Dinsdag 23/04/2019

DM Zapt

Enkel een lul houdt binnen zijn zonnebril op

Michiel Romeyn in ‘Jiskefet’. Beeld rv

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Deze week is Frederik De Backer aan de beurt. Vandaag over Jiskefet.

Enkel een lul houdt binnen zijn zonnebril op. Of een blinde, maar die doet dat natuurlijk ook niet voor zijn plezier. Zelfs een winterse stroompanne krijgt de meest ambitieuze aansteller niet klein. Een straffe die het voor elkaar krijgt: cool bevonden worden terwijl je, gewikkeld in veertien dekens, met een Ray-Ban op de neus je handen zit te warmen aan een geurkaars.

Zelf kijk ik nooit naar de televisie. Ik heb er een, maar die dient om één keer per week een dierbare vriend alle hoeken van het virtuele voetbalveld te laten zien. We eten een frietje, hij slikt een tiental doelpunten en ieder gaat zijns weegs.

Als ik kijk, kijk ik bewust. Ik surf naar YouTube of Netflix, of ik probeer mijn vriendin ertoe te brengen de dvd van Primer een tweede kans te geven. Dat volstaat voor mij. Laat een ander maar meeleven met de in alcohol gedrenkte zielenroerselen die drie pond silicone op een eiland niet ver genoeg van hier de zoveelste bronstige dorpsidioot ontlokken.

Oude foto

Geen betere remedie tegen nostalgie dan YouTube. Met tot spleetjes geknepen ogen kom je tot de conclusie dat de twaalf pixels aan jeugdsentiment die je zonet uit een aflevering van Tattooed Teenage Alien Fighters from Beverly Hills puurde, zijn gedistilleerd uit absolute bagger. Het is als het bekijken van een oude foto van jezelf: destijds leek een handvol gel nog wel een goed idee, vandaag staar je naar de zelfvoldane grijns van een puber met een licht ontvlambare haardos.

In tegenstelling tot TTAFfBH blijft iets als Jiskefet wel overeind. Een hoofd met daarop een zonnebril verschijnt in beeld en meteen denk je: dit moet een lul zijn. Hij kijkt het frame uit en vraagt iemand of die heeft gezegd dat hij een lul was. De aangesprokene verschijnt in beeld, ook al met een zonnebril op, en hakkelt wat onverstaanbaars, waarna het hoofd zijn vraag blijft herhalen tot uiteindelijk de hakkelaar afdruipt.

Onverslijtbaar

Het lijkt niks, maar hoe meer je het fragment bekijkt, hoe hilarischer het wordt. Omdat je als het ware door de scène heen kijkt: wie zijn deze mensen? Welke omstandigheden en gebeurtenissen hebben tot deze vraag geleid? Het zijn overduidelijk louche types, die veel erger op hun kerfstok hebben, dus waarom zou zo iemand zich druk maken om deze vraag?

Later kijk je nog verder door de scène heen en realiseer je je dat Herman Koch, Kees Prins en Michiel Romeyn, de breinen achter de reeks, ooit aan een tafel moeten hebben gezeten toen plots een van hen de vraag stelde. Die ene, simpele, briljante vraag.

Hoe vaker je het fragment bekijkt, hoe minder je nodig hebt om te lachen. Het fragment wordt korter en korter, tot uiteindelijk de eerste vijf seconden volstaan. Echte humor vreet zichzelf op. Wat rest is onverslijtbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.