Woensdag 23/10/2019

Strip Top 5

Een lamlendige kopie zonder schaamte of toch liever iets beter? De 5 opvallendste strips van de week

Beeld RV

Een hitsige superheld met een vachtje, een rip-off van Storm, een gruweldorp zonder kinderen, een naïef bootsmaatje en een fatale driehoeksverhouding. Oftewel: humor, horror, sciencefiction, piraten en relaties.

Saul 1: De levende mantel ★★☆☆

Wat zullen we nu krijgen? Een nieuwe sf-reeks met niet alleen dezelfde sfeerschepping als in Storm, maar ook precies dezelfde fysiek van Storm én een identieke tekenstijl en inkleuring als in die populaire sf-reeks. Maar de naar de oorspronkelijke auteurs en uitgever uitgestoken middelvinger kan nog wat langer: Saul heeft dezelfde rode bandana die Storm als sinds mensenheugenis draagt. Daar zie: strips maken anno 2018.

'Wie haalt het überhaupt in zijn hoofd om zo’n schaamteloze imitatie te produceren?', denk je dan. En vooral: waarom? Het antwoord: de Nederlandse scenarist Willem Ritstier (nota bene ex-scenarist van
Storm) en de Indonesische tekenaar Apri Kusbiantoro dienden ooit een project in voor een spin-off van Storm. Ze kregen nul op het rekest, maar zetten hun plannen toch door. Het enige verschil: een nieuwe naam voor hun titelheld en een andere uitgeverij. Case closed, zo lijkt het wel. Of de fans dat soort lamlendigheid zullen slikken is zeer de vraag.

Beeld rv

Sommige auteurs kennen geen schaamte. Als dit geen opportunistische artistieke diefstal is, wat dan wel? Probeer dat met Kuifje, en je hangt. Ja, vriend Kasbiantoro kan tekenen, en neen, Ritstier levert geen slecht verhaal. (Laten we het erop op houden dat wanneer u van pulp houdt, u goed zit.) Maar boek, film of strip: altijd draait het om sfeeropbouw. En dat beperkt zich niet tot een verhaal, inkleuring, stijl of regiewerk. In ons geval werd de sfeer deels bepaald door dat stemmetje dat ook na lezing maar bleef echoën: Rip-off! Rip-off! Rip-off!

Ook bizar en storend: Sauls verwensingen als "Heilige Hilde" en "Bij de ontheiligde Sophie!" Serieus, heren auteurs? Echt? Was dat een poging tot humor of ontstond er even een mentale kortsluiting? Storm verdient beter. De nagedachtenis van Don Lawrence evenzeer. Awoe!

Uit bij Personalia.

Beeld RV

Madelfried ★★★☆☆

Absurde humor. Cartoonist en stripauteur Kim Duchateau heeft er een patent op. Terwijl hij al die tijd naarstig werkte aan reeksen als Esther Verkest of zijn mediacartoons, leek het alsof hij Madelfried als een (onbezoldigd) tussendoortje beschouwde. Dan eens een enkele gag voor Het Belang van Limburg, dan weer voor Metro Nl, Stripglossy of het stripblad Incognito. Misschien werkte het niet, dat konijn met superheldencape en superheldenambities, zo dacht Kim. Niettemin bleef de Limburger hardnekkig werken aan zijn wit, geil, ongekleurd pelsdier met de te grote broek (die al die tijd verrassend op zijn plaats bleef). Nu is er eindelijk een eerste bundeling met grappen gepubliceerd sinds 1995.

Beeld RV

Geen enkele rol is Madelfried vreemd, of hij nu de verlepte raamprostituee uithangt, een atoombom dropt of zelfdoding overweegt. De aard van de gags, vraagt u? Hier zie: wanneer een onomatopee het bekende ‘DRIIIING’ laat klinken, gaat Madelfried meteen in discussie met zijn huisgenoot of het geluid afkomstig is van deurbel dan wel de telefoon. In het laatste plaatje wordt de voordeur geopend en staat daar… een telefoon (die net aanbelde).

Nog eentje: wanneer Madelfried onverwacht zijn geliefde Bo achter het raam van een hoerenhuis aantreft, eist hij daar een goed gesprek over. Haar droge reactie: ‘Oké, maar dat is dan 25 euro extra.’ Wie niet houdt van gortdroge surrealistische, morbide en/of cynische grappen, gelieve zich te onthouden.

Uit bij Oogachtend.

Beeld RV

Sarah 1-3 ★★★☆☆

Met uitzondering van de talloze zombiestrips blijft het pure horrorgenre in de Europese strip achterwege. Goed, in vele huidige reeksen worden heel wat horror-ingrediënten verwerkt. Maar wat me de echte gruwel, waar het bloed en ingewanden regent en afzichtelijke creaturen zonder enig oorzakelijk verband slachtpartijen aanrichten? Gelukkig is er Sarah. Het volstaat de drie covers te bekijken om te weten hoe laat het is: gruweltijd!

