Zondag 15/12/2019

Rock Werchter

Fever Ray op Rock Werchter: pissen op het patriarchaat

Beeld Illias Teirlinck

Wie vijf jaar geleden de – voorlopig? – laatste shows van The Knife zag, krabt zich vast nog in het haar: waren dat concerten? Conceptuele kunstwerken? Of gewoon rare Zweedse grappen? Anno 2018 viert Karin Dreijer met Fever Ray nog altijd graag de verwarring, maar nu zijn we er min of meer uit: haar shows zijn alle drie ineen, and then some. Féést, bijvoorbeeld.

Spirit Witch stond er op Karin Dreijers T-shirt, en ze zag eruit als Robyn die net Yolandi Visser van Die Antwoord had opgegeten. De muziek: verbrokkelde tribale klanken, dof stompende beats. Alles bewust lelijk, verknipt en over the top, zoals ook de outfits van haar vijf vrouwelijke bandleden. Het leek wel alsof Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre zich had uitgeleefd op een stelletje cosplayfiguren – nog iemand een muilkorf?

Beeld Illias Teirlinck

Yep, horror én humor: bij Fever Ray wist je gisteren nooit helemaal zeker wat er achter Dreijers grijns schuilging, en die lijn trok ze door in haar songs. ‘When I Grow Up’ uit haar eerste plaat, dat daar klinkt als een wiegeliedje van een vrouw die net haar baby heeft doodgebeten, bleek op Werchter aanleiding voor een carnavaleske choreografie. Onze reactie, en die van u? Dansen met trillende beentjes en knikkende knietjes. Geen zicht, maar één blik naar de freakshow op het podium stelde iedereen gerust: Karin Dreijer en co. outweirden ons allemaal.

Pathetisch patriarchaat

‘This Country’ en het schurende ‘Falling’, allebei uit Plunge (2017), waren orgieën van uitdagende beelden en explosieve klanken waarbij de burgerlijke moraal en het patriarchaat op kinky wijze in de zeik werden gezet. Om met dat eerste te beginnen: “Everytime we fuck we win”, klonk het, één vuist in de lucht, de andere provocatief in het kruis graaiend. Wat later zag je Dreijer en de twee andere zangeressen porno van de ruwere soort simuleren, maar mannen kwamen er niet aan te pas. Et voilà: het patriarchaat herleid tot een kluitje pathetische rukkers.

Beeld Illias Teirlinck

Fever Ray rekte niet alleen de gendergrenzen danig op, ze beukte ook de conventies van een popconcert aan flarden. Zo stond Dreijer zelf zelden centraal, haar acolieten kregen minstens evenveel aandacht. Die kwamen trouwens uit alle kanten van de planeet – had Dreijer zich wit geschminkt om dat contrast te accentueren? Ook de songs likten gretig aan allerlei wereldmuziekjes, niet zelden van het sjamanistische type, terwijl ze zich tegelijk tegen de platste westerse beats aanschurkten

Laatste laagje fatsoen weggekrabd

Militant? Zeker, maar gelukkig ook heel amusant, en dan moesten de beste songs nog komen. In ‘Wanna Sip’ dansten oranje laserstralen koortsachtig over het publiek, tot plots wit licht flitste en bassen zo diep gromden dat het leek alsof de vliegroutes boven Werchter ineens door de KluB C leidden. ‘To the Moon and Back’ liet oriëntaalse deunen boven abstracte beats dreunen, terwijl Dreijer en haar horde ons normatieve denken – en het laatste laagje fatsoen – wegkrabden: “Your lips, warm and fuzzy / I want to run my fingers up your pussy.” Wat zou dat meisje naast in haar Arctic Monkeys-shirt (zij speelden tegelijk op het hoofdpodium) daarvan hebben gedacht?

Beeld Illias Teirlinck

In ‘IDK’ vloog het deksel definitief van de heksenketel waarin al een halfuur onder hoge druk goedkope ravesynths, EDM-drops, Aphex Twin-lawaai, tribale drums en aardbevingsbassen werden gaargekookt. Ach, wat hadden we dit graag zien ontploffen in een tent vol verbouwereerde Werchter-gangers, in plaats van in een erg matig gevulde KluB C.

Nu ja, dat tikje troosteloze decor paste dan weer wel bij het rondje oudere songs waarmee Fever Ray afsloot. ‘Keep the Streets Empty for Me’ klonk hol, ijselijk en ronduit creepy, alsof we de laatste overlevenden waren van een nucleaire holocaust, fluorescerend en dolend door kapotte steden. 

Dansen? Strompelen was de betere optie, ook tijdens het slottrio ‘If I Had Heart’, ‘Mama’s Hand’ en ‘I’m Not Done’, waarin we onze laatste restjes conformisme en mannelijke chauvinisme uitzworen. Destroy boring? Missie geslaagd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234