Zondag 20/10/2019

DM Zapt

Er is iets aan een glimmende vetzak in een lycra fluopakje dat mij doet kraaien van plezier

Hulk Hogan. Beeld WireImage

Frederik De Backer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: het archief van het WWE Network.

Sommigen zeggen dat een man tot het einde van zijn dagen een beetje een kind blijft, en met ‘sommigen’ bedoel ik: ikzelf. Het is een credo waarop ik me zeer zelden beroep, maar als ik het doe is het met een verbetenheid eigen aan bepaalde hondenrassen of pakweg Sergio in een frietkot.

Ik werp het op wanneer ik het heb over mijn stiekeme liefde voor worstelen. En dan heb ik het niet over Grieks-Romeins worstelen, het soort worstelen waarmee je olympisch goud pakt. O neen.

Let me tell you something, Mean Gene! Noem me marginaal, noem me hersendood of noem me een man die een heerlijke teug jeugdsentiment naar waarde schat. Er is iets aan een glimmende vetzak in een lycra fluopakje die van hier naar daar wordt gekegeld dat mij doet kraaien van plezier. Zeker als dat kegelspel plaatsvond tussen 1997 en 2001. De nekmat heeft zich nergens langer tegen haar verscheiden verzet dan in de worstelsector.

Wat een lust voor het oog. Een parade van bodybuilders, de ene nog stijver van de steroïden dan de andere, met het intellect van het vat babyolie waaruit ze telkens weer net leken gekropen. Week na week slingerden deze groeihormoongladiatoren zich een op voorhand afgesproken weg naar een glorieuze overwinning of een roemloze nederlaag, maar altijd naar entertainment voor de minderbegaafde. Ik had nog geen snor en een enkel trauma daargelaten was de wereld nog relatief simpel.

Te pas en te onpas haalde een interviewer in maatpak een microfoon boven, hopend op een of twee coherente zinnen uit de mond van een hondsdolle gorilla met een nek ter grootte van een kleine gezinswagen. Tevergeefs. Genieten.

Bill Goldberg en Hulk Hogan. Beeld VMMA

Willen we, als we heel eerlijk zijn, niet allemaal weleens halfnaakt een vechtende cowboy, mummie of begrafenisondernemer door een tafel heen gooien? Wie van ons heeft nog nooit, begeleid door een overduidelijke rip-off van ‘Smells Like Teen Spirit’ of iets uit de vuilbak van ZZ Top, het bureau van zijn baas willen binnenstappen, zijn eigen shirt kapotscheuren, om uiteindelijk vanaf een archiefkast de hele zooi aan gruzelementen te elbow droppen?

Het was circus. In een circustent gaat ook niemand in het publiek plots opstaan en roepen dat die clownspruik niet zijn echte haar is. Je moet er ook een beetje in wíllen geloven. In die optiek is er bitter weinig verschil tussen ‘Macho Man’ Randy Savage en de sint, of Brutus ‘The Barber’ Beefcake en Jezus Christus. En als half Vlaanderen schaamteloos mag toekijken hoe een handvol onnozelaars elkaar knorrend en puffend te lijf gaat in Temptation Island, waarom mag ik dan niet toekijken hoe twee dekstieren in kleurige laarsjes hetzelfde doen in een worstelring? Ieder zijn pleziertje. And that’s the bottom line, ’cause Stone Cold said so.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234