Zaterdag 27/11/2021

Recensie

'Félicité': een eerlijk portret van een brutaal Kinshasa

Félicité is een zangeres in een nachtclub en een zelfvoorzienende moeder van een tienerzoon. Beeld RV ©Andolfi
Félicité is een zangeres in een nachtclub en een zelfvoorzienende moeder van een tienerzoon.Beeld RV ©Andolfi

Félicité is zoals de straten van Kinshasa waar de film zich afspeelt: bruisend, soms brutaal. De titel is meteen de naam van het hoofdpersonage, een zangers in een nachtclub. Ze is een fiere vrouw, een zelfvoorzienende moeder van een tienerzoon. In het Westen zouden we hun leefsituatie onder de noemer ‘armoede’ catalogeren, maar het volstaat voor het kleine huisgezin. Althans, tot het moment dat zoon Samo betrokken raakt in een zwaar motorongeluk, en Félicité een kapitaal bedrag moet ophoesten aan ziekenhuiskosten.

Het scenario is erg eenvoudig geschreven en kabbelt bij momenten iets te lang nonchalant voort. Maar het personage Félicité is zodanig complex, ondoorgrondelijk en vooral, zo intens gespeeld, dat ze de hele tijd weet te verwonderen. Een straffe prestatie van actrice Véro Tshanda Beya, die voor deze titelrol nog geen enkele noemenswaardige speelervaring had opgedaan. Beya is een gewone, maar fiere vrouw uit Kinshasa, net als Félicité. Misschien maakt net dat het allemaal zo ongedwongen en echt.

Ook de muziek is een bedwelmend, opvallend sterk element in de film. Na elk sleutelmoment volgt een nummer dat het verhaal muzikaal aanvult. Ofwel door Félicité zelf, in de bewuste bar waar ze werkt, alsof ze al zingend haar zorgen van zich afzet. Ofwel gebracht door een klassiek koor, in een dromerige setting, als een soort soundtrack bij de gedachten van het hoofdpersonage.

Los uit de pols

Voor regisseur Alain Gomis is het al zijn vierde langspeler. Met Aujourd'hui (2012) was hij al te gast op het Filmfestival van Berlijn, voor Félicité kreeg hij in februari zelfs de Zilveren Beer. Wat het werk van Gomis zo sterk maakt, is dat hij met erg weinig middelen – en weinig verhaal – toch heel wat weet te vertellen.

Zo wordt het pijnlijke, medische traject van Samo amper zichtbaar in beeld gebracht. Iets wat als kijker niet opvalt. Je weet wat Gomis wil zeggen, en je vraagt je nooit af waarom dat niet gewoon wordt getoond. Dat geloofwaardig houden heeft ook deels te maken met de aanpak. Félicité is los uit de pols gedraaid, alsof het om een documentaire gaat.

Met deze film bewijst Gomis dat minder ook meer is. Zonder belerend te worden, zonder het rijke Westen erop te wijzen dat mensen ook met minder geluk kunnen vinden. Maar vooral dat er niet altijd grote kanonnen nodig zijn om een goed verhaal te vertellen. Want ook al is het al bij al wat dun, het had recht uit het echte leven kunnen komen.

Regie: Alain Gomis
Met: Véro Tshanda Beya Mputu, Gaetan Claudia, Papi Mpaka
Duur: 123 minuten

Vanaf 3/5 in de zalen.

Lees hier ons interview met regisseur Alain Gomis: "Ik ga het echte leven niet uit de weg"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234