Dinsdag 22/10/2019

Couleur Café

Fatoumata Diawara op Couleur Café: hemelse start, maar net een maatje te klein

Fatoumata Diawara speelt niet onaardig elektrische gitaar op de Green Stage van Couleur Café. Beeld Alex Vanhee

De Ivoriaanse Fatoumata Diawara opende vandaag de tweede, bloedhete Couleur Café-dag op de Green Stage. Het bleek een niet onaardige performance, met een quasi perfecte opener, maar we bleven toch wat op onze honger zitten.

Couleur Café 2018 kende al menig hoogtepunt. Onze zes favoriete Couleur Café-momenten tot dusver zetten we even voor u op een rijtje:

Eén: een jonge vrouw die – net voor het concert van Leon Bridges gaat beginnen – hoog boven de mensenmassa koordloopt, en die door de geluidstrillingen van de eerste concertklanken bijna haar evenwicht verliest.

Twee: een plaatje van Horace Andy in de Dub Forest. Ze hebben daar een mooi open hek gemaakt dat toch beschutting biedt, dj's werken er met één platendraaier, uit het hoofdaltaar –de muur van speakers – komt soms honing gedruppeld.

Van soukous tot champeta

Drie: de eerste twee songs van De Palenque à Matongé. Palenque ligt in Colombia, voor Matongé moet je gewoon uitstappen bij de Brusselse metrohalte Naamsepoort. Wij gaan niet beweren dat we gehoord hebben waar de soukous van Congo ophield en de Latijns-Amerikaanse champeta begon, maar de elegantie waarmee stemmen, percussie en betokkelde gitaarsnaren twee werelddelen deden verstrengelen, betoverde toch een beetje.

Vier: het hoogtepunt van het concert van Témé Tan, het nummer 'Amethys', een dansje voor zijn overleden moeder. In de tekst "Je ne sais pas bien pourquoi je danse / quand j'entends ta voix", en daarna wat 'nanana's': veel meer is het niet. Maar als hij de song stillegt om nog één 'nanana' voor zijn moeder te vragen, bleef niemand in het publiek onberoerd.

Vijf: gitarist Garrett Shider van Funkadelic – de band van George Clinton – die de machtige 'Maggot Brain'-solo speelde zoals wijlen Eddie Hazel dat deed, en die blijft doorgaan als de band er steeds luider boven komt.

En zes: 'Don Do', opener van Fatoumata Diawara's zondagconcert op de Green Stage. Diawara komt op met de oogjes halfdicht, haar lach komt van diep. Ze zingt laag en schor, ze kirt even later hoog, de wending richting de tweede helft is indrukwekkend.

Lees verder onder de foto.

Fatoumata Diawara verkondigde tijdens haar optreden net iets te veel algemeenheden. Beeld Alex Vanhee

Na die prachtige openingssong, volgen nog mooie songs, hoor. 'Kokoro' en 'Ntereni' staan op de nieuwe cd Fenfo. 'Sowa' is van jaren geleden. De band is oké, en zelf speelt Fatoumata Diawara niet onaardig elektrische gitaar. Als ze stem en gitaar een loopstation-behandeling geeft, zitten wij even in bijna dezelfde hemel als tijdens 'Don Do'. 

Bijna-boeddhiste

Maar de vele "Est-ce que ça va?"'s richting publiek, de typische Mali-geluidjes die we ook bij Amadou en Mariam kunnen krijgen, de algemeenheden in de bindteksten over verscheidenheid, open grenzen en "planten die ons nodig hebben", de gevouwen handen ter dank aan het einde van de bijna-boeddhiste… we wisten niet altijd goed wat we ermee moesten.

Wij houden overigens van de song én van de boodschap van Stevie Wonders 'Higher Ground', maar Diawara was er in haar coverversie qua stem en qua funkgevoel een maatje te klein voor.

Volgende keer neemt ze ongetwijfeld revanche.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234