Maandag 09/12/2019
Marleen Merckx in ‘Het Huis’.

Interview Het huis

‘Eric Goens kijkt je aan met de glimlach van een komodovaraan, en jij bent het geitje vlak vóór het wordt opgegeten’

Marleen Merckx in ‘Het Huis’. Beeld Eén

Ook in het vijfde seizoen biedt Het huis alles wat het tot Het huis maakt: persoonlijke ontboezemingen, een goedgevulde drankkast, contemplatief gekoekeloer in ’t eigen hert en een onderkomen in vergelijking waarmee de meeste andere woningen slechts hutjes zijn. Wij peilden bij zeven opvallende gasten én bij Eric Goens naar de redenen voor het succes van een programma dat au fond niet veel van wijlen – o gruwel – Confidenties in Toscane verschilt.


Sabine Hagedoren: ‘Het plaatje klopte’

Sabine Hagedoren in 'Die Huis'. Beeld VRT

In Het huis laat Eric Goens niets aan het toeval over: elke fotolijst, elk familiebezoek, elk achteloos uitgeschonken glas wijn heeft als doel dieper door te dringen tot de ziel van de gast. Voor Sabine Hagedoren (51) – weervrouw van beroep, zon in het leven – hielp het lot hem een handje: het enige huis ter wereld dat haar tot een bezoek had kunnen verleiden, was dat in het Zuid-Afrikaanse Wellington waar hij dat jaar de opnames had gepland. Het werd één van de aangrijpendste afleveringen uit de reeks, waarin Sabine het verhaal deed van de slepende ziekte die haar man Jurgen intussen drie jaar geleden zo hufterig had weggerukt.

Sabine Hagedoren: “Ik geef niet vaak of graag interviews. Ik heb genoeg mensen rond mij bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Toen Eric me vroeg, was ik van plan om nee te zeggen, tot hij vertelde wáár het gesprek zou plaatsvinden. Het huis stond op een boogscheut van de Napier Winery, de wijngaard die mijn man zaliger en ik nog hadden willen bezoeken. De dag van de opnames was bovendien onze dertiende huwelijksverjaardag. Als dat huis elders in Zuid-Afrika had gestaan – of in België, zoals nu – dan had ik vriendelijk bedankt. Maar om het verhaal daar te vertellen: ja, dat klopte. Eén keer, en dan nooit meer.”

Ben je blij dat je hebt toegezegd?

Hagedoren: “Zeker. En niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik dacht: ik ben niet de enige, er zijn zovéél mensen die hun partner veel te snel zijn kwijtgeraakt. Maar je moet wel verder.”

“Ik heb mijn verhaal verteld zoals ik het op dat moment aanvoelde. Ik kon alleen maar zeggen hoe ik toen mijn verdriet aanpakte. Niet dat mijn manier de juiste was, want een juiste manier bestaat niet. Maar aan de reacties heb ik gemerkt dat mensen er wel degelijk iets aan gehad hebben. En ik heb iets gehad aan de verhalen die zij mij vertelden. Door naar elkaar te luisteren ontdek je dat je in hetzelfde schuitje zit. Daar kun je veel troost uit putten. Ik ben er niet in geslaagd om iedereen te bedanken, dus bij dezen wil ik dat alsnog doen: ik heb alles gelezen, en jullie warme woorden hebben deugd gedaan.”

Was je op je hoede toen je in Zuid-Afrika aankwam?

“Ik wist niet wat er zou gebeuren, want dat seizoen werd opgenomen op een nieuwe locatie. Ik had wel een vermoeden dat ik die dekselse sportproeven zou moeten doen (lacht). Maar voor de rest liet ik het op me afkomen. Aangezien je 24 uur lang in het huis bent, heb je de tijd om je verhaal te kaderen, in alle rust en stilte.”

Heb je Eric Goens carte blanche gegeven?

“Natuurlijk! Hij heeft mij wel de gemonteerde versie laten zien vóór ze uitgezonden zou worden, maar daar heb ik niets aan laten wijzigen: dat is zijn metier. Eerlijk, ik weet niet meer precies wat ik daar allemaal heb gezegd, het is ook al twee jaar geleden.”

Je zei onder meer dat je de grote klop nog niet had gevoeld, en je vroeg je af of die nog zou komen. Is dat gebeurd?

