Zondag 25/08/2019

Concertverslag

Father John Misty in De Roma: bezield entertainer in een maagdelijk wit pak

Father John Misty in De Roma. Beeld Koen Keppens

Father John Misty is de Kanye West van deze generatie singer-songwriters: een geniale narcist die je het ene moment met de ogen doet draaien en het andere moment je recht in het hart raakt. In De Roma gaf hij Coldplay ervan langs, maar verder was de predikant op zijn paasbest.

Father John Misty, oftewel Joshua Tillman. De man die zich verveelde als drummer bij Fleet Foxes, een van de succesvolste indiefolkbands van de eeuw. Uit nieuwsgierigheid werkte hij samen met popsterren zoals Lady Gaga en Beyoncé – opnieuw verveelde hij zich steendood. Hij nam zijn Grammy vorig jaar in ontvangst met de woorden: “Uh, wel, bedankt. Ik heb niet veel tijd, maar, God, ik wil toch één iets kwijt: fuck de maatschappij.” Hij maakte een meme van de platenhoes van zijn vierde en jongste plaat God’s Favorite Customer. Hij speelde covers van Ryan Adams’ covers van Taylor Swift – iets waar Ryan Adams nog steeds niet mee kan lachen. Father John Misty is veel, maar in de Roma was Onze Vader neergedaald als een bezielde entertainer in een maagdelijk wit pak die zijn songs voor hem liet spreken. En hij had blijkbaar veel te vertellen.

Het verliefde ‘Real Love Baby’ sprak over vlinders in de buik en het weergaloze ‘Hollywood Forever Cemetery’ over seks op een kerkhof. In een heerlijk rammelende ‘Chateau Lobby #4’ bezong hij zijn huwelijksreis en in ‘Nothing Good Ever Happens at the Goddamn Thirsty Crow’ gaf hij een dronken tirade over vrouwen.

In het met een dromerige slidegitaar gezegende ‘Ballad of the Dying Man’ kroop hij in de huid van een op sterven liggende internettrol: “
The false feminists he’d managed to detect / Oh, who will critique them once he’s left?” God kreeg een knietje tijdens ‘When the God of Love Returns’. In ‘I Went to the Store One Day’ bezong hij zijn wens om te sterven, terwijl hij nog een laatste keer met zijn geliefde vrijt. In De Roma zong Father John Misty loepzuiver, met een heldere stem die elk woord verstaanbaar maakte. Hij gebruikte veel woorden, maar dat betekende niet dat hij er zomaar mee rondstrooide.

Beeld Koen Keppens

Father John sloot zich twee maanden op in een hotel in New York en kwam terug naar buiten met een plaat. In De Roma klonken de nieuwe songs geweldig, met single ‘Mr. Tillman’ als duidelijke uitschieter. De lichtshow kleurde blauw en roze, net als de hoes. De piano had een kater en de elektrische gitaren waren nog steeds beschonken van de dag tevoren. Tillman zong over zijn hotelverblijf, met de hotelklerk aan het woord tijdens de strofes. “And oh, just a reminder about our policy: don’t leave your mattress in the rain if you sleep on the balcony”, vertelde de goede man geduldig. “Is there someone we can call? Perhaps you shouldn’t drink alone.” Geen zorgen, zong Tillman in het refrein, en terwijl de gitaren jankten, floot hij al zijn problemen weg.

Beeld Koen Keppens

Op plaat kan Father John Misty weleens kwelen, alsof hij iets te veel pathos over zijn door Elton John en Randy Newman geïnspireerde softrocksongs heeft gestrooid. Dat was niet het geval in De Roma. Strijkers en blazers liet hij thuis, in de plaats daarvan leek hij een gitaarband uit de lokale pub te hebben ingehuurd. Songs als ‘Holy Shit’ en ‘Things It Would Have Been Helpful to Know Before the Revolution’ kwamen met veertien kilo dynamiet. Tijdens nieuwtje ‘Hangout at the Gallows’ zwierde hij met zijn microfoon à la Roger Daltry van The Who, terwijl hij zijn gitaar op de grond smeet en afkeurend met de vinger schudde tijdens ‘Nothing Good Ever Happens’. Joshua Tillman had rasmuzikanten meegebracht, maar we hebben ze niet eens gezien: we konden onze ogen niet van hém afhouden.

Beeld Koen Keppens

“Hoe gaat het met iedereen daarboven?”, vroeg hij aan een leeg balkon, waarna hij ‘Pure Comedy’ inzette. Begeleid door een spaarzame pianopartij en een nieuwszender die feedback gaf, ontdeed Tillman onze maatschappij van al zijn zelfgecreëerde waarden. “The comedy of man starts like this: our brains are way too big for our mothers’ hips”, zo begon hij aan zijn beste tekst in zijn arsenaal. “So nature divines this alternative: we emerge half-formed and hope whoever greets us on the other end is kind enough to fill us in.” Aan het eind bleek het hele leven een klucht te zijn. Maar, en dat is zo mooi aan Father John Misty, hij is geen nihilist. In een muisstille zaal eindigde hij met: “I hate to say it, but each other’s all we’ve got.

Waterige ogen en een glimlach op het gezicht. Father John Misty heeft er een gelovige bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden