Zaterdag 27/02/2021

FilmMank

Elf films van David Fincher: van de meest potsierlijke tot de allerbeste

Morgan Freeman en Brad Pitt in ‘Se7en’. Beeld humo
Morgan Freeman en Brad Pitt in ‘Se7en’.Beeld humo

David Finchers Mank wordt nu al genoemd als dé te kloppen favoriet in de Oscarrace. Jazeker, Fincher (58) heeft het ver geschopt sinds die hilarische videoclip bij Rick Springfields ‘Bop ’Til You Drop’ begin jaren 80. We zetten zijn elf films in een handzaam lijstje, van de meest potsierlijke tot de allerbeste.

11.  ‘THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON’ (2008)

Potsierlijk is een woord dat we niet graag gebruiken bij een film van Fincher, maar het past wel bij The Curious Case of Benjamin Button, waarin Brad Pitt er met bakken schmink en een flinke schep computertechnologie achtereenvolgens uitziet als een stokoude baby, de dwergversie van Robert Redford, en de gouden Brad zoals we hem leerden kennen in Thelma & Louise. Benjamin Button is één van de redenen waarom Fincher (onterecht!) de reputatie heeft van een kille cineast die meer geïnteresseerd is in visuele kunstjes dan in waarachtige emoties.

Te zien op Google Play en iTunes.

10. ‘THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO’ (2011)

Wat bezielde één van ’s werelds meest virtuoze cineasten om een niets aan het origineel toevoegende en – voor zijn doen – bloedeloze remake te maken van de Zweedse misdaadfilm Mannen die vrouwen haten? Aan The Girl with the Dragon Tattoo zit níéts memorabels. Maar misschien zat Fincher in die tijd met zijn hoofd meer bij de productie van House of Cards, de televisiereeks waarmee hij Kevin Spacey de rol van zijn leven bezorgde én Netflix op de kaart zette.

Rooney Mara speelt Lisbeth Salander in ‘The Girl with the Dragon Tattoo’. Beeld Humo
Rooney Mara speelt Lisbeth Salander in ‘The Girl with the Dragon Tattoo’.Beeld Humo

9. ‘GONE GIRL’ (2014)

“Ik heb een hartsgrondige hekel aan sympathieke personages”, zei Fincher ooit. “Die zijn gewoon strontvervelend.” Misschien is het daarom dat Fincher zich engageerde voor de verfilming van Gillian Flynns Gone Girl, waarin de hoofdrol is weggelegd voor een kwal van een man (Ben Affleck is perfect gecast) die na de mysterieuze verdwijning van zijn echtgenote in een steeds hilarischer wordende mediastorm belandt. Het feilloos ingeblikte Gone Girl haalt nergens topniveau, maar de vraag of de hoofdpersoon soms zélf niet achter de verdwijning zit, weet – in de eerste helft – tenminste een béétje te boeien.

Rosamund Pike in ‘Gone Girl’. Beeld humo
Rosamund Pike in ‘Gone Girl’.Beeld humo

8. ‘ALIEN 3' (1992)

Een film waar Fincher niets meer mee te maken wil hebben. Hij was 30 toen hij, na faam te hebben gemaakt als videoclipfilmer voor Madonna en Paula Abdul, in Hollywood werd ingehaald als de messias die de Alien-franchise nieuw leven zou inblazen. Om vervolgens te worden geconfronteerd met bemoeizieke producenten, een tegenwerkende crew en een zwak script dat tijdens de opnames elke dag werd herschreven. In zekere zin heeft Fincher die slechte ervaringen van zich af gefilmd in Mank, een prent die niet bepaald een glamoureus beeld ophangt van Hollywood. De ironie is dat de gevangenisscènes in de eerste helft van Alien 3 lang zo slecht niet zijn, al luidde deze film wel definitief de neergang van de franchise in.

7. ‘ZODIAC’ (2007)

Je moet het maar durven: twaalf jaar nadat hij zich onsterfelijk had gemaakt met wat door velen wordt beschouwd als dé definitieve flikken-jagen-op-seriemoordenaar-film, kwam Fincher opnieuw aanzetten met een thriller over een seriemoordenaar. Dat Zodiac een totaal ander beestje is dan Se7en, is een bewijs van Finchers veelzijdigheid. Zoals we in All the President’s Men meeliepen met de twee reporters die het Watergate-schandaal uitspitten, zo reconstrueert de cineast in het iets te lang gerekte Zodiac met een journalistiek oog voor detail (én voor seventiespunthemden) de jarenlange zoektocht naar de zogeheten ‘Zodiac killer’. Fincher diepte zijn obsessie met seriemoordenaars recentelijk nog wat verder uit in zijn fascinerende televisieserie Mindhunter.

