Zondag 05/12/2021

Emotioneel inhaalconcert van Foo Fighters: litteken met karakter

Pukkelpop heeft geleden. Pukkelpop heeft getreurd. Maar ook: Pukkelpop heeft getroost. En vooral: Pukkelpop 2.0 staat er weer. Beeld Alex Vanhee
Pukkelpop heeft geleden. Pukkelpop heeft getreurd. Maar ook: Pukkelpop heeft getroost. En vooral: Pukkelpop 2.0 staat er weer.Beeld Alex Vanhee

Geen optreden op Pukkelpop waar meer naar werd uitgekeken dan de passage van Foo Fighters (****). Zoals bekend stond de groep rond Dave Grohl vorig jaar al op de affiche, maar toen legde het extreme noodweer het festival al stil nog voor het goed en wel begonnen was. Zaterdag ¿dag op dag een jaar na de ramp- speelden de Foos een machtig, bij momenten erg emotioneel inhaalconcert waarbij de verloren slachtoffers niet vergeten werden.

"Pukkelpop is het eerste festival waar ik ooit gespeeld heb" vertelt Dave Grohl halverwege het concert voor een tot aan de rand gevulde festivalweide. "Dat is inmiddels éénentwintig jaar geleden. Ik zat in een bandje dat niemand wat kon schelen, en we stonden pal op de middag geprogrammeerd. Er hing tweehonderd man voor het podium. Allemaal dronken." De groep waar hij het over had heette Nirvana en zou later dat jaar de loop van de rockgeschiedenis veranderen. Inmiddels heeft Grohl het onmogelijke gedaan en van Foo Fighters, misschien wel de meest archetypische gitaarrockband sinds de millenniumwissel, een haast even succesvolle act gemaakt.

De band, opnieuw met gitarist Pat Smear in de rangen, snijdt de set aan met het jachtige 'White Limo', één van de ruigste nummers uit het vorige jaar verschenen 'Wasting Light'. Het blijkt meteen een sprekend visitekaartje voor wat de volgende twee uur nog op het programma staat. Grohl - een man die zijn reputatie als 'nicest man in rock' opnieuw eer aandoet - toont zich een charismatische leider die ook zonder de gebruikelijke kunstjes de handen vlot op elkaar krijgt. Hij loodst de band met strakke hand door een uitstekende set die het evenwicht intact houdt tussen het nieuw werk, de classics én - met 'In The Flesh' van Pink Floyd en het uit de catalogus van bluespianist Mose Allison geplukte 'Young Man Blues'- een paar opmerkelijke covers.

Littekens
Het is een gestroomlijnde show, dat wel. Maar in de beste betekenis van het woord. Grohl doet de duckwalk tijdens 'The Pretender'. Grohl beklimt de rij versterkers tijdens het flink aangesterkte 'Monkey Wrench'. Grohl haalt zijn held Bob Mould op het podium voor 'Dear Rosemary' en 'Learn To Fly'. En ook: Grohl draagt 'These Days' op aan de slachtoffers die vorig jaar op deze plek om het leven zijn gekomen. "One of these days your heart will stop and play its final beat/One of these days the clocks will stop and time won't mean a thing". Er wordt gehuild en troost gezocht. Geaplaudiseerd en verwerkt. De wonde zal helen, maar dat litteken blijf je altijd zien. Dat is niet erg. Littekens sterken de persoonlijkheid. Ook die van Pukkelpop.

De set houdt een genadeloos tempo aan waarbij de riffs je om de oren vliegen als kogels uit een machinegeweer. 'My Hero' explodeert met de kracht van een splinterbom, en 'This Is A Call' klinkt onstuimig als vanouds. En wat kan je anders over 'Best Of You' zeggen dan dat het een monument van een song is? Drummer Taylor Hawkins - denk aan Animal uit de 'Muppet Show', met duurdere tanden - krijgt zijn moment de gloire tijdens 'Cold Day In The Sun' en mag de sympathieke publiekslieveling uithangen wanneer na het eigenlijke concert via nachtcamera's te zien is hoe de groep in de coulissen over het aantal bisnummers onderhandelt.

Symboolwaarde
Het solo door Grohl ingezette 'Times Like These' - goed voor een krop in de keel - en 'Everlong' - die griezelig efficiente gitaarriffs, alweer- vormen een verpletterend slotakkoord voor wat ongetwijfeld het belangrijkste concert uit de geschiedenis van het festival is geworden. Het optreden met de grootste symboolwaarde, alleszins.

Pukkelpop heeft geleden. Pukkelpop heeft getreurd. Maar ook: Pukkelpop heeft getroost. En vooral: Pukkelpop 2.0 staat er weer, misschien nog sterker dan ooit tevoren. Het belang om daar te zijn, en dat unieke moment samen te beleven werd door het concert van Foo Fighters beter verwoord dan een krantenartikel of een televisiedocumentaire ooit zou kunnen.

DE SET
White Limo
All My Life
Rope
The Pretender
My Hero
Dear Rosemary (met Bob Mould)
Learn to Fly (met Bob Mould)
Arlandria
Generator
Walk
Cold Day in the Sun
These Days
Monkey Wrench
Hey, Johnny Park!
This is a Call
In the Flesh?
Best of You

Times Like These
Breakout
Young Man Blues
Everlong

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234