(denkt na) “Ik heb een goed sociaal vangnet. Dat is enorm belangrijk. Het is ook de reden waarom ik nu meter ben van de vzw Rouw- en Verliescafé Vlaanderen. Niet iedereen heeft iemand met wie hij of zij een kop koffie kan gaan drinken, iemand die zonder oordelen naar je verhaal luistert, ook al vertel je het voor de twintigste keer. Luisteren helpt altijd, zeker als de ander óók iemand verloren heeft. Daarnaast is een café laagdrempelig: wie gewoon wil luisteren, is ook welkom.”

“Dus ja, mijn omgeving heeft mij erdoor gesleurd. Ik ben altijd open geweest tegen mijn vrienden en familie: ‘Ik kan dit níét alleen.’ Niemand kan dat.”

Hebben je kinderen Lise en Lars de aflevering bekeken?

“Ja, zij waren toen 9 en 10. Hoe zij daarop reageerden? Dat moet je aan hen vragen als ze wat ouder zijn.”

Lukt het nog altijd om samen herinneringen op te halen aan Jurgen?

“Zeker. Maar hoe we dat precies doen, daar wil ik het niet over hebben.”

Waar schuilt de grote kracht van het programma? Er zijn nog mensen die in Het huis méér hebben prijsgegeven dan zij ooit elders hebben gedaan.

“Ik kan het moeilijk zeggen. Ik denk niet dat Eric een verhaal uit mij heeft gekregen: het plaatje klopte, ik voelde dat het een reis was die ik moest maken en ik kon er nog mensen mee helpen ook.”

Een vreemde vraag om een gesprek mee af te sluiten, maar: hoe gaat het met jou?

(twijfelt) “Het gaat goed. Stilaan zoek je een nieuwe weg. En dat lukt, met vallen en opstaan.”


Tom Waes: ‘Geen tijdsdruk’

‘‘Het huis’ is nooit ‘De Grote Eric Goens Show’, zegt Tom Waes. Beeld © VRT Polle Van Rooy

Eric Goens pelde zich ook een weg naar de blanke pit van Tom Waes (51).

Tom Waes: “De grote kracht van het programma is, in één woord: tijd. Een zeldzaam goed in een tv-programma. Als je aantreedt in De afspraak of in Vandaag, zit je met zijn vijven aan tafel en krijg je een blokje van drie minuten om iets uit te leggen.”

Voor veel gasten bleek Het huis een vorm van therapie. Voor jou ook?

“Dat viel mee. Eric had wel de nagel op de kop geslagen: ik zie mijn familie te weinig. Als ik mezelf iets kan verwijten, dan wel dat. Dus had hij mijn broer Sam en mijn ouders uitgenodigd: héél plezant.”

Je gaf toe dat je Sam maar twee of drie keer per jaar zag. Is dat verbeterd?

“Nu is dat misschien vier à vijf keer (lacht). Maar het ligt niet alleen aan mij: Sam is óók drukbezet. Hij is hoofdingenieur bij BMW Motorsport en hij zit de helft van het jaar in het buitenland.”

Het zit in de familie?

“Eigenlijk wel: mijn zoon loopt nu stage in Hongkong.”

Mensen biechten in Het huis altijd meer op dan elders. Wat is het geheim van Eric Goens?

“Zijn ongelofelijk goede voorbereiding. Ik kom soms nog journalisten tegen die grote ogen opzetten als ik zeg dat ik beroepsduiker ben geweest, maar Eric Goens wist álles – zijn uitstekende redactie zal daar voor iets tussen zitten. Ja, een goede voorbereiding en geen enkele tijdsdruk: dat is de succesformule.”

Jij doet af en toe iets waardoor je gsm roodgloeiend staat: de Marathon des Sables uitlopen, Koen Wauters verslaan, de slimste mens ter wereld worden... Kreeg je evenveel reacties op Het huis?

“Vooral toen ik als gast bij Marieke Vervoort verscheen. En toen ikzelf centraal stond, ging het over hoe slecht ik het vroeger had gedaan op school. Ik moest zittenblijven, en daarna nóg eens: ik vond het toen vreselijk, maar ik ben er niet beschaamd over. Ik vond het fijn dat ik in Het huis rustig mijn verhaal kon vertellen, en hier en daar nuances kon aanbrengen of iets zeggen dat ik nog nooit eerder had verteld. Achteraf kreeg ik mooie commentaren: ‘Allee, dat wist ik niet van u!’ ‘Schoon gezegd!’”

De meeste mensen wisten pas na Het huis dat jij en Marieke bevriend waren. Ook Eric Goens was één van haar beste kameraden. Ben je daarom gegaan?

