Dinsdag 22/10/2019

Theaterrecensie

Familievoorstelling Spinvis en Introdans: ‘Nooit meer CO2, en dat alle microplastics in madeliefjes veranderen’

“Wereldvrede”, vraagt Moira in de voorstelling ‘Vier verhalen en één dag’, nadat ze drie gratis wensen in de schoot geworpen kreeg van vadertje Tijd. “Nooit meer CO2, en dat alle microplastics in madeliefjes veranderen.” Haar drie wensen zijn, zoals altijd, een vergiftigd geschenk in de prachtige familievoorstelling van Spinvis en gezelschap Introdans.

“Werelvrede?! Malle drammer - wie wenst er nu wereldvrede”, klaagt de meester van De Tijd. ‘Zo sàài. Wens liever een pakje friet dat nooit opraakt. Het wetboek zegt dat je enkel iets mag wensen dat je persoonlijk ten goede komt.”

In de voorstelling die Erik De Jong en Saartje Van Camp samen met choreograaf Adriaan Luteijn bij elkaar droomden, speelt de muzikant een cynisch duiveltje op de schouders van Moira, een simpel jong meisje dat doorgaans enkel simpele verlangens koestert. Moira belichaamt de Gütmensch, die wel gek moet zijn om zich te interesseren voor iemand anders dan zichzelf. Spinvis, geheel in streng zwart gekleed, verpersoonlijkt daartegenover het postmoderne, individualistische ideaal dat zich als een arrogante patriarch boven alles en iedereen stelt. 

Schoonheid van het fluisteren

Meestal heeft de Zeitgeist weinig te maken met de songs van De Jong - zijn liedjes herbergen eerder de parels van het alledaagse - maar ‘Vier verhalen en één dag’ staat bol van de maatschappijkritiek en durft zonder verpinken De Grote Concepten aan te raken. Zo onderzoekt de jonge Moira hoe ze zich stilzwijgend verhoudt tot het plukken van een verboden appel, die haar kennis over de toekomst geeft. Of is er een kartonnen doos waarin ‘Leugens: groot’ verborgen zitten. Maar ook de schoonheid van het fluisteren wordt subtiel boven het roepen gesteld, en narcisme wordt met dezelfde woordenloze kracht uitgebeeld door een gezelschap van twaalf grandioze dansers. 

Meesterlijk hoe ze de zaal zonder talige verwijzingen, maar slechts met hoekige armbewegingen en een uiterst unheimliche ritmische eenheid kunnen waarschuwen voor een toekomst waarin fascisme en individualisme paradoxaal hand in hand gaan. Van Camp en De Jong hebben er zelfs een niet te missen activistische boodschap in verscholen: wie zich een toekomst kan inbeelden, kan haar maar beter in het heden al met beide handen vastpakken. Al gaat de Kafkaiaanse bureaucratische meester van de Tijd daar niet mee akkoord. “Ik heb nog zo veel formulieren in te vullen! Tienduizend jaar oorzaak en gevolg! Alles de prullenbak in!”

Eén ding verbindt deze politiek geladen en tegelijk heerlijke sprookjesachtige vertelling met al het andere werk van De Jong. Gewoonlijk gaan liedjes over de liefde en wordt er gebruik gemaakt van de tijd om daarbinnen het romantisch verhaal te ontwikkelen. De liedjes van Spinvis gaan daarentegen stiekem steeds over de tijd zélf. Zo vond Erik De Jong in het nummer ‘Kom Terug’ al dat de luisteraar er gerust een steen naar mag werpen, en in ‘Oostende’ herhaalt de geschiedenis zich nooit, maar rijmt ze wel. ‘De Tijd’ lijkt wel zijn ultieme femme fatale, die op haar beurt ook nooit echt vat krijgt op de muzikant - een eeuwige kwajongen die pas op veertigjarige leeftijd besloot om de mensheid te verblijden met zijn liedjes. Erik De Jong - what’s in a name. Niemand die beter geschikt is om de kinderlijk visionaire gutmensch  in ere te herstellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234