Dinsdag 02/06/2020

FilmrecensieEma

‘Ema’: twerken met een vlammenwerper in de hand ★★★★☆

Mariana Di Girólamo als danseres Ema.Beeld rv

Laat het maar aan Pablo Larraín over om wat spanning in ons monotone lockdownleven te brengen. In Ema wordt emotionele pijn uitgedreven met stuiterende beats en bezwerende moves. Een broeierig drama met een duister sexappeal.

In Chili komen elk jaar gemiddeld tien ‘mislukte adopties’ voor: ouders die zich genoodzaakt zien om hun geadopteerde kind weer af te staan. Een bijzonder pijnlijk gegeven, waar de bekende regisseur Pablo Larraín (Jackie) een film in zag. Al koos hij – zoals dat van de eigenzinnige Chileen te verwachten viel – niet voor een sober sociaal drama. Ema is een mysterieuze thriller die zweeft tussen droom en nachtmerrie. Larraín aarzelt niet om de kijker verloren te laten lopen in zijn grillige vertelling. Dat maakt van Ema geen eenvoudige kijkervaring, maar volhouden loont.

Ema (charismatisch vertolkt door Mariana Di Girólamo) is een jonge danseres met platinablond haar en een levensgroot schuldgevoel. Een jaar geleden adopteerde ze samen met haar vriend en choreograaf Gastón (Gael García Bernal) een kind, maar die knaap maakte hun leven onmogelijk: onlangs nog stak de kleine Polo de kat in de diepvries, en dat was nog een van zijn meer onschuldige streken. De film begint vlak nadat Ema en Gastón hun zoon hebben teruggegeven. Larraín toont hun emotionele pijn in al zijn lelijkheid: de twee slingeren elkaar de bitterste verwijten naar het hoofd. Hun relatie is onherstelbaar beschadigd.

De wereld brandt

Toch laat de vrijgevochten Ema het hoofd niet hangen. Dwalend – en twerkend – door de kleurrijke straten van havenstad Valparaíso zoekt ze naar een nieuw begin. Dat ze het meent, zie je aan de vlammenwerper waarmee ze geregeld een verkeerslicht of een vuilbak in de fik steekt. De wereld moet branden, opdat er iets nieuws kan groeien. In haar hoofd vormt zich een even ingenieus als radicaal plan.

Zoals de wulpse Ema in dit verhaal iedereen om haar vinger windt, zo verleidt Larraín de kijker met kronkelende lijven en stuiterende reggaetonbeats – Nicolas Jaar stond in voor de futuristische soundtrack. Nadat wij Ema op het Filmfestival van Venetië op een reusachtig bioscoopscherm zagen, zwalpten we dronken van opwinding weer naar buiten. Doodzonde dus dat u de film door de coronacrisis enkel op uw computer of televisie kunt bekijken. Hier met die vlammenwerper, dat we dat virus een lesje leren!

‘Ema’ is nu te bekijken op Lumière - Cinema bij je thuis, Dalton - Zed vanuit je zetel, Universciné en Proximus pickx.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234