“Ja. Toen Eric mij belde om naar Marieke te komen, heb ik niet getwijfeld. Het ging over euthanasie, en ik denk dat Eric mij heeft gebruikt om het gesprek op gang te krijgen. Voor Marieke was het moeilijk, omdat haar ouders er geen voorstander van waren. Dat lijkt evident, maar ik denk dat ze er nu vrede mee hebben.”

Is Eric Goens nu een vriend?

“Dat zou ik niet zeggen, maar wij bellen elkaar weleens met professionele vragen, en we sms’en geregeld.”

Wat vind je van hem als presentator?

“Ik vind hem op zijn best als hij het minst aanwezig is, en dat bedoel ik niet oneerbiedig. Hij voelt het zelf heel goed aan: hij stelt de juiste vragen, maar hij blijft zoveel mogelijk uit beeld. Het huis is nooit De Grote Eric Goens Show.”

Laatste vraagje: hebben Eric, de Club Brugge-fan, en jij, Antwerp-supporter, het weleens over voetbal?

“Als onze ploegen tegen elkaar spelen, dan sms’en we elkaar de hele tijd: die pesterijen vind ik zalig! Nu ja, laatst heeft Antwerp gewonnen, maar meestal trekken we aan het kortste eind. Een heel zure nederlaag was vorig seizoen, toen we 0-1 voor stonden in Brugge, maar toch nog 5-1 op onze doos kregen. Ik zat toen in de eretribune, en aan de overkant van het stadion kon ik de smile van de Goens zien. De smeerlap! (lacht)”


Natalia: ‘Niks vóór de match’

Natalia: ‘Choqueren doe ik niet graag, confronteren wel’ Beeld rv

Natalia (38) is op en naast het podium een wervelwind, maar gelukkig voor Eric Goens bleef Het huis veilig in Bertem staan tijdens haar doortocht.

Natalia: “Ik had de aflevering met Bart Peeters gezien en die vond ik zo sereen, zo mooi en zo goed in elkaar gestoken. Toen ik werd gevraagd, voelde ik me meteen in veilige handen. Ik heb een jaar journalistiek gevolgd, in de richting vertaler-tolk: ik wéét hoe moeilijk het is om de sfeer van een gesprek te vatten. Veel journalisten slaan de bal mis, maar Eric voelt zoiets goed aan.”

Praat jij makkelijk over wat je dwarszit?

Natalia: “Héél makkelijk (lachje). Ergernissen spreek ik altijd uit. Onderhuidse spanningen stapelen zich alleen maar op, tot er een sfeer ontstaat die voor niemand goed is, puur door slechte communicatie. Choqueren doe ik niet graag, confronteren wel. Sommige mensen vinden dat te heftig, maar zo zit ik in elkaar. En ik zie dat het werkt: mijn vriendschappen zijn enorm hecht en waardevol.”

Had je die directheid meegenomen naar Het huis of bouwde je daar een kniehoog muurtje om je heen, zoals ik meende te merken?

“Ik was open, maar als er dingen waren waarover ik het niet wilde hebben, dan had ik dat zeker gezegd. Jullie hebben niet overal zaken mee, hè. Jij noemt dat een muurtje, ik noem dat integriteit (lacht).”

Jij bent één van de weinige gasten die ik daar nooit met een glas wijn heb zien rondlopen.

“Werk en privé zijn strikt gescheiden bij mij. Eén van mijn regels is dat ik niet drink als ik ga werken, en een programma als Het huis beschouw ik als werk. Ik ben mij ervan bewust dat ik daar word bekeken. Ik wil wel mezelf zijn, maar tot op een bepaald niveau. Binnenkort herneem ik de tournee met Jef Neve. Jef drinkt graag wijn, maar op tournee is hij als een voetballer: vóór de match geen alcohol. Zelfs door één glas kan je concentratie verslappen. Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover de rest van de band én de fans. Die verantwoordelijkheid neem ik al zeventien jaar.”

Hoe waren de reacties op Het huis?

“De mensen die mij kenden, zeiden: ‘Het was wel tof. Allee, je was gewoon zoals je bent.’ Vreemden waren veel enthousiaster: ‘Wauw! Zo fijn om eens een andere kant van jou te zien!’ Zelf vond ik het ook supertof, hoor. Alles was mooi in beeld gebracht, en ik vond het leuk dat ik door mijn beste maat werd verrast. Dat heeft mooie momenten opgeleverd.”

Bijna iedereen die in Het huis passeert, pinkt een traan weg of laat z’n schild even zakken. Hoe komt dat?

