Donderdag 04/03/2021

InterviewEve Van Avermaet

Eve, dochter van Bart Van Avermaet en ‘Thuis’-actrice: ‘Mijn ouders hebben me getoond dat je ook in de liefde mag zoeken’

‘Ik ben altijd trots op mijn vader geweest, maar een bekende vader hebben is niet altijd even leuk. Ik had het moeilijk als iemand commentaar op hem gaf.’ Beeld Marco Mertens
‘Ik ben altijd trots op mijn vader geweest, maar een bekende vader hebben is niet altijd even leuk. Ik had het moeilijk als iemand commentaar op hem gaf.’Beeld Marco Mertens

Eve Van Avermaet (28) heeft haar entree in Thuis niet gemist. Ze belandde meteen in bed met Lowie, wat haar op internetfora zowel de bijnaam ‘hete doos’ als ‘valse teef’ opleverde. Ook leuk: ze deelt de set met haar vader Bart, die al negentien jaar de rol van Waldek speelt. ‘Toen ik hem vertelde dat ze me gevraagd hadden, zei hij: ‘Doen!’’

Eve Van Avermaet: “De vraag kwam tijdens de eerste lockdown. Een aantal acteurs konden niet naar de set komen omdat ze tot een risicogroep behoren. De makers moesten het script omgooien en wilden een nieuw personage introduceren: een jonge zakenvrouw, van het onafhankelijke type, met veel lippenstift, een hippe bril en blond haar. Of ik die wilde spelen?”

Hoe kwamen ze bij jou terecht?

Van Avermaet: “Ik ken de mensen van de ploeg: we hebben samen De regel van 3S gemaakt voor Ketnet, en ook de onlinereeks Secrets. Blijkbaar vonden ze dat profiel bij mij passen. Ik was natuurlijk geflatteerd, maar ik besef dat ik ook geluk heb gehad: zonder corona was mijn personage er wellicht niet gekomen.”

Roxanne wordt een vast personage.

Van Avermaet (geheimzinnig): “In een dagelijkse fictiereeks weet je wanneer je begint, maar nooit wanneer je eindigt.”

Je zou ook Lowie, gespeeld door Mathias Vergels, op het verkeerde pad brengen.

Van Avermaet: “Ik mag een héél toffe verhaallijn spelen, en het gaat er niet altijd even braaf aan toe. Voor zover ik weet, natuurlijk: de schrijvers zijn continu nieuwe plots aan het bedenken.”

Dat Roxanne al in de eerste aflevering met Lowie in bed dook, deed veel kijkers reageren.

Van Avermaet: “Echt? Wat zeiden ze dan?”

De meerderheid had medelijden met Lowie: het baasje is in de val gelokt door die sluwe blondine, ocharme.

Van Avermaet (lacht): “Opzet geslaagd, denk ik dan. Dat is precies wat de makers wilden.”

Lees je die reacties?

Van Avermaet: “Nee. Ik ben niet bang voor negatieve commentaar, hoor. Ik kan dat plaatsen: ik weet dat het over Roxanne gaat, niet over Eve. Ik ben gewoon niet goed in omgaan met sociale media. Mijn vrienden vragen me soms in welk tijdperk ik leef. Los daarvan: met iemand in bed duiken, daar is toch niks mis mee?

“Zelf kijk ik heel kritisch naar Thuis, als een technicus: welke take hebben ze genomen? Hoe hebben ze die gemonteerd? Spreek ik duidelijk genoeg? Is die lippenstift niet te fel?”

Je vader Bart speelt er ook in mee. Hij kruipt al negentien jaar in de huid van Waldek.

Van Avermaet: “Ik vond het geweldig om hem het nieuws te vertellen dat ik zou meespelen. ‘Dag collega!’, zei ik. Hij viel uit de lucht, ze hadden hem nog niets laten weten. Eerst keek hij me alleen maar aan, en toen zei hij: ‘Doen!’ Niet dat ik om zijn mening had gevraagd of zo (lacht).

“Wist je trouwens dat mijn broer Vic ook in Thuis heeft gespeeld? Dat is wel al lang geleden, hij zat nog in het middelbaar. Daarna is hij naar het conservatorium in Antwerpen gegaan. Hij speelt graag, maar hij heeft nu zijn weg in het onderwijs gevonden.”

