Zaterdag 01/10/2022

AchtergrondFestivals

Een ode aan de straatschoffies van het ondermaanse

Stromae. Beeld Koen Keppens
Stromae.Beeld Koen Keppens

Laten we elkander vooral geen Marjetje noemen. Zaterdag hadden wij ons geld verwed op Gorillaz, maar die zuur verdiende centen vlogen meteen de deur uit toen Stromae het podium betrad.

Gunter Van Assche

Deze Bijzondere Belg herleidde alle voorgaande acts tot een verwaarloosbaar voorprogramma en bleek zowaar over een koloriekere speeltuin dan Gorillaz te beschikken. “Goeienavond, bonsoir. Ik zal mijn besten doen, maar mijn Nederlands is niet perfect.” Eigenlijk had Paul Van Haver al uw en ons hart gestolen bij een van zijn eerste bindteksten. Maar de lieve schat hoefde het niet eens van begrip of welwillendheid te hebben. Met een set die laserscherp en bespottelijk dansbaar was, hield hij honderden hoofden en heupen meteen in een houdgreep.

U huilde broederlijk mee wanneer hij een pijnlijke middenvinger opstak naar depressie en de set opende met ‘Putain d’maladie. Je suis en vie, je suis toujours invaincu’. Maar net zo goed danste u desgevallend alle daddy issues weg met ‘Papaoutai’ en knechtte u de zwarte hond met ‘Santé’ of ‘Formidable’. Elke song, élke choreografie en iedere break leek bedoeld om de straatschoffies van het ondermaanse een hart onder de riem te steken.

Zagen we een spektakel? Absoluut. Zagen we een artiest die zich eindelijk comfortabel leek te voelen op een podium. Hell yeah. Zelfs op een stoffige fauteuil wist Stromae nog een prachtige, ogenschijnlijk geïmproviseerde choreografie op te voeren. Zijn set was deels gejat bij Kraftwerk, maar in tegenstelling tot die Teutoonse tovenaars werden we emotioneel nooit evenredig midweg getroffen. In zijn victoriaans ogende bloesje smoezelde Stromae met het publiek, maar tegelijk wist hij net voldoende afstand te bewaren om zichzelf te verheffen tot legende. Uit elke windstreek sprokkelde hij geniale songs, in elke hoek van de wei wist hij je tot tranen toe te bewegen of als een extatische danser te promoveren.

Stond Stromae op zijn plaats, zo ter hoogte van Werchter Boutique? Die discussie bleef achteraf net iets te lang naar onze zin aanslepen. Stromae kan deze wonderlijke truc net zo goed uit zijn mouw schudden op de elfendertig andere tentakels van Rock Werchter. En elke keer zal het resultaat krek hetzelfde zijn: komen, zien en overwinnen.

We zouden het dan ook geen enkele groep willen dan wel durven nadoen: na de verpletterende passage van Stromae het hoofdpodium opzoeken. Gelukkig liet Damon Albarn zich niet derailleren door dergelijke besognes. Maar leverde dat dan het beste concert van Gorillaz op? Nou... néé.

Gorillaz Beeld Koen Keppens
GorillazBeeld Koen Keppens

De langst dienende denkbeeldige popband ter wereld vulde Werchter weliswaar met visionaire pop, bedrieglijke chaos en een sociopatisch ogende roze tenue. In Damon Albarn heeft Gorillaz zijn afgevaardigde van vlees en bloed gevonden. Een ringmeester in een cartoonesk circus. Alleen, na de briljante passage van Stromae kon Gorillaz alleen maar een ontgoocheling zijn. En daar leken heel wat mensen zich prematuur voor te willen behoeden. Terwijl een door hanenkam, spijkerbroek en veiligheidsspeld gedrilde ouverture ‘M1 A1' uit de boxen sputterde, zag je een volksverhuizing plaatsvinden. Anderhalf uur later konden we die snelle beslissers niets kwalijk nemen. Al misten ze wel een handvol classics - en vreemder nog: een paar deep cuts zoals ‘Rockit’ of songs die het moesten stellen zonder een briljante gastrol van Robert Smith van The Cure, Mos Def of wijlen Bobby Womack.

Die exodus was ook niet helemaal onterecht, dachten we grimmig bij de zwakste fases in deze veldslag. Gorillaz mocht dan wel een trede hoger staan dan de tricolore held Stromae in de line-up, maar eigenlijk had de groep qua oeuvre minder spankracht dan zijn Belgische voorganger. ‘Stylo’ en ‘Dirty Harry’ - aanstekelijker dan de neten! - vonden in Bootie Brown een uitstekende sparringpartner, net als ‘Désolé’ dat deed in Fatoumata Diawara, maar toch keek je soms uit op een karaoke van belachelijk getalenteerde zangers. Valt uiteindelijk niet eens zoveel mee te lachen, dus. Een concert zonder imposante gastenlijst? Dat is als een café zonder bier, of als een behaatje aan de waslijn. Het beste is eruit.

‘O Green World’ walste even je gemoed binnen met zijn piano-intro door Albarn, maar vaak stond de spanningsboog even gespannen als de onderbroek die we leenden van iemand om gratis drank binnen te smokkelen. Veel lef gewenst aan de security-agent die onze foto bovenaan zijn booth heeft hangen om bij de volgende Werchter-edities van Classic en Rock ons aan een diepte-onderzoek te onderwerpen.

Damon Albarn heeft zich op zijn beurt dit jaar niet bepaald populair gemaakt bij Taylor Swift en haar Army of Fans. In een interview met de Los Angeles Times hekelde de zanger van Blur en Gorillaz hoe “hedendaagse artiesten zich verstoppen achter geluid en attitude”. Toen de interviewer Taylor Swift als tegenvoorbeeld gaf, wuifde Albarn dat meteen weg. “Zij schrijft haar eigen songs niet eens.” Een ietwat lullige verdediging aangezien Gorillaz zélf toch ook goeddeels bestaat bij gratie van buitenstaanders.

Het blijft een bizarre band, Gorillaz. Alleen al omdat het zo gek voelt om dit ego-vehikel van Damon Albarn vandaag nog een heuse band te noemen. Maar bij hits als ‘Feel Good Inc’ en ‘Clint Eastwood’ krijg je het idee dat absurdistisme, uitvergroting en waanzin nog steeds hun plaats verdienen bovenaan de line-up.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234