“Volgens mij brengt Eric de energie naar beneden. Als je energie zakt, kom je dichter bij jezelf en word je zachter in je hart. Zo sta je meer open voor emotionele prikkels. Een glaasje drinken, foto’s bovenhalen, de jeugd bespreken: mensen die constant gaan-gaan-gaan, komen dan tot stilstand. Ik heb het gemerkt in mijn eigen leven: als je de energie naar beneden haalt, krijg je een sterke reactie. Je gesprekspartner gaat erin mee en is diep geraakt, of verzet zich en loopt weg. Maar in Het huis kun je niet weglopen. Ja, ik snap wel hoe Eric het voor elkaar krijgt.”

Misschien wist jij daarom als één van de enigen je emoties in bedwang te houden.

“Ik heb al veel dingen verwerkt in mijn leven, en ik heb ook aan mezelf gewerkt. Misschien toon ik daarom minder snel tranen. Je moet me al goed kennen om op díé knopjes te kunnen duwen.”


Marleen Merckx: ‘Geen goesting meer’

Marleen Merckx: ‘Ik heb alleen spijt dat ik iets over Jan Fabre heb gezegd. Later heb ik een niet zo aangenaam berichtje gekregen van een medewerkster van hem.’ Beeld VRT

Hoe maak je van een huis een thuis? Bijvoorbeeld door Marleen Merckx (61), Simonneke uit Thuis, uit te nodigen voor een gretig in de ziel tastende babbel.

Daar hoorde, zoals vaker in Het huis, een glaasje bij.

“Uiteraard. Ik wilde mij niet braver voordoen dan ik ben: als ik thuis ben, drink ik ook een wit wijntje bij de lunch. Dat er drank à volonté is, hoort bij de strategie van het programma, vermoed ik: alcohol maakt de tongen los, hè. Ik heb er wel voor gezorgd dat ik niet zat werd (lacht).”

Waarom heb je meegedaan?

“Omdat Eric veel overtuigingskracht heeft. Bijna niemand zal zomaar toezeggen voor Het huis. Ik ook niet: ik moest zijn vraag laten bezinken en met mijn familie bespreken. Daarna heb ik hem gevraagd of we elkaar eens konden zien. Ik wilde weten of hij geen enorme eikel was vóór ik 24 uur met hem zou samenhokken. Afijn, een paar koffietjes later heb ik toegezegd. Hij was heel vriendelijk. Onze babbel over koetjes en kalfjes ging vanzelf.”

“Ik zat in het tweede seizoen – helaas: net te vroeg voor Zuid-Afrika – en van het eerste had ik alle afleveringen gezien. Daaruit had ik begrepen dat Eric graag probeert om zijn gasten dingen te ontfutselen, én dat er in de kinderkamer al eens een traantje vloeit. Ik had mij voorgenomen om stoer te doen. Ik wist op voorhand wat ik wilde vertellen en wat niet.”

Maar de traantjes kon je niet tegenhouden.

“Dat is waar (lacht). Maar ik ben toch blij dat ik heb meegedaan, alleen al voor de lieve reacties van mensen achteraf. Het enige waar ik een beetje spijt van heb, is dat ik iets over Jan Fabre heb gezegd. Ik heb ooit met hem gewerkt en ik vond dat niet zo’n prettige ervaring. Ik had me al lang geleden voorgenomen om het niet meer over hem te hebben. Maar mensen bléven er maar op terugkomen, en in Het huis was zijn foto het eerste wat ik zag. Later heb ik een niet zo aangenaam berichtje gekregen van een medewerkster van Jan, dat ik moest stoppen met hem zwart te maken.”

 Je vergeleek je verblijf met een therapiesessie. Heb je er echt iets aan gehad?

“Sommige onderwerpen wil je vermijden omdat ze onprettige herinneringen naar boven brengen. Maar ik heb in Het huis gemerkt dat het fijn kan zijn om juist wél over die zaken te babbelen. Zeker tegen een vreemde. Verhalen over mijn moeder hoef ik niet meer aan mijn broers te vertellen, maar aan een vreemde die oprecht geïnteresseerd is? Dat is de grote kracht van Het huis: Eric kan je het gevoel geven dat hij écht in jou geïnteresseerd is. Hij is natuurlijk een professional, maar toch.”

