Maandag 25/05/2020

RecensieThe Strokes

Eerste plaat in zeven jaar zet The Strokes weer op de kaart

Julian Casablancas en The Strokes weten met hun nieuwe plaat tegen alle verwachtingen in toch te overtuigen.Beeld Getty Images

The Strokes brengen vrijdag hun eerste langspeler in zeven jaar uit. Moet u daar van wakker liggen? Nee, dat hoeft niet per se in deze tijden. Al willen we u deze coole comeback wel warm aanbevelen. 

“Er zijn twee tijdperken”, lazen we onlangs in het uitstekende boek Meet me in the Bathroom. “Avant The Strokes, en après The Strokes.” Er valt genoeg te zeggen voor die uitspraak in het verhaal van Lizzy Goodman, waarin de New Yorkse muziekscene in het begin van deze eeuw wordt geschetst.  De groep rond ultieme nozem Julian Casablancas werd rond de eeuwwisseling binnengehaald als de Messias van de garagerock.

Ze stonden even te boek als the filthiest thing in rock-’n-roll, hoewel de meeste leden van de groep elkaar hadden leren kennen op een peperdure privéschool in Manhattan, en hun frontman de zoon van John Casablancas was. Ofwel: het brein achter modellenagentschap Elite. Onder een rafelig plunje ging dus cold hard cash schuil. Maar gelukkig ook een uitzonderlijk straf debuut. 

Na het legendarische Is This It  leek de kaars evenwel in ijltempo op te branden. Ondanks een handvol uitstekende singles werden de volgende twee platen veel lauwer onthaald door het publiek en in 2006 werd een ‘urgente pitstop’ ingelast. Muzikantenjargon voor ‘prelude van een split’, zo u wil. Amper één keer op twee decennia tijd vond de groep de weg naar de lage landen. Deze zomer zou u hen eindelijk op Rock Werchter en Best Kept Secret kunnen zien, maar daar kan een venijnig virus vooralsnog anders over beslissen. 

Met het gezichtloze Angles (2011) en Comedown Machine (2013) zou de groep bij hun eerste comeback nog amper rimpels in het rocklandschap veroorzaken. Maar bij hun doorstart vandaag weet de groep tegen alle verwachtingen in toch te overtuigen, met een album dat verrassend klinkt. Zo sturen ze een alleraardigst vriendschapsverzoekje naar Giorgio Moroder in ‘At the Door’, terwijl de retrofuturistische discogroove van ‘Brooklyn Bridge to Chorus’  je dan weer leidt naar een hal vol arcadegames. De cast van Stranger Things zou er vast zijn gading vinden. 

Speelse productie

Tegelijk lijkt frontman Julian Casablancas je voortdurend in de maling te willen nemen: “I want new friends, but they don’t want me” mompelt hij somberend voor zich uit in die laatste song. Wanneer hij even verder op de plaat “I can’t believe it / Life is such a funny journey” gromt, lijkt ook daar evenwel een kleinhandeltje in sarcasme op te zitten. De New Yorkse indierocker was natuurlijk altijd too cool to care. Je hoort vandaag dus géén rockster met een bezwaard gemoed, die zijn wonden likt na de wilde jaren. Eerder een elder statesman die nog steeds het etterbakje van weleer lijkt te zijn gebleven.  

Waar de plaat voornamelijk in uitblinkt, is de speelse productie. Rick Rubin, knoppenman én patroonheilige van de verbleekte popster, werd aan boord gehesen om de groep terug uit het koelvak te halen. Dat doet hij met een beproefde formule: een song als ‘Bad Decisions’ strekt de armen onbeschroomd uit naar het roemrijke verleden. Die song had zelfs net zo goed op Is This It kunnen staan, klinkt rechttoe-rechtaan en werpt een besmuikt kushandje richting Billy Idols ‘Dancing with Myself’.  Een song als ‘Not The Same Anymore’ slaat dan weer een brug naar Room on Fire (2003): branie en nonchalance gaan daarbij hand in hand. Verder is de unieke chemie tussen de gitaristen Albert Hammond Jr. en Nick Valensi het meest explosief in ‘Why Are Sundays So Depressing?’, terwijl het zonovergoten ‘Eternal Summer’ stoeit met Toto, U2 en The Police – het oogt bedenkelijker op papier dan het klinkt.

“Not trying to build a legacy”, klinkt het ergens op de nieuwste plaat. Dat is mogelijk de eerlijkste zin op dit hele album. The Strokes dekken zich netjes in tegen alle nostalgici die de verrijzenis van de Messias verwachtten. The New Abnormal is een erg amusant plaatje zonder een spat ambitie. 

The New Abnormal verschijnt 10/4 bij Cult / Sony.

The Strokes spelen onder voorbehoud op Best Kept Secret (13/6) en op Rock Werchter (3/7). 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234