Dinsdag 25/02/2020

Festivals in 20 straffe stellingen (deel 2)

Al Barr (Dropkick Murphys).Beeld UNKNOWN

Technisch gesproken zijn we er te vroeg mee, maar we verklaren de zomer tijdens dit zonovergoten Paasweekend officieel voor geopend. We deden vrijdag en zaterdag het Kempische hardcorefestival Groezrock aan, om bezoekers, groepen en organisatie een aantal vooroordelen over muziekevenementen voor te leggen. Vandaag: deel 2, met stellingen 11 tot en met 20.

Op de tweede en laatste dag van Groezrock sneuvelde het Wereldrecord Luchtgitaar, en speelden onder meer de Amerikaanse oerpunks Descendents, de Bostonse Dropkick Murphys en de pretbende van NOFX op de Meerhoutse grasvlakten. Het eerste wat we daarbij dachten, is:

11. Veel volk, veel zon en veel bier: dan is iederéén zat
Hoewel Jägermeister sponsort en vervaarlijk ogende shots aan concertgangers serveert, en het bier rijkelijk uit de tapkranen stroomt, stellen we een beetje verrast vast dat zelfs na valavond het overgrote deel van het publiek zijn nuchtere zelf blijft. De sporadische uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd, zoals de langharige mastodont die op enkele meters voor ons plat op zijn gezicht valt, en er helaas niet aan denkt om zijn handen te gebruiken om de val te breken. "Niet mee inzitten", sust zijn compagnon ons. "Hij doet gewoon weer alsof hij dood is." Hélemaal gerust zijn we er toch niet in.

11. Er wordt te veel gereglementeerd
Crowdsurfers worden uit het publiek geplukt, binnen roken mag niet en stagediven wordt al een hele poos verboden op elk zichzelf respecterend festival. Allemaal zeer bevorderlijk voor de gezondheid, maar hoe rock-'n-roll is zo'n festival dan eigenlijk nog? Op Groezrock blijkt het volgens twee bezoekers allemaal niet zo'n vaart te lopen. "Hier mag je wel stagediven, aan de Etnies-stage", glunderen Nico en Moze uit Grimbergen. "We wagen er ons nog steeds wel 's aan, al zijn we met dat stagediven voorzichtiger geworden dan vroeger. We hebben een vrouw en kinderen, al we nu met een gebroken tand of een blauw oog thuiskomen, geloven die nooit dat het niet van te veel bier was."

13. Sta voor schut, koop een festivalshirt
Sponsor Etnies kon vast met iets geïnspireerders voor de dag komen dan 'Too drunk to die' op een T-shirt, en met 'My daddy rocks!' moeten we bij onze kids ook al niet meer komen aanzetten. NOFX probeert onze Belgische harten te veroveren door shirts met hun naam als het logo van Jupiler én Stella aan de man te brengen, maar de enige écht coole 'kledij' die we zien kan aan het eind van de avond niet uit: de trend van volledig getatoeëerde armen, benen en zelfs voeten zet zich steeds verder en vooral kleurrijker door : we zien jongens en meisjes versierd met massa's rode hartjes en blauwe vogeltjes, lieftallige bloemen en sierlijke krulletters.

14. Een festivalpubliek kent niks van muziek
Naar festivals ga je voor de sfeer, om vrienden te ontmoeten, om pinten te drinken en om thuis weg te zijn, maar of de muziek bij iedereen zo'n grote rol speelt? Die bedenking maakten we ons toen we Eduardo ontmoetten, een enthousiaste twintiger van Sloveense origine. De jongeman sprak geen gebenedijd woord Engels, Duits of Spaans, maar maakte ons in een soort Italo-Sloveens geestdriftig duidelijk dat hij voor zijn favoriete band Slayer helemaal uit Slovenië kwam afgereisd. Helaas: Slayer speelt niet op Groezrock. We hopen Eduardo later deze zomer nog op Sonisphere - waar zijn helden wel aan het werk zullen zijn - nog tegen het lijf te lopen.

Bij de meeste andere festivalgangers merk je wel dat ze goed weten voor wie ze komen. De T-shirts van de al dan niet obscure punk- en metalbands zijn bijna niet te tellen (één sarcast loopt met een 'I Love Justin Bieber'-shirt rond) en de cd's en vinylplaten van de groepen die hier concerteren vliegen over de toonbanken.

