Dinsdag 22/10/2019

Muziek

Fat White Family: ‘We doen niets liever dan progressieve fascisten jennen’

Fat White Family op Best Kept Secret. Beeld Damon De Backer

De ranzigste rock uit South London stond tot voor kort op naam van Fat White Family. Op hun derde langspeler Serfs Up! noemen ze zich meer geraffineerd en gesofisticeerd. Gelukkig een overstatement. Van dystopische disco tot dreigende dub blijft dit schorremorrie tegen schenen schoppen.

“Dit was het meest therapeutische gesprek ooit”, glundert Fat White Family bij ons afscheid. Het zegt vast wel iets maar ook weer niéts over dit disfunctioneel zootje ongeregeld. Een half decennium aan turbulente liveshows, destructief drugmisbruik en interne ruzies krijg je niet zomaar uit de Britse groep geborsteld. De helft van de tijd zitten ze ook nu te bekvechten en te redetwisten boven hun lauwe pint.

Schering en inslag bij de Fat Whites. Hun drummer en manager stuurden ze eerder na een bittere scheldpartij de laan uit, en in België alléén liep het twee keer mis: hun voormalige bassist lieten ze doodleuk achter in de Botanique, na een door drankzucht verknald concert: “Die klootzak moesten we niet in onze buurt,” zeggen ze daar vandaag over. “Als wraak hebben we hem maandenlang de mantel uitgeveegd. We bashed that miserable fuck to pieces.

Staatsgevaarlijk

Een andere Family-vete in La Madeleine had zelfs een prematuur eind kunnen breien aan het blitzoffensief dat het Britse rapaille toen afstak: na een handvol songs kwam het tot een dispuut met hun voormalige gitarist. “We hebben die cranky bastard vlak na het concert zijn C4 gegeven,” monkelen frontman Lias Saoudi en zijn broer Nathan. “Op voorhand hadden we ‘m gewaarschuwd: wanneer je drinkt, verander je in een ongeleid projectiel. Staatsgevaarlijk en humeurig. Hij had de busrit van Parijs naar Brussel al gemist, omdat hij door Franse flikken in elkaar was geslagen. Op eigen houtje raakte hij dan toch in België, maar hij kwam duidelijk beschonken aan. En het éérste wat die lul doet, is in de koelkast graaien naar een biertje. Toen hebben we hem voor een ultimatum gesteld: ’s avonds foutloos spelen of oprotten. Na het eerste nummer wist hij zelf ook welk lot hem beschoren was en liep hij woedend het podium af. Wat een eikel.”

Zanger Lias Saoudi van Fat White Family. Beeld Photo News

Vandaag is Fat White Family een beter gezin(d). Nu ja, de twee broers met Algerijnse achtergrond staan elkaar toch minder geregeld naar het leven, en net als Adamczewski zijn ze van het zwaardere spul af. Tijdens het gesprek vallen de broers elkaar zelfs even liefdevol in de armen, wanneer Lias zegt dat hij zonder zijn broer niet zou willen verder leven. “We hebben het elkaar nooit gemakkelijk gemaakt, en meer dan eens zijn we op de vuist gegaan. We zijn twee ongeduldige fuckers. Maar Nathan is een lieve gast. Grappig en rotgetalenteerd. Als mijn broer zou sterven, kom ik dat nooit meer te boven.” Nathan kijkt zichtbaar ontroerd: “Shit, we gaan die journalist straks nog moeten betalen voor deze sessie. Maar in alle eerlijkheid: ook zonder Lias is mijn leven geen knip waard.”

Nu pikt ook gitarist Saul Adamczewski even in: “Als we er toch een psycho-sessie van maken: ik ben oprecht bang dat ik mijn vriendin zou vermoorden in haar slaap.” De twee anderen gieren het uit, maar hij klinkt bloedserieus: “Soms word ik wakker naast haar, en denk ik: nu is het zover. Ik ga haar wurgen. Heel angstaanjagend. Wat moet ik aanvangen?”

Bezinningsperiode

Moordzucht te na gesproken, kwam het verstand met de blaren in het geval van Fat White Family. In een niet eens zo ver verleden schreven ze songs over nazi’s en pedofilie, noemden ze één van hun liedjes ‘Bomb Disneyland’ - die vindt u op de onkies getitelde plaat Champagne Holocaust - en joegen ze de politiek correcte goegemeente graag tegen zich in het harnas. “We doen niets liever dan progressieve fascisten te jennen,” grinnikt Lias Saoudi. “Maar we zijn vandaag geraffineerder geworden. Ooit waren we graag de knuppel in het hoenderhok. Alleen: hoe ver konden we nog gaan om iedereen op zijn paard te krijgen, zonder dat het een shtick zou worden? We moesten bovendien vooral onze eigen shit op orde krijgen. Die bezinningsperiode heeft ons iets meer gesofisticeerd gemaakt, vermoed ik. Al kan ik niet voor Saul spreken.”

Adamczewski grijnst schuldbewust: “Ze hebben het vast over mijn nazi-parafernalia. Maar dat is puur uit historische interesse, zoals bij Lemmy van Motörhead. Ik wil er niemand mee lastigvallen. Méér nog: als er Joodse vrienden op bezoek komen, verberg ik de ergste collectiestukken. Ik ben geen ónmens, hè.”

Los van die collectie wordt er op Serfs Up! alweer gedold met foute mannetjes. Zo werd ‘Kim’s Sunsets’ genoemd naar de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un. “Die song gaat over de existentiële crisis van Korea’s finest,” legt Lias uit. “We stellen hem voor als de onfortuinlijke zoon van een dictator, die willens nillens in een positie wordt gedwongen die hem eigenlijk helemaal niet ligt. Die jongen wil gewoon een hele dag games spelen, in plaats van de rest van de wereld te sarren. (lacht hard) Sorry hoor: dát vinden wij nu eenmaal ongemeen grappig. ‘Bobby’s Boyfriend’ gaat dan weer over chemsex-feestjes: een orgie waar iedereen drugs neemt en één iemand met HIV besmet is. Het is een soort anale Russische roulette, zeg maar.”

En dan heeft de groep het nog niet eens gehad over de term “sand n#gg#rs” die ook op de plaat voorkomt. “Dat was om Pitchfork te jennen,” grinnikt Lais. “Die fascistische cultuurbobo’s kunnen mijn half-Algerijnse kut likken. Ze namen aanstoot aan een tweet waarin ik die woorden gebruikte. Nu moet je effe naar me kijken: mijn broer en ik waren in onze jeugd de enige jongens met een kleurtje. We groeiden dagelijks op met racistische praat. Als ik de verwijten van die witte klootzakjes claim in een overduidelijke parodie, moet je mij niet ineens gaan betichten van rassenhaat. Hoe oneerlijk is dát? Kijk, we zullen nooit flemerige Disneyland-liedjes zingen. Heb je daar een probleem mee? Mij goed, luister dan maar naar die zakkenwasser van een Ryan Adams of Mac DeMarco.”

Serfs Up! is verschenen bij Domino

Fat White Family speelt 12/6 in de Botanique en 14/7 op Dour

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234