Donderdag 20/06/2019

Theaterrecensie

Ersan Mondtag maakt de hype niet waar in NTGent ★★☆☆☆

Ersan Mondtag overtuigt niet met ‘De living’ (op de foto: Doris Bokongo Nkumu). Beeld NTGent/Birgit Hupfeld

Wat de Duitse regisseur Ersan Mondtag uitstekend kan, is een prikkelende theaterruimte scheppen. Minder spannend is het feit dat het drama dat zich in die ruimte afspeelt beperkt blijft tot een concept.

Een scenograaf vertelde me ooit dat een decor een handeling mógelijk maakt, maar daarom nog niet noodzakelijk. “Een boom impliceert niets. Wie toch een boom op de bühne zet met de bedoeling dat zich iemand opknoopt, verraadt alles al.” Dat geldt bij uitstek voor De living: de ruimte die Mondtag heeft ontworpen definieert in elk opzicht de zelfmoord die zich zal voltrekken. De fles gin, een brief opzichtig op tafel – alles is verraden, alles is gegeven. Bewust, want Mondtag beoogt het determinisme van de tragedie: we weten dat er doden gaan vallen, wat het kijken de moeite waard maakt is de menselijke worsteling vooraf. Alleen presenteert Mondtag ons in De living geen worsteling, maar een concept.

De grens tussen buiten- en binnenwereld

We krijgen inzicht in twee identieke woonkamers waarin zich identieke vrouwen bewegen (Doris en Nathalie Bokongo Nkuma) – de een met de tijd mee, de ander tegen de tijd in. In de rechterkamer start de handeling bij de zelfmoord en loopt ze terug het leven in. In de linkerkamer komt de vrouw net thuis van haar werk en dreigt ze met de tijd mee het scenario van haar schaduwzijde te vervolmaken. De reden voor de wanhoopsdaad situeert Mondtag op de grens tussen buiten- en binnenwereld. De loeiende sirenes, het rantsoen aan soepblikjes, de uniformiteit die van de (zwarte) burger een nummer maakt… Het leven in deze kruising tussen ecologische dystopie en historisch kolonialisme leidt tot zelfverlies. Prachtig is in dat opzicht de buitendeur met een spiegel eraan: wie naar buiten wil loopt eerst tegen zichzelf aan.

Is de mens meester van zijn lot of slachtoffer van zijn omgeving? Precies die vraag doet ons kijken, maar met het opzetten van de theaterruimte zelf lijkt Mondtag uitverteld – wat rest is het afwikkelen van een procedé zonder veel mysterie. Slechts een paar keer voel je je als toeschouwer aangesproken, met dank aan de indringende blik van de performers. Ik geloof absoluut dat Ersan Mondtag een bijzonder scenograaf is. Van zijn te gehypete talenten als regisseur moet hij me nog steeds overtuigen.

Tot 18/5 in NTGent, Arca, Gent. 22-25/5 op het KFDA, Brussel. NTGent.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden