Zondag 08/12/2019

Interview

Eva Green: ‘Dankzij Tim Burton sta ik vandaag nog in dit vak’

Eva Green. Beeld ISOPIX

Ze schitterde als Bondgirl aan de zijde van Daniel Craig, maar het had niet veel gescheeld of de Franse actrice Eva Green (39) gooide gewoon de handdoek in de ring. Gelukkig kwam er op het juiste moment een telefoontje van Tim Burton. En nu speelt ze in de – naar eigen zeggen – feministische film Proxima van Alice Winocour.

Onder haar ravenzwarte haren, donkere make-up en smoky eyes krijgt Eva Green maar moeilijk die betoverende glimlach van haar gezicht. Alleen een vraag over haar band met regisseur Tim Burton, met wie ze al drie keer samenwerkte, veegt die lach een milliseconde weg. Misschien omdat er al even wordt gespeculeerd dat de twee er een romantische relatie op nahouden? Dus om die glimlach en de sfeer niet te verpesten, drijven we het niet op de spits. En zo houdt ook Green het on topic.

“Weet je, het is dankzij hem dat ik vandaag nog in dit vak sta”, bekent ze. “Ik stond op een punt in mijn carrière dat ik alles in twijfel trok. Het leven van een acteur is zwaar, en ik had niet het gevoel dat het ergens naartoe ging. Ja, ik had James Bond gedaan. En ik had een rol in de tv-serie Camelot. Maar dat waren niet meteen de projecten die ik persoonlijk interessant vond. Ik dacht aan stoppen.”

Eva Green in 'Proxima'. Beeld Cherry Pickers Film

Maar dan hing Burton aan de lijn. Hij was op zoek naar een nieuw gezicht voor Dark Shadows, een film waarin zijn fetisjacteur Johnny Depp en echtgenote Helena Bonham Carter al gecast waren. “Een raar moment”, geeft ze toe. “Hij vroeg me om op gesprek te komen in Londen. Ik was doodzenuwachtig, want natuurlijk wilde ik de rol. Maar het gesprek liep anders dan gewoonlijk, omdat hij zelf zo rustig en bedeesd is. Ik heb niet eens auditie moeten doen, hij geloofde dat ik het kon omdat hij me eerder aan het werk had gezien.” Nadien trommelde Burton haar nog eens op voor Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children en Disney’s Dumbo.

Green: “Aan het begin van mijn carrière durfde ik zelf weleens contact zoeken met regisseurs naar wie ik opkeek. Alleen, daar is nooit iets van gekomen. Waarschijnlijk kwam het wat wanhopig over, dus ben ik daarmee gestopt. En vandaag durf ik te denken dat wanneer het moet gebeuren, het universum me wel in de goede richting zal duwen. Zo ging het bij Dark Shadows en nu bij Proxima.” 

Eva Green in 'Proxima'. Beeld RV

Mannenlichaam

In die nieuwe film van de Franse cineast Alice Winocour (Maryland) kruipt Green in de huid van astronaut en gescheiden moeder Sarah, die in volle voorbereiding is van een verblijf in het International Space Station dat een jaar zal duren. Als enige vrouw in een mannenbastion moet ze zich vermannen in loodzware fysieke beproevingen. Maar ook het vooruitzicht haar achtjarige dochtertje zo lang te moeten achterlaten, is een ware kwelling.

“Let op: ik geloof dat mannen daar ook mee worstelen”, zegt Green. “Maar ik vermoed dat het moederschap in de context van de zware astronautentraining een zekere kwetsbaarheid in zich draagt. Bovendien blijft het taboe om als vrouw je kind zo’n lange tijd te verlaten. Daarom vind ik dit best een feministische film. Hij moedigt vrouwen aan om hun dromen na te jagen, ook al druisen die in tegen conventies of stereotypes. Of hij legt op z’n minst de vraagstukken op tafel, zonder ze noodzakelijk te beantwoorden. Sarah is geen sterke of zwakke vrouw pur sang, dat zou ik niet interessant vinden om te spelen.”

Om zich in te leven in het intense bestaan van vrouwelijke astronauten ging Green lunchen met kosmonauten Claudie Haigneré en Samantha Cristoforetti. En ze ging een paar keer langs bij het trainingscentrum van het Europese Ruimte Agentschap (ESA) in Keulen, waar de Belg Frank De Winne de plak zwaait. Toch heeft ze zich daar niet laten verleiden tot centrifuge toestanden. “Daar kan mijn lichaam vast niet tegen”, denkt ze. “Maar ik moest mijn schouders wel versterken om het ruimtepak te kunnen dragen. Die zijn nu eenmaal ontworpen op een mannenlichaam en zij hebben bredere schouders. De pakken zijn dus niet aangepast aan een vrouwenlichaam.”

Eva Green in 'Proxima' Beeld RV

Maar ook inhoudelijk was deze film een beproeving, vindt Green. Zo was het strikt genomen de eerste keer dat ze een moederfiguur speelde, als we de pleegzorg van Miss Peregrine buiten beschouwing laten. “Gelukkig liet Alice me lang genoeg repeteren met het meisje dat mijn dochter speelde”, zegt ze. “Dat waren vaak zulke emotionele scènes, die wilde ik niet verpesten. Tegelijk was ik erg onder de indruk van het werk dat astronauten doen. Voor hen is dat geen job. Het is een overtuiging om het onbekende verder te ontdekken, veel meer dan een passie. Het zijn helden, die alles opgeven voor hetgeen waarin zij geloven.”

Iets waar Green zich dan weer wel in herkent. “Acteren heeft me bevrijd, omdat ik van nature een erg verlegen persoon ben”, stelt ze. “Op school vond ik het intimiderend om te praten voor de klas. Ik kan niet uitleggen waarom ik dan toch voor dit pad gekozen heb, het klinkt erg paradoxaal. Maar wanneer ik speel, ben ik iemand anders. Ik ben verhuisd van Parijs naar Londen, weg van mijn ouders en het juk van mijn moeder, die ook actrice was (Marlène Jobert, RB). Maar ondanks alles blijf ik bij publieke momenten nog altijd erg verlegen, en dat is soms erg lastig.”

Was dit interview dan een pure marteling? “Nee”, glimlacht ze. “Jij was lief.” Al weten we daardoor nog altijd niet wat er nu werkelijk aan de hand is tussen haar en Tim Burton.

Proxima, nu in de bioscoop. Lees hier onze recensie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234