Woensdag 17/07/2019

Concertverslag

Evil Superstars laten een miljoen demonen los in De Kreun

Mauro en de zijnen ontbinden hun duivels in De Kreun. Beeld fber.be

Satan bleef zitten waar hij zat, maar Evil Superstars lieten gisteren in Kortrijk wel een miljoen andere demonen los. De uitverkochte Kreun kreeg zo een razende rondleiding door de catacomben van de rock, met Mauro en co. als gesjeesde gidsen.

Wanneer het Sonic City-festival er neerstrijkt, is De Kreun in Kortrijk een weekend lang de coolste concertclub van het land. Dit jaar, met Viet Cong als curator en headliners als Thurston Moore Band, The Pop Group, Chelsea Wolfe en Lightning Bolt, verkocht de tweedaagse sneller uit dan ooit.

Stumperds die te sloom waren geweest om tickets te scoren, kregen een extra kans toen kort na Pukkelpop bleek dat de Evil Superstars-reünie op dat festival werd verlengd met een concert in Kortrijk. Opnieuw vlogen de kaartjes met een rotvaart de deur uit. Begrijpelijk: niet alleen was de recente Superstars-show in Kiewit even stronteigenwijs als spectaculair, de nucleaire bom die Mauro's band in de nineties was, zorgde voor een fall-out die twintig jaar later nog nagloeit bij bands als Raketkanon en The Germans.

Beeld fber.be

James Brown in een psychose

Die laatsten draaiden donderdagavond De Kreun alvast dol voor Mauro en co. met een wild kolkende maalstroom. Je zag er schuimkoppen van industrial, noise, krautrock en dub in verdwijnen. Terwijl ze de rafelranden van de rock verkenden, ademden The Germans (***) paranoia en dreiging uit. Maar door hun onontkoombare groove dwongen ze je tegelijk tot dansen - of waren dat toch spasmen?

Toen zanger Jakob Ampe deze psychedelische trip met manisch geschreeuwde zinnen naar een hoogtepunt stuwde, kon je maar één conclusie trekken: dichter bij een kruising van Prince en Mike Patton komt voorlopig niemand.

Of het moet natuurlijk Mauro Pawlowski zijn: veel meer dan op Pukkelpop viel ons in Kortrijk op hoe verduiveld funky de Evil Superstars (****) kunnen klinken. Heel wat songs dreven op een monsterlijke, maar niettemin dansbare basgroove, met dank aan bassist Bart Vandebroek: '1,000,000 Demons Can't Be Wrong' (met projecties van geraamtes, waardoor De Kreun op een duistere catacombe leek), 'B.A.B.Y.' (met een bas alsof er een bronstige brontosaurus door de zaal banjerde) en 'Holy Spirit Come Home' (die heilige geest moet wel een viespeuk zijn, te oordelen naar de visuals van fallussen, partouzes en ander fraais).

En in 'Darkagedisco' rijmde Mauro dan weer apocalyptische noise met schreeuwende soulzang. Het klonk als James Brown in een psychose, en het was een fantastische afsluiter van de reguliere set - net als op Pukkelpop.

Beeld fber.be

Pesterig stukje intro

Daar heb je meteen het enige minpunt van dit concert: voor wie er afgelopen zomer in Kiewit al bij was, bood Kortrijk geen verrassing meer. Aan de setlist was niets veranderd, je hoorde dezelfde mix van albumtracks (slechts één uit hun debuut), B-kantjes (zoals het weerbarstige 'Good News For Women'), Millionaire-materiaal (het geweldige 'I'm on a High'), nieuwe songs en de 'hit' (een op dubbele snelheid gespeeld 'It's A Sad Sad Planet' in de bissen).

Zelfs dat pesterige stukje intro van 'Satan Is In My Ass' mocht het concert weer op gang trekken - en leek helemaal aan het eind weer heel even op te duiken. Maar hey, eigenlijk is dit kniezen om niets: Evil Superstars klonken in Kortrijk snediger én tegelijk meer ontspannen dan op Pukkelpop.

Beeld fber.be

Manische muezzin

Neem nu de twee nieuwe nummers die Tim Vanhamel voor de reünie schreef. Ze leken wel een versmelting van de twee eerdere keren dat Evil Superstars weer even optraden na de split in 1998: in 2004 speelden ze een stonerrockset en in 2013 zochten ze de kosmos op met een batterij synthesizers. 'Cosmic Dance' en 'Hail The Rectangle' mengden in De Kreun logge, overstuurde gitaren met etherische zweefmelodieën - op het projectiescherm zagen we het oog van de storm, en de muziek onderstreepte dat effect.

"Hey, zet die Jean-Michel Jarre-bazaar af", grapte Mauro halverwege. Hij had een punt, maar dat nam niet weg dat beide songs succulente staaltjes psychrock waren.

De mokergroove van 'I Can't Seem To Fuck Things Up' bleek nadien niet meer dan een excuus om heerlijk uit de bocht te freaken, en ook in 'Laserblack' liet Mauro zijn innerlijke demonen los: hij klonk prompt als een manische muezzin die vanaf een minaret opriep tot een gestoord gebed. Hier waarden de geesten van Frank Zappa en Captain Beefheart nadrukkelijk rond, net als eerder in het funky feedbackende 'If You Cry (I'll Go To Hell)'.

Uitstekend concert dus, ook al bleef Satan weer zitten waar hij zat. De vraag blijft wel: en nu? Is het vanavond, na nog een concert op het Le Guess Who?-festival in Utrecht, weer gedaan voor tien jaar, zoals Tim Vanhamel grapte? Slechts één ding is zeker: Evil Superstars lijken het maar niet te kunnen verneuken.

Beeld fber.be

Setlist

Satan Is In My Ass (Intro)
1,000,000 Demons Can't Be Wrong
A Few Screams (For The Teens)
If You Cry (I'll Go To Hell)
B.A.B.Y.
Cosmic Dance
Hail The Rectangle
I Can't Seem To Fuck Things Up
Holy Spirit Come Home
Laserblack
Good News For Women
I'm On A High
Darkagedisco

BIS
It's A Sad Sad Planet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden