Dinsdag 18/06/2019

Strips

Een onvervalste zwartkijker en een Russische, sletterige superheldin: dit zijn de beste strips van de week

'Red Skin'. Beeld RV

Een Russische, in de Amerikaanse porno-industrie werkzame superheldin, gewapend met moderne sikkel en hamer, iemand? Of lacht u liever met de pessimist in uzelf? Dit zijn de beste strips van de week.

Red Skin ★★★★☆

Alsof de halfnaakte, rondborstige coverpoes zo nodig een legertje bloedgeile mannelijke stripfans moest overhalen om zich deze titel aan te schaffen. Dat dachten we over de sletterige cover van deel één. Maar geen nood, want dit tweeluik flirt bewust met kitsch en camp, zit tjokvol clichés en is parodiërend en seksistisch. Alsof de #MeToo-beweging een relict uit het verleden is waarmee we vooral niet moeten vergeten te lachen.

De plot van dit tweeluik van scenarist Xavier Dorison (Undertaker) is dan ook van de pot gerukt. In het kort: De grootste Amerikaanse superheld is een Russische spionne. In het lang: Het Kremlin stuurt de goed gebouwde elitespionne Eva als superheldin naar L.A. om het op te nemen tegen De Timmerman, een wreker die zich richt op wat hij de perverten uit de porno-industrie noemt. Hij wordt gesteund door een beweging waarvan de woordvoerster zich opmaakt als senator.

Leonid Brezjnev, hoofd van de Communistisch partij tot 1982, denkt dat de Amerikanen net iets minder anticommunistisch zouden worden wanneer Eva in de VS die beweging lamlegt. Zotte mens. Maar wanneer Eva de mensen in de pornobusiness leert kennen, wordt alles net iets persoonlijker.

De slechteriken, de gematigden en de superhelden zelf zijn allemaal karikaturen. Weet dus waar u aan begint. Maar de parodie als thema staat voorop, dus niet zeuren. Bovendien is dit knap en wervelend getekend door Terry Dodson, een Brit die kind aan huis is bij Marvel.

De cover van 'Red Skin' Beeld RV

Red Skin is als een Tarantino-film: je ondergaat het of je keert je er onmiddellijk van af. Het gratuite geweld neemt u erbij. Ja, de actiescènes zijn er zwaar over. En neen, logica moet u niet zoeken, want hey, dit is het superheldengenre. Temper uw verwachtingen.

Niettemin, tussen al dat geweld vindt u een interessant steekspel tussen het Rusland van toen en nu (propagandavoering, zeden en gewoonten) en de VS van vroeger en nu (de pornoscène, de politiek en de invloed van de religieuze achterban). En waar vindt u dat tegenwoordig nog, een verhaal waarin het Kremlin het opneemt voor de porno-industrie en de lgtb-beweging? Go, Eva. Go!

Uit bij Daedalus

Pagina uit 'Red Skin' Beeld RV

Zwartkijken ★★★★★

Of hij een vrolijke pessimist is, vraagt de interviewer van dienst in het interview bij deze heruitgave van Zwartkijken. Het antwoord van de Belgische grootmeester liegt er niet om: "In alle opzichten."

Toen het album in 1977 verscheen, schrok vriend en vijand. Op de cover een wat betrapt kijkende Franquin, die in een potje met roet stampte. Binnenin grappen over zelfmoord, talloze variaties op wrede overlijdens, overbevolking, jagers, de bio-industrie, generaals die jeu-de-boulen met granaten of het leven na de bom. De gags verschenen eerst in Le Trombone Illustré, de bijlage van het weekblad Spirou. Later in het Franse blad Fluide Glacial.

De etssfeer, gebaseerd op die van Gustave Doré en voltrokken met een fijne Rotring-pen, was erg arbeidsintensief, maar ongezien in de Europese stripwereld. Het stond haaks op Franquins andere, kleurrijke en vrolijke werk. Maar Franquin zei er enkel de lezer mee aan het lachen te willen brengen, “maar altijd op een malicieuze manier”.

De cover van 'Zwartkijken' Beeld RV

Het interview in deze editie is een compilatie van fragmenten waarin Franquin ongedwongen spreekt over de reden om Zwartkijken te maken. De samensteller daarvan heeft zijn best gedaan. Interessant is wanneer Franquin verwijst naar hoe hij kritiek kreeg op het feit dat hij als 'lieve tekenaar' in een Robbedoes-verhaal negatieve reacties kreeg op een folterscène. “Alsof ik op lange tenen had getrapt. Ik had er wel ontzettend veel plezier aan beleefd. Is Zwartkijken daar een uitloper van? Het zou best kunnen…”

Belgische bijtende humor was nog nooit zo goed, zo scherp als in Zwartkijken. Of hij nu het leger, de welvaartsmaatschappij, de grootverdieners of de kerk aanvalt: Franquin toonde zich met dit meesterwerk een rebel die elke vorm van (institutionele) macht afwees. Knappe uitgave ook. Een klassieker waarvan je je afvraagt waarom het nog steeds geen verplicht leesvoer is. Niet voor tere zieltjes.