Die combinatie van acteren en lesgeven komt vaak terug in jullie familie.

Van Avermaet: “Ja, dat valt op, hè? Mijn grootouders, mijn ouders, mijn broer: ze houden allemaal van acteren, en ze werken allemaal in het onderwijs. Ik heb zelf ook toneel gevolgd aan het Lemmensinstituut, en daarna de lerarenopleiding aan het KASK.”

Heb je al samen met je vader op de set gestaan?

Van Avermaet: “Nog niet. Onze verhaallijnen liggen ver uit elkaar. Ik hoop wel dat ze elkaar snel zullen kruisen.”

‘Ik word zelden herkend. Ik zie er in ‘Thuis’ helemaal anders uit: die bril en die lippenstift draag ik zelf nooit. Roxanne is een kostuum dat ik kan aan- en uittrekken.’ Beeld VRT
‘Ik word zelden herkend. Ik zie er in ‘Thuis’ helemaal anders uit: die bril en die lippenstift draag ik zelf nooit. Roxanne is een kostuum dat ik kan aan- en uittrekken.’Beeld VRT

Hebben jullie een goeie band?

Van Avermaet (denkt na): “We hebben mettertijd een goeie band gekregen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 jaar was. Ik ben opgegroeid bij mama en in het weekend ging ik naar papa. Maar naarmate ik ouder werd, wilde ik mijn eigen weg gaan – blijven hangen in het jeugdhuis in plaats van thuis te zitten en zo. Op mijn 17de vertrok mama naar het buitenland, en toen ben ik bij papa gaan wonen. Hij was geweldig: we zijn met ons tweeën op reis gegaan om elkaar te leren aanvoelen. Het eerste jaar waarin ik naar de toneelschool ging, mocht ik ook niet op kot – achteraf gezien een bewuste zet van hem om veel tijd met elkaar te kunnen doorbrengen. Sindsdien is onze band heel hecht.

“Ik heb ontzettend veel geluk gehad met mijn opvoeding: bij mama vond ik zorg, structuur en regelmaat, en papa liet me de wereld verkennen. Voor een kind is dat een gouden combinatie. Ik kan alleen maar dankbaar zijn voor alles wat ik heb meegekregen.”

Waarom is je mama naar het buitenland gegaan?

Van Avermaet: “Ze wilde het over een andere boeg gooien. Herbronnen, weg van de stad. Ik vind dat mooi: zoveel mensen dromen ervan een bed and breakfast te beginnen in het zuiden van Frankrijk, en zij heeft het gewoon gedaan.

“Ze is een speciale vrouw. Toen ze jong was, was ze altijd aan het tekenen en kleding aan het maken. Ze heeft veel talent, maar vlak vóór haar laatste examen aan de academie zei ze: ‘Ik kan het niet.’ Papa probeerde haar nog te overtuigen, maar het hielp niet. Dan wil dat zeggen dat zij niet klaar was om de stap te zetten, en dat moet je respecteren.

“Ze is uiteindelijk ook in het onderwijs beland. Ik heb haar vaak gezegd dat het niet te laat was voor een carrièreswitch, maar het is er nooit van gekomen. Ze stond alleen met twee kleine kinderen, dan geef je niet graag de zekerheid van een vaste job op. Tot op de dag van vandaag heeft ze geen potlood meer vastgenomen.”

Mocht je destijds niet mee naar Frankrijk?

Van Avermaet: “Toch wel: ik mocht kiezen. En ik zei nee, stommerik die ik was. Ik was 17 en ik worstelde met een identiteitscrisis: wie ben ik, wat wil ik? Ik vond naar Frankrijk gaan háár keuze, niet die van mij, en ik was te koppig om haar zomaar te volgen. Achteraf gezien was ik vooral boos, denk ik. Maar ik bleef welkom, en ik ben haar vaak gaan bezoeken. Sinds een paar jaar woont ze wel weer in België.”

Je papa is daarna nog eens gescheiden.

Van Avermaet: “Dat kwam ook bij ons hard aan. Ik heb me een tijdlang niet willen binden, maar nu besef ik: iemand die je liefheeft, iemand die ook je mindere kanten omarmt, dat is het mooiste wat er is. Dat mag je niet afweren. Mijn ouders hebben me getoond dat je ook in de liefde mag zoeken. Dat je ervoor mag uitkomen als een relatie op is. Ik vind dat op een bepaalde manier schoon, in een goede verstandhouding uit elkaar gaan en bij iemand anders opnieuw de liefde vinden.”

