Dinsdag 23/07/2019

Muziek

Eriksson Delcroix: liedjes over samenzijn en afscheid nemen

Bjorn Eriksson en Natalie Delcroix delen tafel, bed en podium. "Al bij onze eerste ontmoeting merkten wij dat we gelijkgezind waren qua muziek." Beeld Sanne Delcroix

Hij haalde bluegrass uit het verdomhoekje, zij ontdeed met Laïs het folkgenre van zijn geitenwollen sokjes. Samen vormen ze Eriksson Delcroix. En met Heart Out of Its Mind brengen ze een verhaal van je-m'en-foutisme, onmogelijke liefde en zelfdoding.

Hoe geloofwaardig kan Kempense americana klinken? Of poldercountry? Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson breken er zich het hoofd al lang niet meer over. "In het buitenland vinden fans van bluegrass meestal dat wij exotisch klinken. Wij voegen blijkbaar iets toe aan de oorspronkelijke sound." Het koppel woont al jaren in Kalmthout, maar de gedachte aan Nashville is eigenlijk ook nooit ver weg. Net zo min als de muzikale idylle van Johnny Cash en June Carter. Je hoort het in hun songs, maar je merkt het net zo goed aan het prachtig, oudmodisch opgestoken haar van Nathalie Delcroix of derhinestone-glorie waarin snarenwonder Bjorn Eriksson (ooit in het bezit van een lidkaart bij Zita Swoon) zich op een podium begeeft.

Hoewel beiden hun achternaam al een paar jaar ten dienste stellen van beide genres, geloven ze toch dat het inburgeringsproces zo'n jaar of tien geleden begon met de film O Brother, Where Art Thou. De gelauwerde biopic over Johnny Cash, Walk the Line, deed dan weer de oren spitsen naar country. In ons land bleef het stil, tot regisseur Felix Van Groeningen Eriksson in 2010 belde om te vragen of ze even konden spreken over bluegrass en banjo's. Binnen de kortste keren was de Broken Circle Breakdown Bluegrass Band een feit. En een inslaand succes.

Country noch bluegrass zijn sindsdien nog zonevreemd in Vlaanderen. "Het is een goudmijn waar beton in werd gestort", noemt Eriksson het stopzetten van die groep, vlak voor hen een mogelijke doorbraak wachtte in Frankrijk - de laatste show speelden ze immers in L'Olympia, Parijs! Helaas was het te moeilijk geworden om iedereen samen te krijgen, niet het minst hoofdrolspelers Veerle Baetens en Johan Heldenbergh uit die bekroonde film.

Op eigen kracht doet Eriksson Delcroix het nochtans evenmin slecht. In het dagelijkse leven delen Bjorn en Nathalie tafel en bed, maar als muzikaal duo nemen ze ook de voogdij op zich van de prachtplaten For Ever en nu Heart Out of Its Mind. Schrijver Christophe Vekeman beschreef de magische schoonheid van die laatste plaat als volgt: "Misschien heeft het te maken met de wereld waarin zij leven en die zij klank na klank creëren. Het is een andere wereld. Een goede wereld. Een betere wereld. Het is een wereld waarin je wilt wonen, wonen en blijven wonen, voor eeuwig. Een wereld die nooit zal vergaan. Het is de wereld van het hart."

Wij wilden op onze beurt weten wat het hart van Eriksson en Delcroix precies doet tikken, overlopen, laat verstillen of op hol doet slaan.

