Maandag 14/10/2019

Kunstenfestivaldesarts

El Conde de Torrefiel keert met 'La Plaza' terug naar Kunstenfestivaldesarts

Acteurs van El Conde de Torrefiel in kostuum. Beeld Damon De Backer

Met vier voorstellingen in even veel jaar is het Spaanse collectief El Conde de Torrefiel uitgegroeid tot een vaste gast op het Kunstenfestivaldesarts. Met La Plaza dringen de Barcelonezen op hun eigen, unieke wijze, in de hoofden van hun toeschouwers.

"De tekst hebben we voorlopig alleen in het Spaans, we zijn nog bezig met de vertaling. Normaal zijn het zestien spelers, maar we zijn nu maar met vijf. En we moeten nog een paar kostuums kopen. Het is dus nog niet helemaal klaar."

Tanya Beyeler vraagt ons om een beroep te doen op onze verbeelding, vooraleer de repetitie van La Plaza van start gaat. Samen met Pablo Gisbert is Beyeler de drijvende kracht achter El Conde de Torrefiel, een collectief uit Barcelona dat eigenzinnige voorstellingen maakt, waarin dans, theater en performance naadloos in elkaar overvloeien. La Plaza is hun nieuwste creatie: een productie van Kunstenfestivaldesarts, het Brusselse podiumfestival dat de internationale carrière van El Conde lanceerde.

"Het is de vierde keer dat we hier nu staan", zegt Beyeler. "Het Kunstenfestival is waar ons internationaal verhaal is begonnen, of toch waar we dat hebben kunnen doorzetten. Christophe (Slagmuylder, KFDA-directeur, EWC) zag ons in 2013 spelen op een festival in Girona, heeft contact gezocht en ons in 2015 geprogrammeerd, met diezelfde voorstelling, Escenas para una conversación después del visionado de una película de Michael Haneke." In 2016 kwam El Conde terug, met de nieuwe voorstelling Guerrilla; in 2017 hernamen ze La posibilidad que desaparece frente al paisaje. "Voor mij is die opvolging heel belangrijk, maar je ziet het zelden", legt Beyeler uit. "Er zijn weinig festivals die op de lange termijn inzetten en je de mogelijkheid bieden om je werk te blijven ontwikkelen."

La Plaza speelt zich af in het hoofd van een toeschouwer die na een voorstelling van 365 dagen het theater verlaat, en eenmaal buitengekomen, wordt geconfronteerd met taferelen die je dagelijks ziet in de gemiddelde Europese grootstad. Terwijl anonieme, naamloze figuren – babbelende vrouwen, een dakloze, een Deliveroo-koerier, een groepje toeristen – die realiteit naar de scène brengen, toont een geprojecteerde tekst de gedachten van de toeschouwer. "Terwijl je je gsm zoekt", staat er te lezen, "kijk je naar wat er voor je gebeurt."

'Teatro raro'

Dat de geprojecteerde tekst lijkt los te staan van wat er op de scène gebeurt, is niet nieuw voor het werk van Gisbert en Beyeler. Maar nog nooit sloot het trucje zo goed aan bij de inhoud van het stuk. "Als je een tekst niet uitspreekt maar toont, dan hoort elke toeschouwer die tekst in zijn eigen stem", duidt Beyeler. "Het wordt veel meer 'jouw' tekst dan wanneer je die hoort in een andere stem, een stem van één van de spelers. Zeker voor La Plaza is dat heel belangrijk. Dit is een meer intimistische voorstelling. Het draait om de perceptie van één persoon, om de emoties die die persoon voelt bij de beelden die hij dagelijks ziet. Onze vorige voorstellingen, zeker Guerrilla, waren meer een historische kaart, over de Europese samenleving. Hier komt het individu veel meer naar boven. De voorstelling draait om je eigen perceptie, en hoe die in verhouding staat tot de perceptie van de anderen."

Een repetitie van El Conde de Torrefiel is een beetje als een verkleedpartijtje: overal liggen pruiken en kostuums, en acteurs staan zich voortdurend een nieuwe outfit en een nieuw personage aan te meten. "We beginnen met het verzamelen van een groep spelers. Met wie we aan iets werken, is heel belangrijk voor hoe het uiteindelijk uitdraait. Want eerst ontwikkelen we de beelden, de bewegingen, pas helemaal aan het einde komt de tekst. Die is de vrucht van de gesprekken die ik met Pablo heb, tijdens het repetitieproces."

Het resultaat is een hoogst eigenaardig beestje: zaten in Guerrilla nog heel veel dansinvloeden, dan is La Plaza meer gericht op theater en performance, aangelengd met een vleugje poëzie. "Wij noemen het teatro raro", zegt Beyeler. "Het is een rarito, een eigenaardigheid. Wij houden van theater, van dans, van beeldende kunsten, van film. Wij worden door al die stromingen, door al die stijlen en genres, geïnspireerd. En we zijn zelf een combinatie daarvan: Pablo schrijft heel goed, maar hij is geen schrijver. Ik houd van dans, maar ik ben geen danser, geen choreograaf: ons zo omschrijven, is de waarheid geweld aandoen. Het zijn dus onze gebreken die ons werk bepalen."

Van 5 tot 9 mei op Kunstenfestivaldesarts (Kaaitheater).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234