen te maken. Vergelijkingen met het poëtische The Rider, van Nomadland-cineaste Chloé Zhao, duiken regelmatig de kop op, en Gammell en Keough mochten op het Filmfestival van Cannes de Caméra d’Or voor Beste Debuut komen ophalen.

Carnival of Souls

33.000 dollar: voor dat luttele bedrag maakte de Amerikaan in 1962 zijn eerste en enige film, Carnival of Souls. Is het daarom dat Harvey zelf de spookachtige stalker vertolkt die zijn hoofdpersonage Mary (Candace Hilligoss) een hele film lang achtervolgt? Mary is de enige overlevende van een auto-ongeluk en verhuist naar Salt Lake City, waar ze een baan krijgt als orgelspeler in de kerk en in de ban raakt van een oud paviljoen aan de rand van het meer. Steeds vaker ziet ze spookachtige figuren opduiken in de wereld rondom haar, waardoor zelfs haar orgelmuziek eerder hels dan hemels wordt.

De vertoning van Carnival of Souls kadert in Videodroom, de samenwerking tussen Film Fest Gent en kunstencentrum VierNulVier. Zoals Condor Gruppe vorig jaar de Belgische horrorklassieker Daughters of Darkness live van een nieuwe soundtrack voorzag, zo mag de Belgisch-Antwerpse MIAUX dit keer de score van deze cultklassieker de 21ste eeuw binnen trekken. De oude orgelmuziek wordt ingeruild voor hedendaagse synths, maar het macabere meesterschap van Carnival of Souls is tijdloos.

Ontdek de filmselectie van De Morgen tijdens Film Fest Gent. Koop uw tickets via demorgen.be/filmfestgent en geniet van een gratis consumptie in het Film Fest Café.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234