Maandag 21/06/2021

MuziekrecensiesPlaten van de week

Een sexy shapeshifter en romige soul

'Daddy’s Home' van St. Vincent. Beeld RV
'Daddy’s Home' van St. Vincent.Beeld RV

Dit zijn de platen van de week.

St. Vincent - Daddy’s Home ****

Vanaf de eerste tonen troont Annie Clark je mee doorheen de vroege seventies, waar olifantenpijpen, patchoeli en de funky geur van New York je tegemoet komen waaien in elf songs, naast drie interludia. De Young Americans-periode van David Bowie en Sly & The Family Stone staan je daarbij meermaals voor de geest. Met deze muzikale ommekeer toont St. Vincent zich een van de grootste waaghalzen onder alle shapeshifters in de pop. Wie verwacht had dat dit gewiekste gitaarwonder het nog eens op een stevig shredden zou zetten, klopt aan de verkeerde deur.

De premisse van Daddy’s Home klinkt als een ijdelheidsproject. De songs zijn geïnspireerd door de platencollectie van haar vader en diens vrijlating uit de gevangenis na een fraudeschandaal, nu twee jaar geleden. Maar dat idee pakt geweldig uit. De synths van haar vorige album ruimden plaats voor warme, organische wurlitzers en mellotrons. De songs beramen nog steeds een aanslag op de heupen, maar doen dat subtieler: de gitaren zweren bij nostalgie à la Steely Dan, een elektrische sitar dweept dan weer met grensvervagende psychedelica. Sexy shapeshift!

'Delta Kream' van Black Keys. Beeld AP
'Delta Kream' van Black Keys.Beeld AP

The Black Keys - Delta Kream ***

Steeds nadrukkelijker dreggen The Black Keys in het zompige verleden van de Mississippi-delta. Vandaag gaan Dan Auerbach en Patrick Carney eindelijk voluit voor de hommage aan blues-idolen als Junior Kimbrough of R.L. Burnside, met een coveralbum. De cirkel is rond, zoals die dooddoener heet. Over clichés gesproken: daar staat deze tiende langspeler van The Black Keys somtijds ook bol van. Door de bank genomen krijg je de indruk te luisteren naar een gepolijste jamsessie, wat zinderend uitpakt in ‘Crawling Kingsnake’. Maar net zo goed verdwaal je in zanderig gepiel en roezige huisvlijt. Aardig eerbetoon, maar als volwaardige plaat een tikkie overbodig.

Jorja Smith - Gone ***

Jorja Smith schuwt de toeters en bellen op Gone, een uit de kluiten gewassen EP die eigenlijk een album is, alleen wil de Britse zangeres het niet zo noemen. Misschien omdat ze er opvallend introspectieve, bij momenten erg treurige zangpartijen in een onderkoeld-minimalistische setting schuift. Een heel verschil met de bruisende indie-r&b van haar bejubelde debuut Lost & Found van alweer drie jaar geleden. Groots is de faux-drum-’n’-bass van ‘Addicted’ en het droeve ‘Gone’. In ‘Burn’ schuimt en bruist haar romige soulstem over een bossanovagroove. Elders laat het songmateriaal te wensen over, zoals in het halfbakken ‘Digging’. Benieuwd waarheen deze tussenstap zal leiden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234