Zondag 07/06/2020

DM Zapt

Een wereldkampioen boksen of olympisch kunstschaatser valt bezwaarlijk een loser te noemen

Michael Bentt gaat tegen de vlakte in 'Losers' (Netflix).Beeld Netflix

Frederik De Backer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Losers op Netflix.

Het probleem met een goed tv-programma is dat ik ernaar moet blijven kijken. Aflevering na aflevering, tot het op is. Maar een virus zaait dood en vernieling, ik heb dingen te doen: janken in foetushouding, tienmaal daags allerlei lichaamsdelen wassen, mensen die ik niet graag zie zeggen dat ik hen graag zie omdat ik binnen een paar jaar niet met een slechte naam de schuilkelder uit wil komen... Mijn koninkrijk voor een slecht programma! Dertig minuten afzien, een half A4’tje volmekkeren en ik heb ze weer verdiend. Genoeg voor drie mondmaskers. Sinds kort kennen ze mijn buurvrouw en haar Singer ook op de Kaaimaneilanden.

Ik zoek voor deze rubriek bewust naar minder voor de hand liggende programma’s of filmpjes. Niet te mainstream, niet te hip en zoals gezegd dus ook liefst niet te goed. Geen programma baart in dat opzicht hogere/lagere verwachtingen dan een met de naam Losers.

Wat is een verliezer eigenlijk? De grootste losers die ik ken hebben niets met sport te maken. Losers zijn mensen die niet het maximum uit hun talenten halen. Mensen die het niet alleen kunnen en het ook niet alleen wíllen. Geen slachtoffers. Ik heb alle begrip voor een slachtoffer: sommige mensen hebben gewoon heel veel pech. Een loser daarentegen is een slachtoffer dat zich wentelt in die rol. De ene verdient een helpende hand, de andere een corrigerende.

De mensen die aan bod komen in deze docureeks zijn meer pechvogel dan loser. Een wereldkampioen boksen of olympisch kunstschaatser blijft een uitzonderlijk atleet. Iemand die meerdere Marathons des Sables uitloopt of de ene na de andere ereplaats behaalt in de Iditarod is niet bepaald onder de indruk van die keer dat je je soloslim pas verloor bij de voorlaatste slag. Goed, een pleintjesbasketter die op zijn 35 nog steeds door zijn moeder moet worden geholpen om de huur te kunnen betalen omdat hij zijn geld verbrast aan bier en zonnecrème, doet Marc Herremans niet bepaald verbleken in het licht zijns aanschijns. Of dat zou je denken.

De reden waarom Losers het bekijken waard is, is dat het in dertig minuten doet waarover Netflix doorgaans twaalf keer zo lang doet: een afgerond, meerlagig verhaal vertellen. En deze keer schuilt het sensationele niet in valse beschuldigingen van moord, blitse bolides of wilde dieren, maar in de eenvoud. Iemand is met zijn voeten op de grond gezet.

Winnaarsanekdotes zijn voor kinderen, die van zogenaamde verliezers voor volwassenen. Je leert meer van die ene keer dat je je duim trof dan van de duizend nagels die je probleemloos het hout injoeg. En dat is wat me pas laat in de reeks trof: elk van de hoofdrolspelers triomfeerde uiteindelijk meer in de nederlaag dan in de overwinning. Er is nog hoop voor mijn kleurenwiesbiografie Kleine miserie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234