6. ‘FIGHT CLUB’ (1999)

Voor de één een overdonderende filmervaring die perfect het onbehagen vat van een té diep in het materialisme weggezonken generatie; voor de ander een afstompende verheerlijking van brutaal geweld waarin de van testosteron uiteenspattende machopersonages niet verder komen dan vage wijsheden als ‘Just let go’. Maar of je nu voor of tegen bent, regel nummer één van Fight Club luidt dat het een verdomd knap gemaakte cultklassieker betreft. O ja: in ruil voor dat onmetelijk coole leren jasje van Tyler Durden (Brad Pitt) willen wij onze rechterhand best met loog bestrooien.

Brad Pitt in ‘Fight Club’. Beeld 20TH CENTURY FOX
Brad Pitt in ‘Fight Club’.Beeld 20TH CENTURY FOX

5. ‘PANIC ROOM’ (2002)

Een vrouw (Jodie Foster) en haar dochter (de piepjonge Kristen Stewart) krijgen in hun woonst in Manhattan het bezoek van homejackers en barricaderen zich in hun paniekkamer. Laat het aan Fincher om rond dat poepsimpele vertrekpunt een bloedstollende thriller te bouwen, met camerabewegingen waar je kaken van openklappen. Weetje: Fincher, perfectionist tot in de kist, had na drie ingewikkelde producties zin om eens een kleine film op één locatie te draaien, maar omdat hij die locatie er zo realistisch mogelijk wilde laten uitzien en zonder CGI wilde werken, sleepten de opnamen maar liefst 120 dagen aan.

4. ‘MANK’ (2020)

Wie zich geen moer interesseert voor Orson Welles, Herman J. Mankiewicz en voor het Hollywood van de jaren dertig en veertig, zal Finchers nieuwste maar weinig begeesterend vinden. Wie zich daarentegen wil laten onderdompelen in het droomstof van Tinseltowns ‘golden age’, zal kunnen zwelgen in deze oogverblindend mooi gefotografeerde film die het midden houdt tussen een liefdevolle hommage én een door persoonlijke ervaringen ingegeven fuck you aan de filmindustrie.

Amanda Seyfried in ‘Mank’. Beeld Humo
Amanda Seyfried in ‘Mank’.Beeld Humo

3. ‘THE GAME’ (1997)

Zelf kijkt Fincher met bitterheid terug op de meningsverschillen die hij had met de studio, maar wij vinden The Game een mateloos entertainende thriller, over een steenrijke bankier (Michael Douglas) die van zijn broer een wel héél bizar verjaardagscadeau ontvangt. Met een diabolisch genoegen zien we hoe hij gaandeweg de controle over zijn leven kwijtraakt: zijn pen begint te lekken, zijn bankrekeningen worden geplunderd, de muren van zijn huis vol graffiti gespoten, en in de meest hilarische scène wordt hij tot zijn verbijstering wakker in een Mexicaanse graftombe. Fun in het Fincher-kwadraat!

Morgan Freeman en Brad Pitt in ‘Se7en’. Beeld Humo
Morgan Freeman en Brad Pitt in ‘Se7en’.Beeld Humo

2. ‘SE7EN’ (1995)

Die vaak geïmiteerde maar nooit geëvenaarde begingeneriek! Die dystopische atmosfeer! Dat gedurfde einde! Drie jaar na het Alien 3-trauma liet Fincher met Se7en, één van de grimmigste Hollywoodfilms ooit, dan tóch zien tot wat voor grootse dingen hij in staat is. Als een ware meester speelt hij met camera, decors en muziek; met lichtbundels die de donkerte doorboren; én zelfs met een klassiek stijlmiddeltje als regen. Weetje: Fincher wilde R.E.M.-frontman Michael Stipe voor de rol van de killer, maar die had het te druk met de ‘Monster’-tour.

1. ‘THE SOCIAL NETWORK’ (2010)

“Zonder enige twijfel de allerbeste film van het decennium”, zei Quentin Tarantino over The Social Network. Zelf houden we het op: de allerbeste van Fincher. Je moet het maar doen: over de begindagen van Facebook een meeslepende film maken die zelfs de digibeten onder ons aan hun stoeltje vastklikt; nooit gedacht dat het overschrijven van data van de ene harde schijf naar de andere zulke opwindende cinema zou kunnen opleveren! Los van alle technische virtuositeit die Fincher hier tentoonspreidt, zit je in wezen te kijken naar een schitterend geschreven shakespeareaans drama over twee vrienden (Mark Zuckerberg en Eduardo Saverin) die elkaar een dolk in de rug planten – met dank aan de zichzelf overtreffende scenarist Aaron Sorkin, volgens Tarantino “de grootste levende dialoogschrijver”. En wat Fincher betreft: een cineast om te liken!

Jesse Eisenberg en Joseph Mazzello in ‘The Social Network’. Beeld Humo
Jesse Eisenberg en Joseph Mazzello in ‘The Social Network’.Beeld Humo

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234