“Toch één puntje van kritiek: 24 uur met Eric vond ik wat lang. Het ontbijt was er te veel aan. Je zag dat ook aan mij. Mijn man zei: ‘Je had geen goesting meer, hè?’ (lacht) Ik herinner me dat Eric toen een vraag stelde die ik heb afgeblokt. Je moet weten: mijn vader was koffiebrander, en van jongs af moest ik zijn mengsels proeven, waardoor ik nog altijd iets met koffie heb. Toen Eric met een kopje kwam aanzetten, vroeg hij: ‘Hoe voelt het voor Marleen om een kopje koffie te drinken?’ Ik wist waar hij naartoe wilde – ik moest nog eens het relaas van zijn vroege dood doen – maar dat hoefde niet meer voor mij, dus liep ik er in een grote boog omheen.”

Wat ik nog heb onthouden van jouw passage : eind oktober, begin november is een precaire periode omdat je Thuis-contract dan aan herziening toe is. Zit je safe?

“Ik ben nu 61. Omdat we op ons 65ste met pensioen moeten bij de VRT, heb ik minder stress dan vroeger: misschien mag ik die laatste vier jaar uitdoen als Simonneke. Niemand is onvervangbaar, maar eerlijk gezegd hoop ik dat ik na mijn pensioen mag doorgaan, zoals Leah Thys en Pol Goossen. Fingers crossed.”


Rudi Vranckx: ‘Tot elkaar veroordeeld’

Rudi Vranckx: ‘Ik had eigenlijk weinig zin om veel van mezelf prijs te geven.’ Beeld VRT

Van 2001 tot 2011 was Eric Goens baas van de VTM-nieuwsdienst en belde hij geregeld briesend naar de collega’s van de VRT. ‘Hij was the enemy,’ gaf Rudi Vranckx (59) toe in een interview in Gazet van Antwerpen, maar van enige rancune was er twee jaar geleden niets te merken in Het huis. Er werd beleefd en bij momenten ook gloedvol gekeuveld, vooral over Rudi’s job als oorlogsverslaggever, maar de olifant in de kamer werd vakkundig genegeerd.

“Eric mocht van mij vragen wat hij wilde – ik heb het zelfs over de depressie van mijn moeder gehad, omdat zij daar zelf al over had gesproken in het Canvas-programma Mijn moeder. Maar over mijn privéleven heb ik het per definitie niet in de pers. Niet bij jullie, niet bij Eric, nergens.”

Toch jammer dat we nooit eens iets over jouw liefdesleven, of het gebrek eraan, te weten komen.

“Tja, het is een keuze. Ik vraag jou toch ook niet naar je seksuele voorkeuren of wat dan ook?”

Op Eric Goens’ vraag of je er klaar voor was, antwoordde je: ‘Nee. Ik heb mezelf de hele week lang lopen vervloeken dat ik heb toegezegd.’

“Ik geef niet graag de controle uit handen – dat geldt voor de meeste journalisten. En als je toezegt, weet je dat je wat meer van jezelf zult moeten prijsgeven dan anders. Daar had ik niet zo’n zin in (lacht). Dat gevoel werd nog sterker toen ik geblinddoekt moest plaatsnemen in een oldtimer op weg naar de locatie. Ik dacht: waar ben ik aan begonnen? Het deed me denken aan die keer dat ik een commandant van Hezbollah (militante beweging van sjiitische moslims, red.) ging interviewen in Beiroet: toen werd ik ook geblinddoekt, omdat ik niet mocht weten waar hij zat. Geen prettige herinnering.”

Waarom heb je dan meegedaan?

“Omdat Eric bijzonder volhardend kan zijn. En omdat ik moeilijk nee kan zeggen als iemand de moeite doet om naar Leuven af te zakken en met mij een koffie te drinken op een terras. Bovendien had ik, op basis van een aantal afleveringen die ik had gezien, het gevoel dat Het huis geen inluistelevisie was. Hij confronteert je niet onaangekondigd met iets waarmee je niet geconfronteerd wilt worden.”

Toch slaagt hij er vaak in om zijn interviewees nét iets meer te laten prijsgeven dan ze zich hadden voorgenomen.

“Je bent een etmaal tot elkaar veroordeeld in Het huis: da’s een pak langer dan een gewoon interview. En je wéét dat er enige toeschietelijkheid van jou wordt verwacht. Zodra je die knop hebt omgedraaid en zegt: ‘Ik doe het’, ga je ervoor. En ja, Eric heeft een manier om je van alles te laten vertellen: hij kijkt je dan zwijgend aan met de glimlach van een komodovaraan, en jij bent het geitje vlak vóór het wordt opgegeten. (Cryptisch) Maar soms wint de geit.”


