Zondag 17/11/2019

Muziek

Een pure middelvinger, een toefje heiligschennis en de hel van flanel: de platen van de week

Beeld AP

De Militante Cultuurpolitie wordt deze week een hak gezet, en de tijdgeest verbastert uw perceptie. Verwarring alom dus in onze selectie van de interessantste platen. 

Michael Kiwanuka - Kiwanuka ****

Op zijn derde plaat neemt de Britse singer-songwriter Michael Kiwanuka vrede met de vooringenomenheden van zijn critici. Tegelijk overvleugelt hij ze triomfantelijk, tot hij ze ontstijgt. De Afro-Britse zanger werd in het verleden als te braaf, te beleefd en te folky (lees: niet zwart genoeg) gepercipieerd door een militante cultuurpolitie. Deze keer zet hij de sceptici een neus met inktzwarte seventies-soul à la Isaac Hayes en Terry Callier, maar steekt hij even vaak zijn middelvinger op met rauwe psychedelische klanken en ruig gitaarwerk: hoor die twee richtingen met zwier vervloeien in ‘Hard to Say Goodbye’. In ‘Hero’ zingt hij over de door de politie vermoorde Black Panther Fred Hampton, in ‘Solid Ground’ laat hij vrank en vrij de wanhoop toe. Tot op heden Kiwanuka’s puurste. 

Sudan Archives – Athena ***

Als dit de jaren 90 waren geweest, hadden we de etherische elektronische downtempo-r&b van Sudan Archives, FKA twigs en – dichter bij huis – Tsar B onbekommerd ‘triphop’ genoemd. Gek hoe de tijdgeest je perceptie verbastert. Eerstgenoemde Californische zangeres-violiste-producer wijkt op haar debuut Athena niet drastisch af van de oriëntaals getinte, spookachtige sound van haar bejubelde ep’tje Sink. Wanneer ze wél aan haar formule sleutelt, ontstaan superbe, dansbare etno-popsongs zoals ‘Glorious’ of het sierlijke ‘Confessions’. Jammer dat Sudan Archives niet vaker uit haar zelfgecreëerde hokje breekt. Dan blijft vooral haar assertiviteit over en haar boeiende kijk op mens en maatschappij: Black Athena, het controversiële boek waaraan de plaat haar titel ontleent, vertelt over de vermeende Afrikaanse invloed op de Griekse cultuur. Volgende keer graag nóg meer heiligschennis. 

Nirvana – Unplugged in New York (25th Anniversary) ****

Zonder veel twijfel vereeuwigde Nirvana zichzelf met deze akoestische zwanenzang. Misschien zelfs nog méér dan met legendarische classics als Nevermind of In Utero –  al klinkt dat een kwarteeuw na Kurt Cobains dood nog steeds als heiligschennis. De groep putte zich in New York niet alleen uit in akoestische versies van eigen hits, maar deze show van MTV werd ook aangegrepen om naar hun roots terug te keren. MTV Unplugged in New York geldt daarbij als hun meest emotionele en naakte werk, waarbij de hel van flanel die grunge was plots een hemel van fluweel werd. Deze luxeversie is dan wel minder waard dan de cardigan die Cobain indertijd droeg  (bij een veiling bracht die onlangs 334.000 dollar op). Maar deze repetities werpen een ongecompliceerde blik op het genie van de frontman. Cobain klinkt gevat, ongegeneerd en amuseert zich voor zover een suïcidaal icoon pret kan maken met zijn eigen publiek. Charmant, pijnlijk én aangrijpend.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234