In 2008 verscheen deze trilogie al bij Dupuis onder
Sarah: de kinderen van Salamanca. De covers waren toen niet alleen saaier en geheimzinniger, maar vooral braver. De reeks sloeg echter niet aan. Deze heruitgave heeft wellicht alles te maken met een naam die u op deze pagina’s steeds vaker hoort: die van topscenarist Christophe Bec, wiens (oudere) werk dankzij zijn huidige status bij ons en masse verschijnt. Dat geldt evenzeer voor tekenaar Stefano Raffaele met wie vaak samenwerkt (Deepwater Prison, Olympus Mons). Zijn stijl is hier – althans in vergelijking met zijn huidige werk – nog wat aarzelend, zoekend realisme.

Beeld RV

Sarah is een typisch Amerikaans opgebouwde horror waarin Bec vreemde monsters, het morbide verleden van een klein kinderloos dorpje (Salamanca) en het getraumatiseerde verhaal van het titelpersonage laat samenvloeien. Spanning gegarandeerd. George A. Romero zou er zijn vingers voor hebben afgelikt, al is het einde weinig bevredigend.

Een reeks voor wanneer u gaat slapen en er onder uw bed nog nét plaats genoeg is voor een monster dat ’s nachts uw dikke teen komt afbijten. Enfin, u begrijpt het wel: voer voor de kinderangsten en -trauma’s van weleer. Slaap ze.

Uit bij Microbe.

Beeld RV

Brammetje Bram ★★★☆☆

Eddy Ryssack (1928-2004) verkreeg nooit de populariteit die hij verdiende. Omdat hij vooral voor de Franstalige markt werkte, ontging het velen dat hij in feite een Antwerpenaar was. Echt uitzonderlijke en/of populaire titels leverde hij ook niet af. Eén uitzondering op de regel: Brammetje Bram, een wat wat naïeve reeks over een bootsmaatje op een piratenschip die verscheen in stripbladen als Sjors, Wham en Zack.

Voor het eerst werden nu al die verhalen chronologisch gebundeld. Alle vijftien lange en om en bij de dertig korte verhalen die hij tekende zien zo eindelijk het daglicht, want Wouter Adriaensen, die het lijvige dossier bij deze eerste bundeling schreef, is duidelijk: "Van de ongeveer duizend platen die hij tekende verscheen nog geen derde in het Nederlands in albumvorm."

Beeld RV

Je moet het uitgeverij Arboris nageven: in ons taalgebied waren ze zowat de eersten die de succesvolle golf van integrales voorspelden met bundelingen van Sophie, Tanguy en Laverdure of De Beverpatroelje. Maar met Brammetje Bram nemen ze een wel groot risico. Die reeks is namelijk geen klassieker. Ze bleef al die tijd relatief onbekend. Ryssacks joviale, dynamische stijl verdient echter beter. Eerherstel, dus. Niettemin blijft Brammetje Bram een erg bescheiden reeks. Eentje zonder ambitie en pretentie, maar des te meer zwier en plezier. Een bundeling gemaakt om, zij het even, uw nostalgische zelve te soigneren.

Uit bij Arboris.

Beeld RV

Het dagboek + Na de regen ★★★☆☆

Een heruitgave van twee uitzonderlijke beeldromans van André Juillard (De zeven levens van de sperwer, Blake en Mortimer) onder de noemer ‘Het beste van 40 jaar Wordt Vervolgd’. Beide albums verschenen in 1993 en 1998. Een periode waarin uitgeverijen net probeerden af te geraken van zwart-wit-strips. De generatie van toen zou die namelijk links laten liggen, oordeelde Casterman. Gevolg: vele zwart-wit (A Suivre)-klassiekers als De Chninkel of De dorpsgek van Schoonvergeten werden plots ingekleurd (en opgesplitst in delen), waardoor het oorspronkelijke ideeëngoed van (A Suivre) werd onthoofd.

Het dagboek is het bekendste van beide verhalen. Het verbeeldt de driekhoeksverhouding tussen Louise, Armand en Victor. Eén van hen draagt ze net iets dieper in het hart. Tot ze diens dagboek in haar bezit krijgt. Wat volgt is een drama. En het besef dat toeval tot een rotstreek kan leiden.

Beeld RV

In 1995 kreeg het de prijs voor beste album op het festival van Angoulême. Met de opvolger ervan, Na de regen, kon Juillard het succes niet nog eens verzilveren, want nergens zo briljant als Het dagboek. Niet dat het een echt vervolg betrof. Na de regen was slechts losjes verbonden met het prijswinnende Het dagboek.

Van Juillards stijl moet je houden. De ene noemt het te stijf en te frigide, de andere zweert bij het charmante tekenwerk en ingetogen inkleuring. Geen van beiden verhalen zijn echte klassiekers geworden, maar een herdruk als deze is wel meer dan verdiend. Jammer van het flauwe, nietszeggende 'dossier’.

Uit bij Casterman.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234