Heb jij een vriend?

Van Avermaet (knikt): “We hebben elkaar leren kennen tijdens de coronacrisis. Dat heeft onze relatie erg beïnvloed. Normaal gezien bouw je rustig op: je spreekt een keer af, je gaat eens naar een optreden. Je ontmoet elkaars vrienden en familie, en toetst af wat zij ervan vinden. In coronatijden valt dat allemaal weg. Je kunt nergens naartoe. Toen de besmettingscijfers de verkeerde kant uitgingen, heb ik snel gezegd: ‘Blijf maar hier.’ Het was de enige manier om coronaproof samen te zijn. Dan kan het twee kanten uit. Bij ons is het gelukkig de goede kant uitgegaan.”

Is hij ook acteur?

Van Avermaet: “Nee. Maar hij is even gepassioneerd in wat hij doet als ik, laat het me daarop houden.”

‘Op een fuif met vriendinnen jointjes rollen op het toilet: zálig. Dat was: wij tegen de wereld.’ Beeld RV
‘Op een fuif met vriendinnen jointjes rollen op het toilet: zálig. Dat was: wij tegen de wereld.’Beeld RV

VOGEL VOOR DE KAT

Je had het daarnet over een identiteitscrisis op je 17de.

Van Avermaet: “Ik was een echte puber: opstandig, eigenwijs en koppig: ‘Ik doe het allemaal wel zelf.’ Ik heb het mijn ouders niet makkelijk gemaakt, vrees ik. En mezelf ook niet. Ik keek naar mezelf als een buitenstaander, heel rationeel: nu doet ze dit, nu reageert ze zo. Terwijl ik tegelijk ook gevoelig ben en meestal vanuit de buik reageer. Het kon hard clashen in mijn hoofd.”

Durfde je weleens te experimenteren met drank en drugs?

Van Avermaet: “O, ja. Op een fuif met vriendinnen jointjes rollen op het toilet: zálig. Je deed iets wat niet mocht. Dat was bonding, hè: wij tegen de wereld. Mijn ouders wisten het wel en ze hadden er geen probleem mee. Het heeft geen zin om een kind iets te verbieden, dan wek je alleen maar nieuwsgierigheid op. En trouwens, hoe schadelijk kan een jointje zijn? Nu, ik heb onlangs wel Beautiful Boy gezien op Canvas, die film over een jongen die zoveel experimenteert dat hij verslaafd raakt. Dat is natuurlijk niet oké.”

Ben je nooit over de grens gegaan?

Van Avermaet: “Je móét dat doen om te weten waar ze ligt. Ik zal het zo zeggen: het is goed dat we er ziek van worden. Anders waren we allemaal vogels voor de kat.”

Wist je al snel dat je actrice wilde worden?

Van Avermaet: “Nee. Ik wilde lange tijd ballerina worden. Mijn ouders stimuleerden me om veel dingen uit te proberen, en ballet was het eerste wat ik echt leuk vond. Ik genoot van de herhaling en de discipline. Toneel is er pas later bij gekomen, als tweede keuze: ik wilde het vooral proberen omdat papa dat deed.

“Op mijn 16de ben ik gestopt met ballet. Ik begon te puberen, ik kreeg andere interesses en ik had geen zin meer om elke vrijdagavond en zaterdag te dansen. Ik ben wel altijd blijven acteren. Dat gaf me rust en iedereen zei dat ik talent had.”

Na het middelbaar ging je naar het Lemmensinstituut in Leuven.

Van Avermaet: “Een fantastische school. Toen draaide de toneelopleiding vooral om het uitvoeren, vandaag focussen ze meer op het maken. Ik vind dat moeilijk. Ik luister graag naar mensen met ideeën, ik hou ervan om die mee in te vullen of om mee na te denken. Ik ben meer een uitvoerder dan een maker, maar daar wil ik in de toekomst nog aan werken.”

Sommige geschoolde acteurs kijken neer op soaps als Thuis en Familie.