Uit bij Blloan

Pagina uit 'Zwartkijken'. Beeld RV

Guust: Biografie van een kluns ★★★☆

Tegelijk met Zwartkijken verscheen dit kleinood van 128 pagina’s, gepresenteerd als was het een ‘echt boek’ of literaire striproman. Opmerkelijk: het rubriceert voor het weekblad Spirou verknipte zwart-wit Guust Flater-grapjes die in andere, latere albums verschenen. Een eerst uitgave ervan verscheen in 1965 in het Frans, maar het werd pas nu voor het eerst naar het Nederlands vertaald.

Een primeurtje, dus. Al moet je deze uitgave wat relativeren. Biografie van een kluns lijkt vooral voor de verstokte fans die werkelijk alles gelezen willen hebben van zowel Franquin als Europa’s grootste en meest luie slungel. Echt grappig is het niet. De grappen in dit kleinood waren indertijd bedoeld als opvulsel, als visuele pauzes tussen paragrafen en teksten door, om het stripweekblad aantrekkelijker te maken. Franquin, die in paginagrootte Guust-gags aan sfeerschepping deed vooraleer hij tot de pointe kwam en daarmee zijn lezers al op voorhand had ingepakt, kon dat met deze formule niet of amper. De grapjes zijn daarom directer, voorspelbaarder en wat flauwer. Enkel de echte fans van Franquin en Guust kunnen ze in hun context plaatsen. Voor hen is dit niettemin een kers(je) op de taart.

De cover van 'Guust: Biografie van een kluns'. Beeld RV

Uit bij Dupuis

De meester-inquisiteurs 5: Aronn ★★★★☆

Elfen, dwergen, draken en zelfs orcs (sic). Het is een beetje jammer dat Jean-Luc Istin, de hoofdschrijver van deze fantasyconceptreeks, ervoor koos om dezelfde soort inwoners als in Lord of the Rings in zijn verhaal op te voeren. Want verder heeft deze reeks weinig te maken met Tolkiens leefwereld.

De meester-inquisiteurs is een best wel originele fantasyreeks die bij momenten verrast, zelfs voor de liefhebbers van het genre. Centraal in deze zesdelige reeks: magie. Om de wet te laten eerbiedigen hebben de zogenaamde Wijzen, oftewel de architecten van de vrede, de orde van de meester-inquisiteurs opgericht in Oscitanië rond 1150. Elk van hen heeft een bepaalde magische kracht, die ze ten dienste stellen van het gerecht. In elk van de vijf verschenen delen wordt telkens één van hen voorgesteld. En niet alleen hun gaven, maar ook hun zwakheden komen aan bod.

Het zonet verschenen vijfde deel is misschien wel het meest toegankelijke. Hierin wordt ook geopenbaard wie de gemeenschappelijke vijand is, hoe de orde zichzelf organiseert en hun eigen meester-inquisiteurs liever in de cel ziet belanden dan de waarheid onder ogen zien. Met deel vijf komt er einde aan het individueel opvoeren van alle inquisiteurs. Wie naar de cover van het zesde en laatste deel kijkt, kan de suspense al raden. Daarop alle vijf meester-inquisiteurs die het voorbije jaar gevochten hebben voor een betere wereld. Nu strijden ze zij aan zij. De apotheose volgt in het voorjaar van 2019. Bereid u voor op heel wat leesvoer.

Cover van 'De meester-inquisiteurs'. Beeld RV

Uit bij Daedalus

Aqua Invicta 1: De sleutel ★☆☆☆☆

Deze nieuwe avonturenreeks speelt zich af in een tijdperk waarin de kernreactoren zijn gescheurd, de polen verschoven en mutaties bij mens en dier alsmaar toenemen. Hoofdpersonage Liz en haar groepje huurlingen trachten in die moeilijke omstandigheden te overleven tussen tempeliers en kobolden.

Het verhaal komt te traag op gang en lijkt verstopt achter actie- en achtervolgingsscènes. Inleidende delen zijn altijd moeilijker te vertellen, maar scenarist Sytse maakt zich hier toch te makkelijk van af.

Het tekenwerk is verre van consequent. Soesman, een Nederlandse wiskundeleraar, kan tekenen. Tenminste, als hij er de tijd voor neemt. Soms lijkt  het alsof er twee tekenaars aan de slag waren, of dat hij op hele goede en hele slechte dagen tekende. En dat in één enkel album. Kan en mag niet. Soesman kan beter. Dat zie je zo. Tijd is zowel zijn wapen als zijn Krypton. Hetzelfde verhaal voor de inkleuring. Ook daarin is enige consequentie zoek. Daarbovenop liet de eindredacteur steken vallen met dt-fouten en herhalingen.

De cover van 'Aqua Invicta 1: De sleutel' Beeld RV

Om al die redenen is dit een belabberd debuut. Het kan niet anders dan dat Soesman dat weet. Indien niet, dan heeft ie pas een probleem. Zijn uitgeverij is te vroeg met hem in zee gegaan, zoveel is zeker. Gelukkig blijft het bij een tweeluik.

Uit bij Comic Watch

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden