Zondag 25/08/2019

Review

Father John Misty in de AB: de prins van Absurdistan

Beeld Francis Vanhee

Het was een druilerige zondagavond, en aan het altaar van de Ancienne Belgique predikte folkie Father John Misty over de banaliteit van het leven.

20u34. Zes minuten voor de aangekondigde start van de avondviering schuifelde Father John Misty met de linkerhand achter de rug over de planken. “The comedy of man starts like this”, opende hij in ‘Pure Comedy’. “Our brains are way too big for our mothers' hips. And so nature, she divines this alternative. We emerged half-formed and hope that whoever greets us on the other end is kind enough to fill us in. And, babies, that's pretty much how it's been ever since.”

Het geroezemoes dat tot dan de toon bepaalde, ebde weg. Als Vader Jan spreekt, zwijgt men. Dat laatste zou overigens blijven duren. Ook met de magistrale indiefolk van ‘Total Entertainment Forever’ en ‘Things It Would Have Been Helpful to Know Before the Revolution’ hield Father John Misty (voorheen J. Tillman en ex-drummer van Fleet Foxes) de goedgevulde AB aan het touw.

Father John startte in de Brussel zoals we hem nooit eerder zagen: gefocust, de pathos mijdend. In het verleden waande hij zich op het podium meer dorpszot dan zanger, zondagavond draaide hij de rollen om. Waar de Amerikaanse songschrijver uitblinkt in absurdistische bindteksten, hield hij het nu opvallend rustig. Van opener ‘Pure Comedy’ tot vierde song ‘Ballad of the Dying Man’: geen rariteiten, geen snedige opmerkingen.

Zwarte humor

Father John Misty scheurde op kruissnelheid door de set – links en rechts knipogend naar Randy Newman, Harry Nilsson en Elliott Smith. Die ratatouille van seventiesfolk en stadionrock met een dressing van zwarte humor viel overigens in de smaak. Nancy From Now On’ en ‘Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins)’ werden in de AB als volkshelden onthaald.

Het zag er bovendien ook goed uit, met zwart-witbeelden die refereerden aan de platenhoes van zijn laatste langspeler
Pure Comedy. Maar de fascinatie zou nog voor halfweg omslaan in lichte verveling. Hoe dieper in de set, hoe meer hij de indruk wekte op automatische piloot te spelen. Het drieluik ‘Strange Encounter’, ‘Nothing Good Ever Happens at the Goddamn Thirsty Crow’ en ‘Only Son of the Ladiesman’ vergat simpelweg te boeien. We noteerden één woord tot vijf keer toe: routine.

Ook jammer: de afwezigheid van strijkers en blazers, om de songs (letterlijk) nieuw leven in te blazen. Kan u zich ‘Total Entertainment Forever’ mét saxofoonsolo voorstellen? Of 'Chateau Lobby #4’ mét trompet? Even serieus: ze hadden ons, murw geslagen van extase, van de vloer moeten vegen. Dat hij vorige week – in Londen, bijvoorbeeld – wel in het gezelschap van een ensemble speelde, was dus een pijnlijke vaststelling. Maar ach, er zijn ergere dingen in het leven.

Beeld Francis Vanhee

Absurdistan

Father John Misty legde halfweg het concert zélf de vinger op de wonde, toen hij het publiek een eerste keer uitgebreid toesprak. “Dit is zowaar een professionele show geworden”, grijnsde hij. “I miss these moments of pure stupidity.” En iets later, wanneer een fan hem iets toeriep in onverstaanbaar Engels: “Don’t worry. I will play all the hits, sell selfie t-shirts and go away.”

Het was toen, omstreeks kwart over negen, dat we getuige waren van de herrijzenis van de prins van Absurdistan. Father John ging vanaf dan gulzig door de knieën, pakte links en rechts uit met een kniezwengel, ging kort in dialoog met het hiernamaals, en zette de ironie en humor van zijn teksten magistraal in de verf. Ook muzikaal was het opnieuw walsen in wonderland, met ‘The Night Josh Tillman Came to Our Apt.’ en ‘Bored in the USA’.

Vooraleer in de coulissen te duiken, maakte de Amerikaanse zotskap gebruik van het van melodrama druipende ‘I Love You, Honeybear’ om, zoals het een rockster betaamt, handen te schudden met het publiek. En voor de aanvang van de eerste bisronde pakte hij uit met een laatste anekdote. “Last time I played this venue was horrible.” En een seconde later: “Well, that was a shitty story.”

Father John Misty eindigde zoals we Father John Misty kennen: ongeremd, als een losgeslagen antiloop die toevallig weet hoe uitstekende indiefolk in elkaar te timmeren. En toch was het achteraf vloeken, omdat we weten dat hij véél beter kan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden