Zondag 24/10/2021

Interview

Eric Goens, geen allemansvriend: "Ik heb een vijandbeeld nodig"

Eric Goens:
Eric Goens: "Als ik een psychopaat was, zou ik dan Elio Di Rupo kunnen overtuigen om zijn zielenroerselen prijs te geven?"Beeld Jelle Vermeersch

Door de ene aanzien als een rasechte interviewer, door de andere verguisd als een halve psychopaat. Ziedaar de spagaat van Eric Goens (46). "Soms denk ik zelf: man, gij zijt écht een rare mens."

Een doordeweekse avond. Op het terras van een prachtig verbouwde hoeve, uitgekozen als het decor van het nieuwe Eén-programma Het huis, schenkt Eric Goens zichzelf een gin-tonic in. Hij heeft er een lange, vermoeiende montagedag opzitten.

Niet dat het hem is aan te zien. Zijn verschijning maakt indruk: groot, stevig, aanwezig. Je ziet dat lijf zelden in zijn tv-programma's - denk aan Kroost, Schild en vriend, Karen & De Coster en straks dus Het huis. Dat is bewust zo. "Mijn fysiek hou ik liever uit de schijnwerpers. Ik gruwel van de dag dat ik zou moeten vaststellen dat ik een BV ben geworden. Ik ben daar fysiek en karakterieel niet voor geschikt. It will not happen."

Hij spreekt dat laatste zo nadrukkelijk uit dat je onmiddellijk geneigd bent om het te geloven. Goens spreekt met overtuiging. En dat is nooit anders geweest. Veel, zo niet alles begon in de winkel van zijn ouders: een krantenwinkel, een kiosk in Koksijde.

"Van mijn achtste tot mijn achttiende heb ik werkelijk alles gelezen wat er maar te lezen viel: De Morgen, Het Rijk der Vrouw, noem maar op. Gazetten, boekskes ... Elke week kwam alles binnen en ik ging dan met een stapel, ja zelfs met dozen naar boven. Ik zat alleen maar te lezen.

"Compleet zinloos ben ik een gigantisch archief beginnen bijhouden. Alles wat me interessant leek om ooit in een interview te gebruiken, scheurde ik uit. Op den duur was het geen hobby meer, maar een obsessie. Ik wilde vooral niks missen dat ooit nog van pas zou kunnen komen."

Goens lacht uitbundig bij de gedachte aan die jongen van dertien die met een latje krantenartikels zat uit te scheuren. "Het zal wel te sprookjesachtig klinken, maar het is écht zo: op mijn achtste zei ik: ik word journalist. Ik ga hoofdredacteur van Humo worden."

24 uur in 'Het huis'

In de achtdelige 'documentaire realityreeks' Het huis wordt een bekende gast 24 uur van de wereld afgesloten in een imposant huis-met-zwembad aan de rand van het bos, op een onbekende locatie. Gastheer is interviewer Eric Goens.

Centrale gast in de eerste aflevering, aanstaande dinsdagavond op Eén, is oude bekende Luc Appermont.

Faalangst

Hoofdredacteur van Humo is hij, vooralsnog, niet geworden, journalist zeer zeker wel. Eerst moest de schrijvende pers eraan geloven, waaronder ook 'zijn' Humo, daarna volgde een steile carrière in televisieland.

"Ik wil geen vrijblijvende reportages of interviews maken. Ik wil impact, ik wil het verschil maken. Ik ben niet de man die een jaar aan een documentaire zal werken, die dan wordt uitgezonden op Arte. Nee, ik wil iets maken dat door mensen gezien wordt. Ik wil return op mijn inspanning. Journalistiek moet derangeren. We worden de vierde macht genoemd, maar we zijn te braaf en te volgzaam geworden.

"Daarom dus ook: The bigger the audience, the better. Ik wil goals maken in een vol stadion, anders druip ik af. Om je een voorbeeld te geven: de dag dat Bonanza(het ter ziele gegane weekblad van Woestijnvis, red.) onder de 100.000 exemplaren zakte, ben ik vertrokken. Ik had het gevoel dat we niet langer relevant waren. We waren onze impact kwijt."

