Vrijdag 24/09/2021

InterviewSenne Misplon (22)

‘Een scheve mop zou mijn deelname aan ‘De slimste mens’ verpest hebben’

Senne Misplon in 'De slimste mens ter wereld' Beeld VIER
Senne Misplon in 'De slimste mens ter wereld'Beeld VIER

Senne Misplon (22) is veel: student, ondernemer, woordvoerder bij Wel Jong Niet Hetero, vrijwilliger bij Sensoa en professioneel babbelaar. Maar het grote publiek leerde hem vooral kennen bij zijn deelname aan De slimste mens ter wereld. Misplon is ook trans, maar dat is slechts bijkomstig. ‘Het is fijn als mensen hun steun willen uiten, maar dan wel graag wat oprechter.’

Senne Misplon: “Mijn deelname aan De slimste mens was kort maar ­krachtig (lacht). Jammer genoeg heb ik maar twee ­afleveringen meegemaakt, voor mij had het nog wel wat langer mogen duren. Ik kijk er met fijne gevoelens op terug, het was heel plezant. Daarnaast was het ook een mooie kans, want mijn deelname heeft me al enkele leuke samenwerkingen en extra aanvragen voor lezingen opgeleverd. Ik voelde de impact van het programma echt, want al na de eerste aflevering kreeg ik een stortvloed aan berichtjes op socia­le media. Maar waar ik het meest van ben geschrokken, is dat mensen in de supermarkt me ineens ook herkenden.”

Was je voorbereid op al die aandacht?

Misplon: “Ik wist wel een beetje wat ik kon verwachten. In 2018 heb ik deelgenomen aan M/V/X, een docureeks op Eén waarin trans personen een jaar lang werden gevolgd. Toen ontplofte mijn gsm ook na elke aflevering. Op zich vind ik dat fijn, want het toont aan dat het mensen raakt, maar op zo’n moment komt het allemaal wel heel snel binnen. Het merendeel van de reacties was positief, daar was ik wel blij om. Eerlijk gezegd had ik meer negatieve reacties verwacht.”

Kort na je deelname aan De slimste mens ontstond er ophef rond een vraag over Sam Bettens: zijn zogeheten deadname was één van de gezochte trefwoorden.

Misplon: “Daar was ik erg teleurgesteld over, ­vooral omdat ik vóór mijn eigen deelname urenlang met de redactieleden heb samengezeten om hen te informeren over wat oké is om te zeggen en wat niet. Uiteraard zou mijn trans-zijn ter ­sprake komen, maar ik vond het belangrijk om dat gesprek op mijn manier te kunnen voeren. Ik had geen zin om daar te zitten en dan ineens een scheve mop te horen die voor mezelf mijn hele deelname zou verpesten. Daarom vond ik het jammer dat er toch zo’n vraag kwam. Tijdens de aflevering werden meerdere versprekingen en misgenderingen ook niet verbeterd. Ik heb er meteen op gereageerd op so­­ciale media en een bericht naar de redactie gestuurd, zodat het in de toekomst hopelijk niet meer gebeurt. Ik wilde het niet zomaar laten passeren.”

Het afgelopen halfjaar zijn er wel meer lgbtq+-kwesties in de media geweest. Meestal was het geen goed nieuws, maar kunnen we het wel als positief bestempelen dát er nu aandacht voor is, ook bij het brede publiek?

Misplon: “Het is dubbel. Enerzijds is het goed dat de lgbt-­gemeenschap meer in beeld komt en dat er meer oog is voor diversiteit. Het is ook heel belangrijk dat er aandacht gaat naar het anti-lgbt-geweld in België én in het buitenland. Anderzijds merk ik wel dat de algemene verontwaardiging er meestal pas komt wanneer het al te laat is. Als er geen extreme vorm van geweld aan te pas komt, is er alsnog weinig aandacht voor. In maart werd er moord en brand geschreeuwd na de moord op David Polfliet in een park in Beveren. Terecht natuurlijk, maar waar is al die boosheid en verontwaardiging in het dagelijkse leven? Veel vrienden van mij durven nog steeds niet hand in hand over straat te lopen uit angst om in elkaar geslagen te worden. Lgbt-jongeren worden nog steeds gepest op school. Ik mis toch een soort algemene blijvende verontwaardiging. Nu is die enkel reactief, na extreme gevallen.”

Zoals na de omstreden antihomowetten in Hongarije.

Misplon: “Precies. Het is fantastisch dat we daar met z’n allen op reageren, maar het is wederom te laat. Wij roepen al járen dat het slecht gaat met de lgbt-­rechten in onder meer Hongarije. Ik wil echt niet bitter worden, maar het is nog lang niet voldoende. Wij moeten wel leven met die dagelijkse realiteit, hè.

“Misschien kunnen die extreme voorvallen op z’n minst een wake-upcall zijn. Ik denk dat veel mensen in slaap zijn gesukkeld. We hebben nu bijna dezelfde rechten als iedereen en een wetgevend kader is zeker belangrijk, maar dat betekent niet dat er geen probleem meer is. Wetten zorgen er niet ineens voor dat we gelijkwaardig worden behandeld in de samenleving.”