Wim De Vilder: ‘Wijn en cocktails’

‘Eric Goens zoekt je kwetsbaarste punten, en slaat dan toe’, zegt Wim De Vilder. Beeld rv

‘Eén van de best bewaakte geheimen van Vlaanderen laat in zijn ziel kijken!’ Eric Goens weet hoe hij zijn programma aan de man moet brengen, maar die wervende slagzin was niet helemaal gelogen, aldus Wim De Vilder (50), het goed bewaakte geheim in kwestie.

“Het klopt wel dat ik nooit veel interviews over mijn privéleven heb gegeven, maar géén, dat klopt niet. Ik heb daar in Zuid-Afrika een inkijkje in mijn ziel gegeven. Ik heb dingen gezegd die ik nooit eerder in de media had verteld, zaken die ik anders alleen met vrienden in een bar of tijdens een diner zou bespreken. Zo heb ik het over mijn coming-out in de jaren 80 gehad, en over het feit dat ik het toen moeilijk kon verkroppen dat ik nooit zou kunnen trouwen of kinderen hebben. Dat was de tijdgeest, hè. Nu is het bijna andersom: het is al meermaals gebeurd dat me bijna beschuldigend werd gevraagd waaróm ik geen kinderen heb.”

Waarom heb je ja gezegd tegen Eric Goens?

“Hij maakt evenwichtige portretten die een genuanceerd beeld schetsen. Toegegeven, het was ook mooi meegenomen dat ik ervoor naar Zuid-Afrika mocht. Ik ben al erg lang anker van Het journaal: jaar in, jaar uit zit ik op dezelfde stoel in dezelfde studio. Dan is het extra leuk om er eens uit te mogen – ik heb er op eigen kosten een paar daagjes met mijn partner aan gekoppeld.”

Mocht Eric Goens alles vragen, of waren er no-gozones?

“Hij mocht alles vragen. Mijn vertrouwen was zo groot dat ik hem vooraf niet eens heb gezien: ik heb alleen contact gehad met iemand van de redactie, Kim heette ze. Toen ik in het hotel was aangekomen waar ik de eerste nacht zou verblijven, kreeg ik een sms’je van Eric: ‘Hé, Wim, fijn dat je er bent. Ik ben op dit moment je dossier aan het instuderen.’ De eerste keer dat ik hem ontmoette, was toen ik uit mijn taxi stapte en hem voor de camera de hand drukte.”

Op weg naar de villa werd er even halt gehouden voor een wijnproeverij. Eric Goens wist duidelijk hoe hij één van de best bewaakte geheimen van Vlaanderen aan het praten wilde krijgen.

“Denk je dat dat daarvoor was? Zo had ik het nog niet bekeken. Het was geen uitgebreide proeverij, hè.”

Zijn eerste opmerking toen jullie ter bestemming waren: ‘Wim, ik heb van alles klaarstaan om caipirinha’s en mojito’s te maken: doe alsof je thuis bent.’

“Nu je het zegt, ja. Misschien heb je een punt.”

Je sloeg het aanbod wel af.

“Ik wist dat ik de sportkamer nog in moest, dus ik dacht: laat ik nog even wachten met die cocktails.”

Hoe bracht je het ervan af?

“Mijn push-ups waren goed, maar ik scoorde slecht op evenwicht, hoogspringen en de kracht in mijn handen. Ik was 49 ten tijde van de opnames, en ik kwam uit op een fysieke leeftijd van 50: toch een kleine tegenvaller (lacht). Daar speelt Eric mee, hè. Hij zoekt punten waar je op je kwetsbaarst bent, en slaat dan toe. Hij heeft een goede mensenkennis: dat is zijn grootste kracht, als je het mij vraagt.”


Luc Appermont: ‘Bijzonder kwaad’

Luc Appermont: ‘Vandaag wordt alles op straat gegooid, maar ik heb daar geen problemen mee’ Beeld VRT

Weet u nog waar u was op dinsdag 20 oktober 2015, zo rond kwart voor negen ’s avonds? Wij wel: thuis, in onze zetel, aan het kijken naar de allereerste aflevering van Het huis. Luc Appermont (70) was te gast, en Eric Goens had achter diens rug om bekokstoofd dat ook zijn toekomstige bruid van de partij zou zijn.

“Voor mij was het een to-ta-le verrassing om Bart (Kaëll, red.) daar plots in kookschort te zien opduiken, volop bezig om een maaltijd te bereiden. Bart en ik hebben al jarenlang de afspraak dat we elkaar inlichten over tv-programma’s waar we aan meedoen. Maar voor deze ene keer had hij die afspraak aan zijn laars gelapt (lacht). Nu ja, ik vergeef het hem, het was een aangename verrassing.”