Van Avermaet: “Toen ik op de toneelschool zat, waren we voortdurend bezig met theater maken, we zochten naar ‘Kunst met de grote K’. En films leken ideaal: dan had je veel tijd om naar de perfectie toe te werken. Nu besef ik: dat is iets compleet anders. Thuis is een goed geoliede machine. Die mensen moeten een aantal afleveringen maken en ze dóén dat, met de middelen die ze hebben. Ik vind dat fantastisch. Ik heb dus niet getwijfeld. Het is een prachtige kans. Ik dacht vooral: hier ga ik veel van leren.”

Of, zoals je vader in Humo zei: ‘Thuis is een Volkswagen. Al die geweldige Vlaamse fictieseries op zondagavond en zo, dat zijn Porsches. Je kunt de twee niet met elkaar vergelijken, maar ze hebben allebei hun rechten.’

Van Avermaet: “Voilà, daar kan ik me helemaal in vinden.”

Je geeft ook zelf toneelles.

Van Avermaet (knikt): “Aan de kunstacademie in Deinze. Ik vind dat heel fijn. Toen ik aan de lerarenopleiding begon, had ik niet gedacht dat lesgeven iets voor mij zou zijn. Maar ik ontdekte hoe positief en plezierig het is om mensen te stimuleren, zelfs al heb ik nog niet zoveel ervaring.

“Ik ga zelf ook nog naar school: ik volg de bachelor-na-bacheloropleiding creatieve therapie. Daar leer ik luisteren en kijken, en in een multidisciplinair team werken. Het zijn drie heel uiteenlopende bezigheden, maar ik vind de combinatie schitterend. Van mij mag dat altijd zo blijven. Ik wil een allrounder zijn.”

Alles uitproberen, net zoals je ouders je als kind al lieten doen?

Van Avermaet: “Eigenlijk wel. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe inzichten. Ik vind het mooi om door vele ideeën gekleurd te worden. Mensen zeggen me dat ik wat meer zwart of wit zou mogen zijn, maar daar hou ik niet van. Geef mij maar grijs.”

Ben je een optimist?

Van Avermaet: “Dat niet. Ik laat me snel overvallen door angst: hoe kom ik over? Is het goed genoeg? Ik vind het een vies idee dat het beeld dat ik van mezelf heb, niet overeenkomt met hoe mensen mij zien. Dat is lastig als actrice: er kijken zoveel mensen en allemaal hebben ze hun eigen mening. Ik moet mezelf soms tot de orde roepen: dóé het gewoon, daarna zie je wel hoe het loopt.

“Voor alle duidelijkheid: ik ben me heel bewust van de kansen die ik heb gekregen, het milieu waarin ik ben geboren en de mensen die ik rond me heb. Maar al dat geluk wil niet zeggen dat ik me niet af en toe slecht mag voelen. Ik vind het heerlijk om daar met vrienden over te klagen op café. En achteraf berichtjes naar elkaar te sturen over hoe gezellig het was. (Mijmert) Nu ik het erover heb: wat mis ik die avonden.”

GEEN 9 OP 10

Jonge mensen moeten nu veel missen.

Van Avermaet: “Corona houdt me erg bezig. Of ik nu acteer, lesgeef of les volg: ik zie schrijnende dingen. Mensen die al maanden zonder inkomen zitten, maar wel hun lening moeten afbetalen. Ik begrijp het niet. Ik ben deze zomer naar Theater aan Zee geweest, en alles is veilig verlopen: de bezoekers bleven in hun bubbel. Je kunt voorstellingen halveren, waarbij de helft van het publiek op de ene dag komt, en nog een helft op een andere. Er zijn mogelijkheden genoeg. Waarom dan zo drastisch alles sluiten? Het is duidelijk dat onze ministers weinig in cultuurhuizen komen.

null Beeld Marco Mertens
Beeld Marco Mertens

“Maar ik wil ook hier voor het grijs gaan. Mensen mogen klagen, dat doet deugd en er is reden toe, maar we hebben een opvangnet. De Acteursgilde doet wat ze kan. Het probleem is dat we niet weten naar welke datum we mogen aftellen. Als we wisten dat het, ik zeg maar wat, één jaar zou duren, dan zouden we naar manieren kunnen zoeken om in de tussentijd de verhalen tot bij de mensen te krijgen. Nu worden de maatregelen telkens verlengd. Het is des mensen om dan een afwachtende houding aan te nemen: we doen niets en klagen dat er niets gebeurt.”