Er volgt een stilte en een lach, maar de lach is iets minder luid, iets minder scherp dan daarnet. "Ik zit raar in elkaar."

"Ik hoor bijvoorbeeld af en toe dat mijn naam een merk aan het worden is. Laat mij dat onbescheiden vinden, maar het stoort mij niet. Het streelt mijn ijdelheid. Iedereen wil onderscheiding voor wat hij doet. Maar tegelijkertijd word ik telkens opnieuw overvallen door een soort existentiële angst, in de overtuiging dat elk stuk dat ik heb gemaakt mijn allerlaatste is geweest. Ik denk voortdurend dat ik zal worden ontmaskerd, dat op een dag zal blijken dat ik eigenlijk niets kan.

"Iedereen denkt bijvoorbeeld dat ik het geweldig vind dat Het huis nu al omschreven wordt als de parel van het najaar. En ja, natuurlijk vind ik dat geweldig, maar ik word er net zo goed ongemakkelijk van. Wat als ik nu eens de eerste ben die een programma op Eén maakt dat maar door 200.000 mensen bekeken wordt?

"Als je het woord faalangst en Eric Goens in één zin schrijft, dan gaat iedereen je uitlachen maar het is er wel, en het is enorm. Op avonden dat er een programma van mij wordt uitgezonden, ga ik dood van de stress. Het is echt niet fijn om samen met mij naar een programma te kijken dat ik zelf heb gemaakt. Ik ben een handgranaat waar de pin heel langzaam wordt uitgetrokken.

"Het is een existentiële angst van mij: misschien ben ik niet goed genoeg. Misschien word ik over een halfjaar doorgeprikt? Fluisterend voegt hij eraan toe: "Misschien zal niemand mij nog willen." Goens lijkt zelf te schrikken van zijn woorden. Zich kwetsbaar tonen, het overkomt hem niet vaak in het openbaar.

"Eigenlijk ben ik al twintig jaar aan het vechten tegen dat moment. Bijna was het tastbaar ook, toen ik werd ontslagen bij VTM (in 2011 werd hij er als directeur Informatie ontslagen, red.). Je zit daar tien jaar en of je dat nu wilt of niet, je zit daar in een nest. En plots valt dat weg. De volgende dag heb ik toch een paar keer gedacht: het is gedaan. Goens, nu is het echt gedaan."

"Ik wil geen vrijblijvende reportages of interviews maken. Ik wil impact."Beeld JELLE VERMEERSCH

Blufpoker

Opmerkelijk, die volgende dag tekende hij al bij Woestijnvis. Het begin van een nieuw verhaal voor Goens. Zijn eerste opdracht daar was een nieuwsdienst voor VIER becijferen. De jaarlijkse kost zou 9 miljoen bedragen. Ter vergelijking: die van VTM kostte er toen het drievoudige. Die nieuwsdienst bij VIER is er niet gekomen. Iets wat Goens niet betreurt: "Er is VRT. Er is VTM. Samen goed voor 80 procent marktaandeel. En zelfs al gaat de nieuwsdienst van VRT, voorzichtig uitgedrukt, door moeilijke tijden, dan nog zie je dat nauwelijks in de cijfers. Hoe goed het Nieuws van VTM tegenwoordig ook is: de cijfers keren niet. VIER had zich sowieso doodgereden.

"Ik heb het zelf lang genoeg meegemaakt bij VTM. Ik was er heilig van overtuigd dat we op een dag VRT gingen vermorzelen." Zijn luide lach is terug. "Keer op keer dacht ik: en nu is het van ons. Bij de verkiezingen hadden wij, op Johan Vande Lanotte na want die liep altijd eerst naar VRT, alle kopstukken eerst. We staken die van VRT hun broek af. Right. 's Anderendaags volgde de grote ontnuchtering: 150.000 kijkers voor ons en anderhalf miljoen kijkers voor de VRT. Zot werd ik ervan."