Beeld rv

Familie

Bjorn Eriksson kreeg de liefde voor bluegrass met de paplepel mee van vader Karl, die overigens ook meespeelt in Eriksson Delcroix. Op de nieuwe plaat schreef die zelfs één song, 'Arrow'. In dat nummer zingt hij dat "that southern feeling still turns me on". "Als jonge man is hij als matroos verliefd geworden op die muziek en southerncultuur", legt Bjorn uit. "Het is vandaag trouwens wel maf om als zoon van een voortdurend afwezige vader zijn woorden "I'm on the road again" te moeten zingen." Delcroix vult aan: "Zelf zijn we heel vaak thuis met ons zoontje. Alleen tijdens de tournees wordt het soms heftig. Maar als ik andere mensen bezig zie, zijn wij lang niet zulke afwezige ouders. Pas als de kinderen slapen, zijn wij weg." (lacht)

"Vroeger traden mijn pa en ik al samen op in een bluegrass en texmexgroep", legt Eriksson uit. "Heel even speelden we zelfs in een cajungroep. Maar dat werd voor mij al gauw te saai: altijd dezelfde serie akkoorden herhalen, is niets voor mij. Ik denk soms dat ik indertijd gitaar ben gaan spelen om bevestiging te krijgen van mijn vader, die zelf muzikant was. Ik deed het ook om meer bij hem te kunnen zijn, omdat hij als matroos voortdurend weg was van huis. Maar dat was natuurlijk niet mijn enige motivatie: ik had in die periode ook net een plaat van Jimi Hendrix ontdekt, en wilde die songs koste wat kost kunnen naspelen. Tot mijn vingers eraf zouden vallen." (lacht)

Delcroix was van kindsbeen af dan weer fan van Dolly Parton. "Als kind zette ik voortdurend die platen van mijn vader op: een prachtig ritueel om dat vinyl onder de naald te krijgen. Al bij mijn eerste ontmoeting met Bjorn, op een zatte avond, hebben wij gemerkt dat we heel erg gelijkgezind waren qua muziek."

Emigreren naar de swamps in de deep South, waar hun songs lijken te ontstaan, daar droomt Delcroix weleens van. "Maar alleen als ik een tweede leven zou kunnen beginnen. Helemaal opnieuw beginnen... Nu kan ik hier echt niet weg. Omwille van de kinderen, maar ook omwille van mijn familie. Ik zou mijn broer en mijn ouders te zeer missen. Ik ben te zwaar gehecht aan mijn familie om me daaruit los te rukken."

Psychedelica

"Welke drugs hadden jullie gepakt, toen jullie hier stonden?", stuurden bejaarde bezoekers hen ooit per mail, toen Eriksson en Delcroix de culturele centra aandeden met hun eerste groep The Partchesz (spreek uit als 'de paardjes', red.). Die bizarre beats of liefde voor elektronica lijken vandaag verdwenen. Alleen de hang naar psychedelica is gebleven. Zo gaat 'Snakebite' naadloos over in de koortsige roes in 'Riding on a Snake with a Bottle of Tequila'. In 'Baby Blue' gaat het dan weer over "Got a blue pill from a good ol' pal / Rode a horse with a beautiful gypsy gal". Die blauwe pil slaat schijnbaar op viagra, maar net zo goed had het xtc kunnen zijn, grinnikt Eriksson. "Ik laat het Nathalie zingen omdat het furieuzer klinkt: zij is ook degene die in een andere song met de baseballbat tekeergaat. (lacht) Drugs of drank zijn absoluut geen noodzaak, maar een koortsachtige, gespannen sfeer is wel bepalend op onze platen."

Onmogelijke liefde

De song 'Lay Low' is een licht-komisch nummer, waarin Mickey en Mallory uit Natural Born Killers lijken te herleven? "Er zit inderdaad een je-m'en-fous-gedachte in", erkent Eriksson. "Een opgestoken fuck you-vinger naar iedereen die bepaalt hoe je moet leven en in het rijtje loopt, volgens het boekje."

Delcroix, strijdvaardig: "Er op kloppen, drugs pakken en er gewoon voor gaan: dat zegt die song eigenlijk. (lacht) Of dat veel met mij te maken heeft? Het schetst een karikatuur, natuurlijk. Maar ook ik moet mezelf af en toe ongebreideld kunnen laten gaan. Anders word ik gek. Maat houden? Daar heb ik weinig boodschap aan."

