Zaterdag 16/10/2021

DM ZaptRonald Meeus

Er wordt zo veel gesnoven in Amerikaanse tv-fictie dat het Antwerpse nachtleven er een beetje jaloers op moet zijn

Zij die hun volk leerden snuiven: Sal Magluta en Willy Falcon. Beeld Netflix
Zij die hun volk leerden snuiven: Sal Magluta en Willy Falcon.Beeld Netflix

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: Cocaine Cowboys op Netflix.

Partydeuntjes weerklinken, met een stalen beat of een lenig mamboritme. Buiten is het zonnig, het beeld op de cameralens is passend overgesatureerd. Op de achtergrond zijn lui aan het dansen, discussiëren of vogelen. Een personage legt zichzelf een lijntje cocaïne op een spiegel of een kont, snuift alles netjes in één bekwame trek weg, en gooit meteen nadat het witte poeder zijn sinussen betreedt zijn hoofd met een gelukzalige glimlach in de nek. Moehahaa, lekker lekker, zo’n streepje sos!

Van Californication tot Shameless, van Entourage tot Narcos: er wordt zo veel weggesnoven in Amerikaanse tv-fictie dat het Antwerpse nachtleven er een beetje jaloers op moet zijn. En vooral de manier waarop cocaïne in het spel komt in zo’n Amerikaanse serie zegt veel: het witte spul komt er steevast naar voren als zowat de vrolijkste illegale substantie op aarde. Heroïne, crack en crystal meth worden in hetzelfde soort series (natuurlijk ook terecht) als ellendige drugs neergezet, die het leven van hun gebruikers rechtstreeks de dieperik in trekken. Coke, daarentegen, is op Amerikaanse betaal-tv de drug voor het volk van de glimlach. Ook al vlieg je in sommige Amerikaanse staten tot een jaar in de bak voor alleen maar het bezit ervan.

Netflix-docuserie Cocaine Cowboys: The Kings of Miami baadt zijn relatief lange vertelling over de opkomst en neergang van de ooit miljarden verdienende cocaïnekoningen Sal Magluta en Willy Falcon in datzelfde sfeertje. Vooral de jachtige introsequentie haakt precies in op het popculturele gewicht dat coke vandaag op de betere Amerikaanse tv- of streamingkanalen heeft gekregen: dat van het pretmiddel bij uitstek. Het geeft de protagonisten van de zesdelige docureeks hetzelfde cachet als pakweg Joe ‘Tiger King’ Exotic in Tiger King: Murder, Mayhem and Madness vorig jaar: de serie verkoopt hen zodanig als een duo toffe stouterikjes dat je dreigt te vergeten dat het ook koelbloedige, gewetenloze moordenaars zijn.

Cocaine Cowboys serveert op zich een doorsnee true crime-verhaal, met gebeurtenissen die vakkundig werden herschikt tot een vertelstructuur die iedere aflevering met een cliffhanger eindigt. Het blijft ook niet de hele tijd interessant: zeker in zijn middenluik zakt de serie in tot een courtroom-docu van dertien in een dozijn.

Maar de twee eerste afleveringen zetten, weliswaar met de meest tot de verbeelding sprekende feiten flink uitvergroot, wel behoorlijk goed het tijdperk neer waarin het allemaal begon: de opkomst van de cocaïnehandel in het Miami van de vroege jaren 80. Toen drugs – met het massaal uit Zuid-Amerika binnengesmokkelde cocaïne op kop – uitgroeiden van een crimineel niche- naar massaproduct, van een aberratie naar een maatschappelijke realiteit. Via Scarface (1983) en Miami Vice (1984-1989) kwam het pretgoedje blijvend in de westerse cultuur terecht. En Cocaine Cowboys steekt nu een van de authentieke ontstaansverhalen achter dat alles in hetzelfde feestelijke jasje.

Cocaine Cowboys is te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234