In de loop van je vijftigjarige carrière ben je nooit scheutig geweest met het verstrekken van informatie over je privéleven. Waarom deed je dan aan Het huis mee? Je wist toch wel dat het de bedoeling was om ‘de mens achter de presentator’ bloot te leggen?

“Neen, dat was hoogst onduidelijk. Ik wist dat er een gesprek zou plaatsvinden, en dat ik een tijdlang – 24 of 48 uur, dat herinner ik me al niet meer – in een huis zou verblijven met Eric Goens, die ik kende van zijn journalistieke verleden bij jullie en bij VTM. Dat was alles.”

Des te vreemder dat je hebt toegezegd.

“Ach, wat had ik te verliezen? Ik heb de tijd nog meegemaakt dat er weinig of geen interesse was in het privéleven van bekende mensen. Armand Pien, om maar één voorbeeld te geven, was de populairste weerman die we ooit gehad hebben, maar niemand wist of hij getrouwd was, een hond had of al dan niet in een pyjama sliep. Maar daarna zijn de boekskes gekomen, en nog later de sociale media, en inmiddels wordt alles op straat gegooid. Ik heb daar geen problemen mee, ik ben met mijn tijd mee geëvolueerd. Zo heb ik het in Het huis voor het eerst over de dementie van mijn moeder gehad – toen was dat nog allemaal zeer vers – en heb ik ook gepraat over het strenge internaat waar ik twee jaar heb gezeten, en waar ik behoorlijk gepest werd. Ik heb daar achteraf nog een verbolgen mail over gekregen van een oud-leraar, die vond dat dat niet zo kies van mij was.”

Hoe waren de overige reacties?

“Overdonderend. Ik zat in Spanje toen het uitgezonden werd, en mijn telefoon stond roodgloeiend: het ene bericht na het andere liep binnen. En vier jaar na dato word ik er nog altijd op aangesproken. Je weet dat Bart en ik aan het touren zijn met een theatershow: élke keer is er na afloop wel iemand die begint over Het huis, en dan vooral over het ontroerende moment waarop Bart aan de vleugel in de tuin een Frans chanson te berde bracht waar we alle twee aan gehecht zijn (‘Chez Laurette’ van Michel Delpech, red.).”

Iedereen die ooit in Het huis of Die huis heeft gezeten, is vol lof over Eric Goens en zijn methodes. Vertel jij voor de verandering eens iets slechts over hem?

“Het toeval wilde dat, toen Het huis nog uitgezonden moest worden, ik buiten mijn medeweten om tot centrale gast werd gebombardeerd in een VTM-show met Jonas Van Geel. Zijn redactie had uiteraard ook research gedaan, en er waren dus enkele overlappingen. Eric heeft me bijzonder kwaad opgebeld en zei dat hij niet begreep dat ik hem dat had gelapt. Maar ik wist niet wanneer Het huis zou worden uitgezonden, en bovendien was dat VTM-programma voor mij een complete verrassing. Eric vocht voor zijn kind, en dat apprecieer ik, maar ik vond hem toch onredelijk streng in zijn oordeel.”


Eric Goens: ‘Verhoogde bloeddruk’

Eric Goens: ‘Ik ben over iedere aflevering redelijk ontevreden, en dat is geen pose of valse bescheidenheid’ Beeld VRT

Hoog tijd om de Onbewogen Beweger zelf eens een Citroën DS in te sleuren, een blinddoek om te doen, naar het soort landhuis met zwembad te rijden ‘dat overijverige belastingcontroleurs op gedachten brengt als ze er op een zonnige zondagmiddag als fietstoerist langsrijden’ (copyright Dwarskijker), een tot de rand gevuld glas chianti van een goed jaar voor te zetten en met zachte hand in de richting van een waaier aan smeuïge confidenties te leiden. Zoals daar zijn:

Eric Goens: “Het gebeurt weleens dat de autorit van het huis of het werk van mijn gast naar hét huis maar tien minuten duurt: in zo’n geval maak ik al eens een ommetje van een halfuur. Ik vind die geblinddoekte autorit belangrijk, omdat ik mijn gast weg wil krijgen uit zijn dagelijkse bezigheden, en hem even alle gevoel voor tijd en ruimte wil laten verliezen – Bart Peeters meende oprecht dat we ergens in Frankrijk zaten. Die kleine psychologische details zijn belangrijk voor het welslagen van het programma. Veel mensen komen binnen met het idee van: ‘Mij ga je niet hebben.’ Ik moet alles zien aan te grijpen om die ingesteldheid te doorbreken.»