Denk je dat een ver­­­hoogde zichtbaarheid van trans personen in de media zou helpen?

Misplon: “Zeker. Want geef toe, wie kennen we? Bo (Van ­Spilbeeck, red.) en Sam, that’s it. En ik. Bovendien zijn wij drie mensen die erg hard samenvallen met de huidige gendernormen. Als mensen alleen maar ons zien, denken ze nog steeds dat elke trans persoon in een binair hokje past: man of vrouw. Maar non-­binaire mensen bestaan ook, of trans personen die niet kunnen of willen voldoen aan de huidige gendernormen. Trans personen die buiten die enge hokjes vallen, worden veel vaker slachtoffer van haat en geweld, omdat mensen hen niet begrijpen. Dat kan verklaren waarom ik zelf niet zoveel last heb van negatieve reacties: ik pas bij de algemene verwachtingen van wat ‘een man’ zou moeten zijn.

“Zulke genderstereotypes zijn volgens mij de basis van alle vormen van anti-lgbt-geweld. Het komt altijd neer op: ‘Jij strookt niet met mijn beeld van een man of vrouw.’ Bij sommigen uit zich dat helaas in onbegrip, woede en ­agressie.”

Zijn jongeren de dag van vandaag niet méér open-minded dan vroeger?

Misplon: “Het is een illusie te denken dat jongeren ineens minder homofoob zouden zijn dan hun ouders. Ze zijn sowieso ook een weerspiegeling van de maatschappij, je kunt hen niet zomaar op een hoop gooien als ‘de jongeren’, die allemaal hetzelfde denken. Als je van kinds af aan homofobe ideeën en conservatieve normen en waarden meekrijgt, dan is het moeilijker om daaruit los te breken. Al zijn er natuurlijk evengoed jongeren die wél erg open-minded zijn. Daarom is diverse representatie in de media erg belangrijk. Ik geloof trouwens wel dat het goedkomt, hoor. Als ik een pessimistisch toekomstbeeld had, zou ik niet doen wat ik doe. Het gaat me alleen te langzaam.”

Pas dit jaar mag er voor het eerst een trans ­vrouw deelnemen aan de Olympische Spelen.

Misplon: “Net zoals ­iedereen het voorbije jaar viroloog was, is iedereen ook ineens endocrinoloog. Maar het is eerder een emotioneel dan een wetenschappelijk debat. Ik ben ook geen dokter, maar het lijkt me duidelijk dat we niet verder kunnen met het huidige systeem dat iedereen in ‘biologische’ hokjes van man en vrouw opdeelt.

“Het Olympisch ­Comité botst op z’n eigen ­grenzen: door de pogingen van het IOC om trans vrouwen uit de sportwereld te weren met testosteronlimieten, worden er nu zelfs cisgender vrouwen gediskwalificeerd. Met zulke regels dwing je die vrouwen bovendien om hormonen te nemen, terwijl dat een zeer ingrijpende beslissing is. Het is niet zomaar een pilletje nemen.”

Wat vond je van de ‘Equal Game’-campagne van de UEFA tijdens het EK voetbal?

Misplon: “Pure hypocrisie. Ze springen gewoon mee op de kar, maar het betekent niks als ze tegelijkertijd ook regenboogvlaggen verbieden. Die vlag is sowieso al gekaapt door marketeers. Ze is veel van haar waarde verloren sinds elk denkbaar bedrijf er tijdens de Pride mee zwaait om z’n imago op te poetsen. Het is fijn als mensen hun steun willen uiten, maar dan wel graag wat oprechter en langer dan die ene maand.”

Hoe doen ze dat het best?

Misplon: “Kijk eerst en vooral naar jezelf. Naar je eigen uitspraken, het soort mopjes dat je maakt… En spreek anderen er ook op aan. Dingen worden soms weggelachen, maar alles begint bij woorden. Onderschat het belang van taal niet. En steun ons ook wanneer we afwezig zijn: we hebben niets aan mensen die in ons gezicht een bondgenoot zijn, maar achter onze rug om lachen om homo- of transfobe grappen. Je kunt wel een regenboogvlag posten op sociale media om te tonen dat je ons steunt, maar ik wil ook dat je dat doet in je dagelijkse leven. Wees een bondgenoot in alles wat je doet. Alleen zo kunnen we iets bereiken.”

Zie je voor jezelf nog een toekomst in de media?

Misplon: “Wie weet. Als ik de afgelopen vijf jaar iets heb geleerd, is het wel dat ik niet te veel moet plannen. Soms komen dingen gewoon op je pad, zoals mijn deelname aan De slimste mens. Ik ben sowieso nog twee jaar bezig met mijn studies – ik volg een master gender en diversiteit aan de universiteit. Ik zou misschien graag doctoreren. Daarnaast blijf ik lezingen geven en consultancy­werk doen op het vlak van gender- en seksuele diversiteit. Zolang ik het graag doe, blijf ik het doen. Wie weet ben ik het over enkele jaren allemaal beu en zie je me nooit meer in de media. Alles kan nog.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234