Er brak na het afscheid bij VTM een bizarre periode voor Goens aan. "Tijdens de eerste maanden bij Woestijnvis voelde ik me compleet overbodig. Ik had geen taakomschrijving, geen concreet project; elke dag reed ik naar kantoor met de vraag wat ik die dag zou doen. Of niet zou mogen doen.

"Wouter Vandenhaute zei voortdurend dat ik geduld moest hebben, dat ik de tijd moest nemen om door de koffiefilter van het bedrijf te gaan. Wouter geloofde heel hard in mij, maar ik voelde me binnen het bedrijf een ongewenst kind. Ook bij Humo mocht ik alleen tot aan de ingang van de redactie komen en daar werden dan ideeën besproken. Mijn naam zou te beladen zijn geweest. Het was eigenlijk te absurd voor woorden."

En toen keerde het. Goens besloot om niet meer te factureren en kondigde aan zijn eigen programma's te willen maken. Wat volgde was een staaltje blufpoker op het hoogste niveau. Ook dat typeert de man.

"Ik heb Kroost verkocht aan VIER zonder ook maar één toezegging. Ik wou Elio Di Rupo, ik wou Tom Boonen en Maggie De Block, maar ik had ze niet. Bij VIER vroegen ze expliciet of ik kon garanderen dat ik toezegging had. Ik heb ja gezegd en zij hebben het contract getekend. De waarheid was dat ik op dat moment geen enkele toezegging had.

"Nachten heb ik toen wakker gelegen: "Goens, wat heb je nu gedaan? Zot!' Elio Di Rupo was uiteindelijk de eerste die toehapte en op basis daarvan kon ik ook de anderen overtuigen en ging de bal aan het rollen.

"Het is de enige keer dat ik dergelijk hoog spel heb gespeeld. Vanuit een soort van wanhoop, denk ik. Ik wou iets doen, ik wou opnieuw iets betekenen. Ik voelde me anderhalve millimeter groot."

Eric Goens. Beeld Jelle Vermeersch
Eric Goens.Beeld Jelle Vermeersch

Busongeval in Peru

"Ik geloof niet in toeval. Alles wat je doet of bereikt, is het resultaat van een inspanning. Soms zeggen mensen tegen mij dat ik geluk heb gehad. Maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen kan doen wat ik doe. Als je het maar hard genoeg wilt en hard genoeg werkt. Ik geloof niet in talent. Je hebt je lot, op wat erfelijke belasting na, volledig zelf in handen. Hard werken en je niet laten ontmoedigen.

"Niets gaat vanzelf, Ik heb ook veel kletsen gekregen. Op mijn eerste dag bij Supersport, ik was een jaar of 23 en had net mijn eerste stuk ingelezen, kwam Wouter Vandenhaute naast mij staan. Hij zei: 'Ik heb me vergist, ik denk niet dat je het talent hebt om het hier te maken. In het beste geval kom je aan de bak bij een regionale zender. Hier zit jij niet op jouw plek.' Ik heb Wouter sindsdien al een keer of 50 aan die uitspraak herinnerd, maar hij blijft ontkennen dat hij dat ooit heeft gezegd. Goens lacht opnieuw: "Vanaf nu zal ik zelf moeten betalen als ik met Wouter ga eten."

Alles heeft hij zelf opgebouwd. Vanuit de krantenwinkel in Koksijde. Zonder netwerk, zonder startbaan, zonder kruiwagen. "Mijn pa is een echte West-Vlaming, zoals ze die in een televisieserie zouden neerzetten. Volks, gezellig, behoudsgezind. Alles wat ik niet ben.

"Mijn ma is vijf jaar geleden overleden, in een busongeval in Peru. Ik werkte nog bij VTM, ik zag de beelden binnenlopen op de nieuwsdienst. Twintig gewonden en acht doden. Zij was het achtste slachtoffer, bijna een week na het ongeval. Ze mankeerde zogezegd niets. Schouder uit de kom. En dan toch, blijkbaar door de impact op haar borstbeen, heeft ze een paar dagen een embolie gekregen.