Sta je mee op de barricaden voor de sector?

Van Avermaet: “Nee, al zou ik dat wel graag doen.”

Wat houdt je tegen?

Van Avermaet: “Zelfkennis. Vertrouwen. Inzicht. Ik vind dat je daar alleen mag staan als je iets te vertellen hebt.”

Nochtans lijkt protesteren eigen aan jouw generatie, denk maar aan de klimaatacties en het Black Lives Matter-debat.

Van Avermaet: “Ik ben niet mee gaan betogen voor het klimaat, maar mijn zus van 15 wel. Ik vind het goed dat ze dat doet, maar ik zit in een andere levensfase. Ik hoef niet meer te roepen of kilometers af te leggen om mijn mening te vormen.”

Wat is jouw uitlaatklep in deze moeilijke maanden?

Van Avermaet: “Simpel: spelen. Dat was het vóór corona ook al. Als kind kon ik helemaal opgaan in dansen, in die wereld van spanning en ontspanning tegelijk. Dat is overgegaan in acteren. In het dagelijkse leven laat ik me snel overspoelen.

“Op het podium zie ik mezelf graag en maak ik heldere keuzes, het is mijn manier om chaos te ordenen. Ik mag dus wel gelukkig zijn dat ik daar mijn job van heb kunnen maken.”

Vind je het fijn om in de spotlights te staan?

Van Avermaet: “Ja. Ik zou er een onderbouwde verklaring voor willen geven, maar: ja. Ik relativeer mezelf wel, hoor. Jij vraagt me nu naar mijn mening over één en ander, en dat vind ik fijn. Maar het zijn de mensen rondom mij, die mij kansen hebben gegeven.”

Je bent opgegroeid met een bekende vader.

Van Avermaet: “Mama, mijn broer en ik keken altijd samen naar Thuis. Dat was ons moment. Tot papa erin kwam: toen wilde ik niet meer kijken. Ik vond het raar om hem zo te zien. Ik was jaloers, denk ik. Ik dacht: nu ziet iedereen hem elke dag, behalve ik. Dat bracht me in verwarring.

“Ik ben altijd trots op hem geweest, maar een bekende vader hebben is niet altijd even leuk. Ik had het moeilijk als iemand commentaar op hem gaf. Als kind slorpte ik dat op als een spons, ik kon daar niet mee om. Dan vroeg ik: ‘Wat doet jouw vader dan?’ Maar die vraag werd genegeerd: ‘Nee, jóúw vader komt op tv, dus we gaan het over hém hebben.’ Ik heb ermee leren omgaan. Ik besef nu dat het niet over mijn vader gaat, maar over Waldek.”

Je vader zei dat hij verrassend veel mensen tegenkomt die denken dat hij écht Waldek is.

Van Avermaet: “Je zou kunnen zeggen: hoe dom kun je zijn? Maar ik vind dat niet abnormaal. Thuis loopt al zo lang op tv, de mensen zien die personages al jaren elke avond in de huiskamer. Op den duur worden ze een deel van het interieur.”

Word jij al aangesproken als Roxanne?

Van Avermaet: “Ik word zelden herkend. We dragen nu ook allemaal een mondmasker, en ik zie er in Thuis helemaal anders uit. Die bril en die lippenstift draag ik zelf nooit. Roxanne is een kostuum dat ik kan aan- en uittrekken. Ik vind het niet erg als mensen me toch aanspreken, hoor. Het is een vorm van erkenning.”

Je vader gaf zichzelf ooit negen op tien op de geluksschaal. Welke score geef jij jezelf?

Van Avermaet: “De uitslover (lacht). Zeker geen 9. Ik zal daar wel naar streven, maar wellicht nooit bereiken. Daarvoor blijf ik te veel een zoeker. Nu ja, voor de ene is vijf op tien slecht, voor de andere is dat oké. Ik hou niet van cijfers. Schrijf maar gewoon op dat ik niet mag klagen. Al doe ik het soms toch (lacht).”

Wat mag ik je wensen voor 2021?

Van Avermaet: “Dat corona snel mag verdwijnen. Zoals iedereen wel wil, denk ik. En dat ik op professioneel gebied veel mag leren en ervaren. Om het met de woorden van mijn vader te zeggen: dat ik met mijn Volkswagen mag blijven rijden, maar ook eens met een Porsche.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234