15. Mobieltjes verpesten de sfeer

"Guitar seems so fucking loud/People walking on the crowd/Diving off the P.A. stacks/Breaking ankles,necks and backs/Then the circle begins/In the thrashing pit": zo was de sfeer in de moshpit toen Dirty Rotten Imbeciles hun song 'Trashard' schreven. Nu zien we zelf bij de luidste en gevaarlijkste optredens heel wat mensen zo stil mogelijk staan om beelden van het concert te schieten, of om op hun gemak het hele concert op te nemen. "Och, de enige reden waarom concertgangers vroeger géén video's maken, is omdat ze de technologie niet in huis hadden", haalt Danko Jones de schouders op. "Ik zit er absoluut niet mee in."

16. Muziekfestivals hebben geen eigen identiteit meer
Of zoals een concertganger het op de legendarische liveplaat van Neil young uitschreeuwt: "It's all one song!" Niet zo op Groezrock: naast hardcore was er de pure rock-'n-roll van Danko Jones of de erg dicht bij folk aanleunende sound van groepen als Dropkick Murphys of Flogging Molly. "Veel mensen denken dat onze accordeons of doedelzakken een gimmick zijn", klinkt het daar. "Maar dit is de muziek waar we écht van houden. Zolang je doet waar je zin in hebt, maken al die labeltjes niks uit. Zelfs Johnny Cash is punk, als je het zo bekijkt."

17. De lokale bevolking profiteert van zo'n muziekfeest.

Die vlieger gaat voor Groezrock alvast op. Het festival ontsproot onder meer aan het plaatselijke jeugdhuis Horizont, maar ondertussen wordt het evenement gedragen door de Chiro, KWB, muziekverenigingen en talloze andere organisaties. Al kunnen we ons voorstellen dat die wel even moesten slikken toen Groezrock steeds meer voor de spijkerharde hardcore koos. "Toen de eerste bezoekers met hanenkammen en tatoeages opdoken, was er hier en daar wel wat bezorgdheid", grinnikt Jos Tordoor, die destijds mee aan de wieg van het festival stond. "Lang duurde dat niet - na een paar keer merkten de mensen hier ook wel dat de festivalgangers beleefde en leuke mensen zijn. We zouden het nu niet moeten proberen om 'hun' festival uit Gestel te verhuizen. Het feit dat we hier zelden of nooit grote 'accidenten' hebben, helpt natuurlijk ook. Op vrijdag heeft de politie bijvoorbeeld hoop en al vijf keer moeten tussenkomen voor lui die amok maakten of probeerden te dealen. Op zo'n hoop volk valt dat meer dan behoorlijk mee, lijkt me."

18. De beste festivals hebben de raaste namen
Coachella klinkt als een soort kakkerlak, Lollapalooza als een pornoactrice en Werchter is een plaatsnaam die niet één Engelstalige artiest deftig kan uitspreken. Ook Pukkelpop heeft altijd al een beetje vies geklonken, en Groezrock klinkt ook een beetje, nu ja, groézelig. Vanwaar die naam? "Niks met groezelig te maken", zegt de organisatie. "In het dialect hier betekent 'groes' gewoon 'gras'. We wilden een naam die refereerde naar de graswei waarop het festival plaatsvindt. Omdat er vlakbij, in Dessel, al Graspop wordt georganiseerd, was 'Grasrock' uitgesloten en werd het de variant met groes.

19. In de Kempen hebben ze te veel alternatieve festivals

Graspop, juist: die grote metalmeeting vindt jaarlijks in juni op een boogscheut van Groezrock plaats. Ook in de Kempen, en ook met de nadruk op het steviger gitaarwerk. Dreigen de twee festivals zo niet in elkaars vaarwater terecht te komen, of op gespannen voet met elkaar te leven? "Integendeel", zegt Tordoor. "We zien elkaar niet als concurrentie, er wordt zelfs vlot samengewerkt. Niet zozeer op het vlak van bands - voor de kenners is er een duidelijk verschil tussen de punk en hardcore hier, en de metal die in Dessel op de affiche staat - maar wel op logistiek gebied. We huren regelmatig materiaal van de Graspop-organisatie."

20. Op een festival maak je stomste dingen mee

Zoals die Brit die dringend een lesje in vaderlandse geschiedenis nog heeft. We horen een behoorlijk absurde discussie tussen drie Engelsen over Nelson's Column in Londen, het wereldberoemde monument ter ere van de Engelse zeevaarder Nelson die in 1805 de slag van Trafalgar won. Een van de Engelsen blijft bij hoog en laag volhouden dat het monument daar staaat als aandenken aan... Nelson Mandela ('die bekende Fransman!') staat. Hoog tijd om naar huis te gaan, kortom - voor hen én voor ons. (tw)

 Toen een aantal jaren geleden de eerste bezoekers met hanenkammen en tatoeages opdoken, was er hier en daar wel wat bezorgdheid, maar lang heeft dat niet geduurd  
Man-van-het-eerste-uur Jos Tordoor
Nico en Moze: voorzichtige stagedive.Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234