"Zij was compleet het tegenovergestelde van mijn pa. Op haar vijfenveertigste heeft ze beslist om alles over boord te gooien en kunstenares te worden. Ze was een zot geval. (lacht)

"Dat contrast tussen mijn ouders zit in mij. Ik heb het onverzettelijke van mijn vader en het creatieve van mijn moeder. Mijn ouders hebben zich lang afgevraagd wat er van mij zou worden. Ik weigerde mij te conformeren, ik paste in geen enkel vakje en alles wat ik niet nodig had om journalist te worden beschouwde ik als nutteloos en overbodig. Wat is dat toch met onze Eric? Die vraag is me dikwijls gesteld.

"Ik kon als tiener echt ongelukkig geworden bij de gedachte dat het mij allemaal niet zou lukken, dat ik niet zou slagen in de journalistiek. Het vooruitzicht dat ik ergens zou eindigen op een kantoor, en vooral niet in de journalistiek ... Ik ben een absolute onetrickpony.

"Als het morgen dan toch zou ophouden: ik zie me in geen enkel ander vak. Het bedrijfsleven? Jamais de ma vie. Ze mogen me morgen het tienvoudige bieden voor om het even wat. Ik kan het gewoon niet, omdat het mij niet boeit.

"Alleen de journalistiek telt voor mij. Ik krijg dat niet uitgelegd. Ik weet niet vanwaar het komt. Ik ben helemaal doordrongen van the duty of the press to oppose. Dat is voor mij de essentie: een journalist is per definitie een dwarsligger.

"Ik kan er bijvoorbeeld met mijn verstand niet bij dat iemand overstapt van de journalistiek naar de politiek, hoe interessant en intrigerend ik de politiek ook vind."

Eric Goens. Beeld Jelle Vermeersch
Eric Goens.Beeld Jelle Vermeersch

Geen vrienden in de politiek

Hij maakt een fors wegwerpgebaar. Niet dat politiek hem niet interesseert. Op zijn tweeëntwintigste trok Goens naar Parijs om politieke wetenschappen te studeren. Nog les gekregen van Nicolas Sarkozy. En tomaten gegooid tijdens een gastcollege van Jean-Marie Le Pen. En ja, hij werd een enkele keer gepolst. Door Dedecker, voor de Europese lijst. Hij moest er zelfs niet over nadenken. Hij wil geen vrienden maken in de politiek. "Het belemmert mijn vrijheid."

"Ik wil, als het nodig is, kletsen kunnen geven. Het is mijn rol als journalist.

"De politiek is wel een wereld die mij fascineert. Omwille van hun impact natuurlijk. Maar politiek bevreemdt mij ook. Politici kunnen hun eigen mening ondergeschikt maken aan een partijmening. Ik heb daar bewondering voor. Ik kan dat niet. Ik zou een partijstandpunt niet kunnen napraten.

"Het maakt me grotendeels ongeschikt om voor een baas te werken. Daarom vind ik wat ik nu doe ook zo fijn. Ik heb geen baas meer. (Goens richtte zijn eigen productiehuis Het Nieuwshuis op, red.). Op termijn ben ik het toch altijd en onherroepelijk oneens met die mens.

"Ik ben hoofdredacteur van VTM Nieuws geworden omdat ik dacht dat ik het dan wel voor het zeggen ging hebben. Maar hoe hoger je komt, hoe minder je te zeggen hebt. Toen ik directeur Informatie werd, dacht ik echt dat ik er was. Dat ik het ging mogen zeggen. De macht van een functie is een illusie.

"Eigenlijk heb ik met al mijn bazen, op Guy Mortier na, altijd boel gehad. En niet vanuit een roeping om het fundamenteel oneens te zijn met een baas, nee, ik heb blijkbaar een onrustmodel nodig om te kunnen functioneren. Ik moet me ergens tegen kunnen afzetten. Ik heb een vijandbeeld nodig."

