Woensdag 19/02/2020

Concertrecensie

Emeli Sandé in de Lotto Arena: technisch volmaakt, maar zonder authentieke ziel

Archiefbeeld: Emeli Sandé. Beeld Photo News

Hoe was Emeli Sandé in de Lotto Arena? Piekfijn, technisch volmaakt, strak geformatteerd en glossy. Wat ontbrak er? Authentieke bezieling.

'Heaven’, de mokerslag waarmee Emeli Sandé in het najaar van 2011 plots aan het popfirmament verscheen, zat als vanouds aan het begin van haar show in de Lotto Arena. Toen, zes jaar geleden, dachten we heel even dat Sandé voor een revival van de ninetiesbreakbeat zou zorgen want 'Heaven’ mixte triomfantelijk het vroege Massive Attack met de ruwe straat-r&b van Ms.Dynamite.

Zo ver kwam het niet. Op haar debuut Our Versions Of Events ontpopte de Londense zich tot een kruising van Adele en - even slikken - Celine Dion. Veel schmalz, veel kleverige ballades, veel gezwollen pathos. Ook de concerten die we in die tijd van haar zagen, waaronder in de AB en in het Koninklijk Circus in Brussel, schoven het emotioneel effectbejag naar de voorgrond. Sandé dikte de Grote Gebaren nog wat meer aan en u, uw moeder, tante en oma vonden dat allemaal prima.

The Lion King

Hadden we in de Lotto Arena een subtiel bijgestuurde Sandé verwacht? Eén die de bombast had teruggeschroefd om plaats te kunnen maken voor wat meer authentiek soulgevoel?

Tja, haar recentste album Long Live The Angels blinkt niet meteen uit in subtiliteit, laat staan in authenticiteit. Sandé is een zorgvuldig geboetseerd popproduct dat moet renderen, geen rauwe gospelmama die je ziel binnenstebuiten keert. We maakten ons bijgevolg weinig illusies.

Tijd dus om onze (te) hoge verwachtingen bij te stellen. En kijk, Sandé kon ons dat eerste kwartier van haar show beste bekoren. Het etherische 'Selah’ zong ze vanachter een doorschijnend theaterdoek, 'Heaven’ bruiste en was fantastisch gezongen. Een stampvoetend 'Wonder’ ging aan de haal met kitscherige Afrikaanse popklanken, ergens tussen Paul Simons Graceland en de soundtrack van The Lion King in. Ook 'Tenderly’ opteerde voor eenzelfde cheesy, pseudo-Afrikaanse vibe. Het was geen Grote Song, maar met die hakkende akoestische ritmegitaar best vermakelijk.

Titanic

Sandé, in een dikke, met zwart bloemenmotief verfraaide mantel en in kokette laarsjes, bleef een concert lang de vrolijkheid zelve.

Een danseres is ze dan weer niet. De houterige pasjes waarmee ze nu en dan haar vaste plekje aan de microfoon verliet, deden ons denken aan een iets te overenthousiaste tante op een trouwfeest voor wie dat laatste shotje Jägermeister bepalend was. Zoiets.

Jazeker, Sandé beschikt over een fenomenaal stemgeluid, ook al had ze bij momenten wat last van een galmende monitormix. Niet elke aanzet bleek even loepzuiver. 'Freedom’ evoceerde de sacrale power van een Afro-Amerikaanse gospelmis, weliswaar niet gespeend van hinderlijke pathetiek. 'Highs & Lows’ was erg plezierig, zeker toen de drie achtergrondzangers er een toefje 'Don’t you worry 'bout a thing’ van Stevie Wonder aannaaiden. In 'My Kind Of Love’ dikte Sandé de theatrale snik in haar stem in die mate aan dat we terstond verlangden naar de boeg van een Titanic om er ademloos de zilte zeewind te proeven - "I’m flying, Jack!”. Ja, sorry, Celine Dion was zelden ver weg.

Het forse melodrama liep de ontroering wel vaker voor de voeten. Bij de akoestische soulpop van 'Give Me Something’ dacht je eerder "Jee, wat kan ze luid gaan, zeg!” in plaats van: "Wat kerft ze diep”. 'Every Single Little Piece’ smaakte mierzoet maar de jolig meeklappende fans hielden kennelijk van dat type plakkerig spul. In het hopeloos intimistische 'Happen’ mocht de gitarist zijn innerlijke Mark Knopfler van de teugels bevrijden en zette Sandé haar klep open als ware het een luchtalarm. Handig in deze tijden van vermeende Antwerpse terreurdreiging.

Aretha

Over de rist radiohits die de revue passeerde, kunnen we kort zijn: rotefficiënt en vlekkeloos gebracht. 'Hurts’, 'Next To Me’ en 'Read All About It’? Slimme popsongs die zich in de Lotto Arena keurig tegen hun plaatversies aanschurkten.

'Clown’, een tearjerker zonder weerga, speelde Sandé solo aan een buffetpiano. Goed nummer, ja, en sereen gezongen. Héél even bladderde het laagje gloss van het Sandé-format af, tot onze opluchting.

Maar dan dachten we aan hoe Aretha Franklin twee jaar geleden in het Kennedy Centre in Washington D.C. voor een waterogende president Obama een verschroeiende versie van 'You make me feel like a natural woman’ speelde aan een vleugelpiano. Die avond zette zij de puntjes op de i.

Emeli-honey, de weg is lang.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234