Een beetje alcohol kan ook wonderen doen.

“Ik weet dat die veronderstelling aan het programma kleeft, maar echt waar: ik voer nóóit iemand zat. Ja, er wordt al eens een glas gedronken, en een tweede soms ook. Maar daar stopt het. Ik drink tijdens de opnames zelfs nooit: ik nip aan mijn glas en laat de rest staan. Verspilling, ik weet het, maar ik moet gefocust blijven. Eén keer, in Zuid-Afrika, heb ik tegen die regel gezondigd, met iemand van wie de consumptiegraad sowieso vrij hoog ligt: Stefaan Degand. We zaten ergens op een panoramische vlakte dicht bij het huis, het was 40 of 45 graden, en daar hebben we in een halfuur tijd een fles wijn soldaat gemaakt. Je kent Stefaan, hè: ‘We zijn hier om van het leven te genieten. Hup, Goens, bijvullen die glazen!’ Toen ik daarna terug binnenkwam, dacht ik: shit, dat was geen goed idee (lacht). Weet je wat oneindig veel belangrijker is om mensen te doen praten? Dat je hun gsm afneemt. Als ze mordicus weigeren, zoals Theo Francken, ga ik daar geen halszaak van maken. Maar het levert wel andere gesprekken op.”

De allereerste aflevering was die met Luc Appermont. Was hij ook de eerste BV die je in het huis over de vloer kreeg?

“Nee, dat was Kobe Ilsen. Tijdens die opname hadden we een leugendetector in het huis staan, waarvan het de bedoeling was dat de gast er aan het einde van de opname mee verbonden werd en op vijf vragen moest antwoorden. We hadden er een vrouwelijke professor uit Engeland voor ingehuurd, maar dat mens bleek werkelijk knéttergek te zijn. Kobe heeft wel drie uur in dat kamertje moeten zitten, omdat die vrouw hem de test twintig keer opnieuw liet doen. Ik dacht: dat kan ik al mijn gasten toch niet laten ondergaan? We hebben toen beslist om de leugendetector af te voeren en de ruimte te gebruiken als biechtkamer. Die hebben we na verloop van tijd ook opgedoekt, omdat het weinig bijdroeg.”

De best bekeken aflevering tot nu toe was die met Karen Damen, uit het eerste seizoen. Enig idee wat de slechtst bekeken aflevering was?

“Nafi Thiam?”

Correct.

“Tja, we waren gewoon te vroeg. Nafi Thiam is met voorsprong de meest prestigieuze en internationaal bekende gast die al bij ons is geweest – ze was toen al olympisch kampioene – maar haar echte bekendheid is pas later gekomen. Toen ik in de dagen en weken vóór de uitzending haar naam liet vallen, vroegen veel mensen me verbaasd: ‘Wie?’ Maar goed, ik weet ook wel: als Nafi Thiam Laura De Backer had geheten, en een blond, blank meisje uit Heist-op-den-Berg was geweest, hadden er beduidend meer mensen gekeken.”

Betekent het feit dat de aflevering met Karen Damen het best bekeken is, ook dat het de…

(onderbreekt) “Nee, absoluut niet. Het was een goeie aflevering, daar niet van, maar ik denk vooral dat de timing perfect was: de oude K3 was net gestopt, en Karen Damen zat aan het toppunt van haar populariteit. En als jouw volgende vraag is wat dan wél de beste aflevering was, dan zeg ik: die met Bart Peeters. Da’s een persoonlijke kwestie: Bart Peeters is een idool, omdat ik met hem groot ben geworden, en ik al zijn vliegende en liegende dozen gevolgd heb, om over ‘De droomfabriek’ en zijn rechterhandschap van Sinterklaas nog maar te zwijgen. Al kun je er niet aan voorbij dat, als het puur over zeggingskracht en impact gaat, de afleveringen met Marieke Vervoort, Sabine Hagedoren en Stefaan Degand eruit sprongen.”

Over welke aflevering was je minder tevreden?

“Ik ben over iedere aflevering relatief ontevreden – ik zit er steevast met verhoogde bloeddruk naar te kijken. Dat is geen pose of valse bescheidenheid: ik méén het dat ik ontevreden was over de uitzending met Niels Destadsbader, en me niet goed voelde bij de uitzending met Theo, en ook niks dan fouten zie aan de uitzending met Dina Tersago. Ik zou graag eens een aflevering maken waarvan ik zelf het gevoel heb: let it flow, dit is geweldig. ’t Zal voor een eventueel volgend seizoen zijn, zeker?”

© HUMO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234