Met het buitenland blijft Eriksson Delcroix een wankele liefdesrelatie onderhouden. Maar niets liever zouden ze ook ver buiten de landsgrenzen aansluiting vinden. Waarom ook niet? "Gillian Welch (Amerikaanse singer-songwriter, red.) vond onze plaat heel goed", zegt Eriksson. "En Daniel Lanois vroeg zelfs aan het publiek in een afgeladen Rivierenhof waar wij, toen in zijn voorprogramma, vandaan kwamen. Hij was er echt heilig van overtuigd dat we Amerikanen waren. Dat was een hallucinant moment, zeker toen hij aankondigde dat hij best wel onze volgende plaat zou willen producen.

"Ik sprong op als een kind, en stond te zwaaien als een wilde cowboy met mijn hoed: Yi-haaa! (lacht) Dat er zo'n vijftienhonderd getuigen waren van Lanois' bekentenis, maakte het moment eens zo speciaal voor mij. In de backstage heeft Nathalie hem nog grappend afgedreigd: 'We blijven je hieraan herinneren, hè. Op een zondagochtend, als je met je familie aan tafel zit, zullen wij aan de lijn hangen om dit opnieuw te bespreken.'" (lacht)

Duisternis

Op hun debuut For Ever werd tijdens 'Home is Where the Angels Roam' al onderhuids gerefereerd aan zelfdoding. Dit keer was de dood nog meer een ongenode gast. "De hele plaat gaat eigenlijk over iemand die met de duivel speelde en verloren heeft", vertelt Delcroix. "Een vriend die zichzelf van het leven beroofd heeft, was zeer aanwezig tijdens de opnamen, omdat we in een rouwproces zaten."

Eriksson en Delcroix wisselen veelbetekenende blikken, waarna de waarheid er hortend en stotend uitkomt. "Deze plaat is een eerbetoon aan iemand die we goed gekend hebben, en met wie ik vier jaar samen ben geweest", bekent Delcroix.

"In sommige teksten zijn we kwaad om wat hij heeft gedaan. Zoals in het nummer 'Heart Out of Its Mind': "If you could have seen such a gathering of people full of love". Hij had het moeten weten, hoeveel mensen hem zo graag gezien hebben. Sommige mensen met zelfmoordneigingen zouden eigenlijk moeten kunnen zien hoevelen achteraf aan hun graf staan te huilen."

In 'Lay Low' klinkt het dan weer: "There's more to life than there is to death." Zelf kon ze haar verdriet niet verbeelden in een song, vertelt Delcroix. "Alles wat ikzelf niet kon verwoorden of uitspreken, heeft Bjorn gelukkig in een lied kunnen gieten."

Geen sinecure

Dat was kennelijk geen sinecure. "Ik kroop in zijn huid om zijn afscheidsbrief wat positiever, wat minder donker te hertalen naar een liedjestekst", legt Eriksson schoorvoetend uit. "In zijn laatste woorden schreef hij onder meer: 'I'm not bored, I'm just tired killing time'. Maar ook in andere songs merkte ik dat bijna alles wat uit mijn hoofd gulpte, betrekking had op zijn dood. Het liet me niet los. Eigenlijk is dit een rouwproces op plaat."

"Het was ontroerend hoe goed Bjorn dat kon verwoorden, zonder dat ik daarover met hem sprak", vertelt Delcroix. "Zinnen als "And the only thing that shines / my daughter, my mother and a girl that is my brother", klinkt het in 'Now I'm Free'. Die laatste zin zegt alles over mijn relatie met Tom. Aan het eind was ik nog veel meer zijn broer, zijn beste maat."

De opnames waren heftig, echt heel slopend, getuigt ze verder. "Zelfs tijdens het zingen, moest ik om de haverklap huilen. Ik geloof dat de eerste concerten erg spannend zullen worden: ik hoop dat ik niet onverwachts een krop in de keel krijg."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden