Maandag 09/12/2019

Albumrecensies

Een superdeluxe Prince, Coldplay op zijn klefst en sterkst, en persoonlijke indiepop: dit zijn de platen van de week

Prince in de Wembley Arena op 4 juni 1990 in London, England. Beeld Photo News

Prince verkent de diepste krochten van zijn ziel en, welja, andere delen van het lichaam. Jack Penate overleefde een identiteitscrisis. En Coldplay? Die weigert te kiezen tussen klantvriendelijke stadionpop en pretentieloos experiment.

Prince - 1999 (Super Deluxe) *****

Prince - ‘1999' (deluxe editie) Beeld rv

De superdeluxe heruitgave van 1999 – de plaat waarmee Prince in Amerika doorbrak in 1982 – trakteert de fans op liefst vier extra albums vol outtakes en liveopnames plus een concert-dvd. Bij de extra’s zijn heel wat nummers die op de dubbelaar The Hits/The B-sides uit 1993 stonden, maar ook pareltjes die voor het eerst werden opgepoetst, zoals het vrolijk rockende ‘Vagina’, ‘Bold Generation’ (de voorloper van ‘New Power Generation’) en een sublieme versie van ‘Possessed’. Liefhebbers van de funky Prince zullen misschien wat meewarig de overvloed aan rockabilly à la ‘You’re All I Want’ aanhoren, maar laten we niet over smaken twisten. Grandioos is de funk van ‘Rearrange’, ‘Colleen’, ‘Don’t Let Him Fool Ya’ en ‘Purple Music’. Wie Prince de diepste krochten van zijn ziel wil horen verkennen, checkt de pakkende versies van ‘How Come U Don’t Call Me Anymore’ of ‘International Lover’. Een schitterend, fraai vormgegeven cadeau, ook voor de leek. 

Coldplay - Everyday Life ***

Coldplay - ‘Everyday Life’ Beeld rv

Of Coldplay ook decibelneutraal wordt, wilde een vriendin weten nadat frontman Chris Martin aankondigde dat de groep het wereldwijde touren staakt om het klimaat te sparen. Wie een hond wil slaan, vindt makkelijk een stok, natuurlijk. Voor kleffe stadionpop als ‘Champion of the World’ of de klantvriendelijke koortjes in ‘Orphans’  zullen de criticasters vast niet overstag gaan. Maar het lieflijke, door Malinese gitaren voortgestuwde ‘Èkó’, de bluesy doowop van ‘Cry Cry Cry’, het pretentieloze experiment en de socio-politieke kritiek van ‘Trouble in Town’ of ‘Guns’ tonen Coldplay op zijn sterkst. Net als de mooie pianoballade ‘Daddy’. Blij dat de groep nog niet decibelneutraal is geworden.

Jack Penate - After You ***

Jack Penate - ‘After You’ Beeld rv

Jack Penate had een dijk van een carrière kunnen bouwen op Everything is New, zijn tweede album dat in 2009 indiepop met Afrikaanse genres kruiste. Maar de Londense ex-straatartiest kreeg zijn bruisend liedjes niet behoorlijk in de markt gezet. Tien jaar, een identiteitscrisis en een handvol writer’s blocks later is er After You, een opvolger die gelijkenissen vertoont met Becks zopas verschenen plaat Hyperspace: ook Penate kapselt erg persoonlijke indieliedjes in licht nostalgische elektropop in. Dat doet soms middle-of-the-road aan, maar Penates eclectische smaak maakt veel goed. ‘Ancient Skin’ en ‘Prayer’ stoeien met gospel, ‘Murder’ met afropop. ‘Swept To The Sky’ stuwt sacrale bombast tot Coldplay-hoogtes, ‘Loaded Gun’ eert zowaar Pink Floyd. Prettig zij het nogal stuurloos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234