Reputatie naar de kloten

"Ik denk dat ik de onhebbelijkheid heb om uiteindelijk altijd mijn goesting te doen. En als je dat doet en het valt mee, dan heb je dubbel prijs." Hij lacht en zegt dat hij niet arrogant wil klinken. Een zachte vloek ontsnapt hem. De geit in de tuin eet de rozenstruik op. Aan de struik te zien, niet voor het eerst. Goens vermaant haar nog even, haast liefdevol en pikt de draad weer op.

"Niemand vindt het fijn om arrogant gevonden te worden. Maar dat sommigen me arrogant vinden, helpt om geen sociaal beest te moeten zijn. Ik hou liever afstand; ik ben graag op mezelf, met mijn lief en mijn kinderen.

"Veel erger vind ik de reputatie die ik had bij VTM. Hoe zal ik het beleefd uitdrukken? Als ik sommigen zou moeten geloven, ben ik een halve psychopaat. Dat slaat nergens op. Je wordt geleefd door je functie. Ik was een paar maanden bezig toen ik omwille van een herstructurering

11 mensen moest ontslaan. Op zo'n moment wil je het liefst uitschreeuwen dat je keihard hebt gevochten om er geen 15 of 20 te moeten ontslaan. Maar je reputatie is dan allang naar de kloten.

"Ik herinner mij een sinterklaasfeest bij VTM, zo'n 15 jaar geleden. Mijn oudste kinderen waren toen vijf en drie (ondertussen heeft hij vier kinderen). Ze kwamen op me toegelopen en sprongen in mijn armen. Een researcher van Telefacts zei toen tegen mij dat ze nooit had kunnen vermoeden dat ik lief kon zijn tegen kinderen. Die opmerking vond ik ver-schrikke-lijk."

Dan vraagt hij zich luidop af of het misschien met de functie van baas te maken heeft. Zijn er bazen met een goed imago? "Vanuit mijn bezetenheid ben ik ook echt op die redactie gaan zitten. Ik was hard, ik duwde. Ik vergat te zalven.

"Als ik een psychopaat was, zou ik dan Elio Di Rupo kunnen overtuigen om zijn zielenroerselen prijs te geven? Of zou ik het dan met Niels Albert kunnen hebben over zijn depressieve gevoelens? De twijfels en de breekbaarheid waar ik bij andere mensen naar op zoek ga, die heb ik zelf ook heel hard. Anders zou het niet werken.

"Het bevreemdende is dat mensen zich vaak op hun gemak voelen als ik hen interview, ook al stel ik lastige en scherpe vragen. Ik krijg van mijn gasten zelfs geregeld te horen dat ze fysiek moe zijn als ik hen twee uur heb geïnterviewd. Jacques Vermeire zei altijd dat ik alles mocht vragen omdat hij de indruk had dat ik niets wist. Dat ik hem zelfs kon doen geloven dat ik niet wist dat hij in F.C. De kampioenen had gespeeld."

Goens lacht, denkt even na.

"Ik durf alles vragen, misschien is het dat. Ik durf heel confronterende vragen te stellen. Ik heb aan Elio Di Rupo op de man af gevraagd of het klopte dat hij overwogen heeft om zelfmoord te plegen na de pedofilie-aantijgingen door Olivier Trus-gnach. Hij had daar nog nooit met zoveel woorden over gepraat. Tegen Charles Michel heb ik ooit gezegd dat ik begreep waarom mensen hem een saaie piet vinden. (lacht) Blijkbaar kom ik daar mee weg."

Eric Goens. Beeld Jelle Vermeersch
Eric Goens.Beeld Jelle Vermeersch

De Vlaming, hij loopt rechtop

Vandaag is hij in de weer met het nieuwe interviewprogramma Het huis voor Eén en is hij producent van Karen & De Coster op VIER. Voorlopig is dat laatste programma geen kijkcijferkanon te noemen. Goens ligt er, voorlopig, niet wakker van. "Ik wil nog even heel naïef blijven geloven dat een goed programma uiteindelijk wordt beloond." (lacht) Durf het trouwensgeen talkshow te noemen. Voor Goens draait het om het organiseren van de tegenstem.

