Woensdag 22/01/2020

Interview

"Een harde plaat maken, dat is totaal mislukt"

Beeld © BOB VAN MOL

Roos Rebergen (straks 27) heeft het niet zo voor hokjes. Ze is Nederlandse in Antwerpen, meisje tussen de mannen, plattelandskind in de stad. 'Ik ben al elf jaar bezig, maar ik heb het gevoel dat het nu pas begint', zegt ze over Kalf, het nieuwe album van haar groep Roosbeef.

Als ze praat, schieten haar handen alle kanten op. Naar de punten van het wilde blonde haar, de knopen van haar trui, het reepje suiker bij de koffie. Een uurtje met Roos Rebergen is als gymnastiek voor de ogen.

"Ik ben nogal onrustig", zegt ze. "In alles wat ik doe. Ik wil in beweging blijven en mezelf niet vastzetten. Dingen herhalen, daar heb ik een hekel aan."

Ze is terecht trots op Kalf, het derde album van Roosbeef. Zachte ballades en geestige popsongs wisselen elkaar af.

"Hou je van me, geef me een kind", zingt Rebergen in de single 'Kalf', regelmatig te horen op Radio 1. "Ik ben je niet trouw, maar het gaat voor de wind."

Het was de bedoeling een harde plaat te maken, zegt ze, echt stevig, nog harder dan Nick Cave in 'There She Goes, My Beautiful World'. "Maar dat is totaal niet gelukt." Zelf luistert ze vooral naar trieste, rustige muziek en uiteindelijk bleken ook haar eigen liedjes mooier met een sombere sfeer. Een ambitie die wel overeind is gebleven, zegt ze, is het pure en open geluid van Kalf. "Dat wou ik er absoluut in. Vorig jaar ben ik naar Amerika geweest en ik wist meteen hoe mijn volgende album moest klinken. Weids en groots, zoals de natuur daar."

Een harde plaat is voor later, als ze groot is.

Kalf is uitgebracht in eigen beheer. Na Omdat ik dat wil, het vorige album, ging Roos Rebergen weg bij haar platenmaatschappij. Ze wou alles zelf doen, zonder gedoe, zonder toegevingen. Dus staat in de perstekst bij Kalf: het album komt uit op Buffel Records.

"Ik wou mijn label eerst Bert Records noemen", zegt Rebergen. "Naar mijn hond, die Bert heet. Maar dat bestaat blijkbaar al. Ik heb het dan maar naar mijn kat genoemd, Buffel. Nu heeft mijn hond natuurlijk een identiteitscrisis."

Liedjes van Roosbeef worden vaak surrealistisch genoemd, de teksten poëtisch en origineel. In 'We hebben alles' roept Rebergen op tot een gebed voor alle mensen in een auto met open dak. In 'Modemeisjes' vraagt ze zich af waar de modemeisjes zijn gebleven: "Ondergedoken in Parijs? Zijn ze hun voorbeeldfunctie moe? Zijn ze verkleed als jij en ik? Of zijn ze inmiddels al verdikt?"

Het hoofd van Roos Rebergen is als een film van Fellini, de gekste beelden volgen elkaar op. Wannes Cappelle, een goede vriend van Rebergen, roemt haar zorgeloosheid, haar blote, onberedeneerde eerlijkheid, haar gebrek aan schaamte.

"Ik kan soms heel erg smerige dingen verzinnen", zegt ze. "Dat ik mezelf echt afvraag hoe ik erop kom en wat voor rotte geest ik eigenlijk wel heb."

Vriendinnen heeft ze nooit veel gehad. Ze trekt liever met mannen op, liefst met mannen die een paar jaar ouder zijn - "die zijn meestal grappiger" - zoals de muzikanten in haar band: Tom Pintens (speelt ook bij Het Zesde Metaal), Tijs Delbeke (Sir Yes Sir, Dez Mona, Ellen Schoenaerts Kwartet, Liesa Van der Aa) en Tim van Oosten (Het Zesde Metaal). Toch is niets meisjesachtigs haar vreemd.

"Mijn dromen zijn over de achttien", zingt ze in 'Over de 18'. "Maar ik wil nog steeds een paard."

Ik vraag of ze graag ouder wordt.

"Ja", zegt ze. "Al vind ik dit wel de perfecte leeftijd. Ik wou dat ik voor altijd zesentwintig kon blijven."

Waarom?
Roos Rebergen: "Vroeger piekerde ik meer. Ik wist niet goed wat ik deed. 'Klopt dit wel?', vroeg ik me af. 'Ik zit hier zogenaamd liedjes te schrijven, terwijl andere mensen elke dag hard gaan werken.' Intussen heb ik er steeds meer vrede mee dat dit is wat ik doe. Ik maak liedjes en ik kan er op een of andere manier van leven. Muzikaal weet ik ook steeds beter waar ik naartoe wil en gelukkig heb ik allemaal goede mensen om me heen. Dat is iets wat ik goed heb gedaan tot nog toe: heel veel leuke mensen rond mij heen verzameld. Daarom ben ik blij dat ik geen zestien meer ben. Moeten samenwerken met mensen die er geen zin in hebben of naar doen tegen andere mensen, ik zou er heel verdrietig van worden."

Wat heb je tot nog toe niet goed gedaan?
"Ik ben blij dat ik in het Nederlands zing en dat ik dat gevonden heb, want ik wil graag laten zien dat je in het Nederlands mooie dingen kunt maken. Maar misschien had ik op mijn achttiende toch in het buitenland moeten gaan wonen. Dan had mijn leven er nu heel anders uitgezien. Niet dat ik mezelf wil ophemelen, maar ik denk wel dat ik iets kan en ik vind het soms jammer dat mijn muziek niet verder komt dan België of Nederland, gewoon omdat ik in het Nederlands zing. Daar denk ik wel eens over na. Maar eigenlijk vind ik mijn leven goed zoals het nu is."

Kun je je voorstellen dat je ooit nog iets anders gaat doen?
"Nee."

Je bent en blijft muzikante?
"Ja, ik denk het wel. Of toch: mensen wassen, dat is misschien iets waarvoor ik nog geschikt ben."

Het lijkt me beter geen verdere vragen te stellen.

Rebergen, opgegroeid op een boerderij in Duiven, in de Nederlandse provincie Gelderland, woont al drie jaar in Antwerpen. De liefde bracht haar naar België. Ze houdt van de vergane glorie in stationscafés, het geeft haar troost. Van fancy bars wordt ze treurig.

"Ik zou graag weer buiten de stad wonen", zegt ze. "Ik vind het stadsleven mooi, maar soms ook heel saai. Het heeft bij momenten weinig met het echte leven te maken, vind ik. Iedereen gaat altijd maar koffietjes drinken, en zo. Ik word ook constant afgeleid, dat is niet goed voor mijn schrijven. Ik voel dat ik daardoor nog niet alles uit mezelf haal. Ik laat kansen liggen. Ik moet meer oefenen. Op het platteland hoor je jezelf haast denken, van de stilte. Dat zou ik echt wel willen."

Roosbeef bestaat al elf jaar. Toch heeft Rebergen het gevoel dat alles nu pas begint. "De vorige platen hebben niet veel weerklank gehad, zeker niet in België. Met deze plaat willen we ons voor het eerst echt tonen. We willen veel spelen, ons overal laten zien. Al hebben we natuurlijk niet de harde plaat gemaakt die we oorspronkelijk zouden maken, dus ik weet niet of de festivals ons zullen willen. Alles is mogelijk."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234