"Als kind keek ik naar Argus. Later werd dat Jan Publiek, Recht van antwoord. De voorbije dertig jaar heeft dat soort televisie altijd bestaan. Er is altijd een traditie geweest waar mensen hun ding konden doen. Als ik N-VA mag geloven, dan loopt de Vlaming tegenwoordig rechtop en net die Vlaming heeft geen enkel forum meer.

"Ik zie alleen nog maar politici met politici debatteren. Of met journalisten. De enige toetssteen voor het beleid is de journalistiek geworden. Ik vind dat vreemd. Er is geen tegensprekelijk debat meer. Met een beetje kennis van zaken ken je op voorhand de vragen en de antwoorden. Het beleid gaat toch over mensen? De toetssteen moet dan ook de lezer of de kijker zijn. Als de Vlaming dan toch rechtop loopt, laat hem dan iets zeggen!

"De kritiek is dan vaak dat het In de gloria wordt, of enkel bruine praat oplevert. Niet akkoord. Ik krijg het op mijn heupen als journalisten of politici het hebben over 'de gewone man'. Ik vind dat een vreselijk denigrerende term; het maakt hun mening per definitie ondergeschikt. Ik wil met iedereen het gesprek aangaan. Ook met mensen die er een niet-politiek correcte mening op na houden."

Laat het duidelijk zijn, hiermee verwijst hij naar de rubriek in Karen & De Coster waarin hij aanbelt bij mensen om hen te confronteren met hun onzachte uitingen - in de categorie 'Verzuipen die vluchtelingen!' - op sociale media. Die rubriek lokt veel reacties uit, bijvoorbeeld of je de mensen niet tegen zichzelf be-schermen moet. "Die mensen zijn niet achterlijk, hè. En ik ben geen misdienaar. Het enige wat ik probeer, is een gesprek aan te knopen, discussiëren. Ik nagel hen niet aan de schandpaal. Ik luister en geef democratisch tegengas. Ik doe wat ik altijd doe: interviewen."

De doordeweekse avond valt. Er zijn een paar regendruppels gevallen, en vele woorden. Impact. Faalangst. Arrogantie.

"Het etiket blijft kleven. Rien à faire. Op een bepaald moment moet je dat kunnen loslaten. Daarom vind ik het fijn om te doen wat ik vandaag doe, omdat dat veel meer vertelt over wie ik écht ben. Ik ben waarschijnlijk een moeilijke mens. Nee, niet waarschijnlijk. Ik bén een moeilijk mens. Dat is zo.

"Als ik gewoon een meter vijfenzestig zou zijn en haar zou hebben, dan zou ik de facto een ander imago hebben. Ik zou dan wel inboeten aan autoriteit. Mensen zouden minder van mij aannemen.

"Het komt me dus ook goed uit. Het helpt om mensen op afstand te houden. Ik ben geen allemansvriend. Ik wil niet in een wijk wonen waar de buren een barbecue organiseren. Dan ga ik lopen. Ik voel geen enkele drang of behoefte om deel uit te maken van een ronde tafel of een vereniging. Niet dat ik een misantroop ben, maar ik kan dat gewoon niet. Laat mij maar gewoon thuis zijn, met mijn lief en het kroost. Soms sta ik vanaf een afstand naar mezelf te kijken en denk ik: man, gij zijt écht een rare mens." (lacht)

Het huis, dinsdag 20/10 om 20.35u op Eén.

Vanaf aanstaande dinsdag op de cultuurpagina's van De Morgen: een wekelijkse column van Eric Goens over Het huis.

Marieke Vervoort in 'Het Huis'. Beeld VRT - Dries Teuwen
Marieke Vervoort in 'Het Huis'.Beeld VRT - Dries Teuwen
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234