Zondag 26/05/2019

De mol

Een gesprek met de familie van ‘De Mol’: ‘Die hoogtevrees van Axel was niet gespeeld. Thuis op een ladder klimmen is een uitdaging’

De deelnemers van ‘De mol’ met hun familie.

Terwijl de kandidaten van ‘De mol’ in Vietnam proberen te achterhalen wie de saboteur in hun rangen is, zitten familie en partners thuis voor de tv mee te zoeken. Maar hoe is het om eerst je vrouw of broer alleen op reis te zien vertrekken, en daarna niet eens te mogen weten wat ze daar wekenlang hebben uitgestoken?

Een gesprek met de familie van de deelnemers. ‘Wij zijn het gewend om elkaar lang te missen, maar dan weet ik tenminste waar hij zit. Dat kon ik nu niet eens zeggen.’

In de aflevering van De mol van afgelopen zondag vond het vertrouwde bezoek van familie en partners plaats. Maar de makers hadden voor een verrassing gezorgd: na een proef mocht alleen Michaël, de partner van Elisabet, naar Vietnam, de rest moest het stellen met een etentje via videoscherm. Voor hun ecologische voetafdruk deed het wonderen, maar voor het moreel van de deelnemers betekende die nieuwe plotwending een kleine splinterbom. Moesten hun Vietnambezoek via glasvezelkabel brengen: Lander (broer van Kaat), Vera (partner van Bruno), Julie (nicht van Bas), Marie (partner van Axel) en Evelien (partner van Joeri). Wij spraken hen wél in levenden lijve.

Michaël, geen scheve blikken gekregen toen je op het vliegtuig stapte?

Michaël: “Geen idee, ik heb er eerlijk gezegd niet zo op gelet tijdens de opdracht (lacht). Maar ik had inderdaad gemengde gevoelens toen ik won: blij, natuurlijk, maar je weet ook dat door jou vijf anderen hun partner níét zullen zien.”

Julie: “Maar we gunden het Michaël allemaal. Hij had op voorhand ook al verteld dat Elisabet het heel lastig zou hebben als ze geen bezoek kreeg.”

Dat was ook te zien op tv: Elisabet had duidelijk de meeste moeite met die plotwending.

Michaël, de man van Elisabet. Beeld VIER

Michaël: “We waren ervan uitgegaan dat we het niet lang zonder elkaar zouden moeten stellen: óf Elisabet werd al vroeg in het spel geëlimineerd, en dan zou ze snel weer thuis zijn, óf ze bleef er langer in, en dan zouden we elkaar in de bezoekersaflevering zien. Dat het ook gewoon níét zou kunnen gebeuren, was een kleine schok. Ik wist dat ze er alles aan zou doen om me toch te kunnen zien.”

Ook Axel had het er duidelijk moeilijk mee dat hij geen bezoek zou krijgen van jou, Marie.

Marie: “Begrijpelijk, hè. Op dat moment hadden we elkaar al tien dagen niet gezien. Op zich al zwaar genoeg, maar je trekt je de hele tijd op aan het idee dat je elkaar op de bezoekdag zult zien. Als je dan hoort dat het er toch niet van zal komen, kun je niet anders dan teleurgesteld zijn.”

Julie: “We hadden wel al twee dagen vóór de opdracht te horen gekregen dat er op het vliegtuig maar plaats voor één van ons zou zijn.”

Vera: “Ik heb het toch even moeilijk gehad toen ik weer naar huis reed van de luchthaven, hoor. ‘Allee, mag ik nu echt niet gaan?’ Nadat we uitgeschakeld waren, wilden we het eerst niet geloven: we zaten daar te wachten en hoorden het vliegtuig dichterbij komen… Stiekem hoop je dan dat er weer een verrassing zit aan te komen en je alsnog mee mag.”

Marie: “‘Het is De mol, alles kan nog!’ Maar ze meenden het blijkbaar (lacht).”

Joeri zag er de humor wel van in.

‘Het is écht niet te onder schatten, wekenlang totaal geen contact hebben met je partner’, zegt Evelien, de partner van Joeri. Beeld VIER

Evelien: “Dat is meestal het geval bij Joeri (lacht). Maar je mag niet onderschatten wat dat is, wekenlang totaal geen contact hebben met je partner. Dan duren tien dagen plots erg lang.”

Marie: “Ik vlieg vaak voor het werk, net als Axel. Wij zijn het gewend om lang van huis te zijn en elkaar te missen. Maar zelfs al zitten we aan de andere kant van de wereld, het eerste wat we doen als we ergens aankomen, is elkaar bellen. Als dat óók wegvalt, is het best zwaar. Soms zien we elkaar wekenlang alleen via Whatsapp, maar dan weet ik tenminste waar hij is. Dat kon ik nu niet eens zeggen.”

Lander: “Dan viel de ontnuchtering nog mee voor mij. Natuurlijk wilde ik Kaat gaan bezoeken in Vietnam, maar ik vlieg echt niet graag. Ik zat niet uit te kijken naar zo’n lange vlucht (lacht). In mijn geval kun je dus van een kleine opluchting spreken.”

Erin geluisd

De proef waarmee beslist werd wie op het vliegtuig zou mogen, was een technologisch hoogstandje: vanuit Vietnam werden jullie door de deelnemers aangestuurd, als personages in een videospel.

Lander: “Het rare was dat wij totaal niet wisten wat de bedoeling van die proef was (lacht). We hadden geen idee of de keuzes die we op aansturen van onze partners maakten, wel de juiste waren.”

“Het was ook een fysiek zware proef, al zie je dat misschien niet in de aflevering: we speelden die opdracht in een hangar op de luchthaven, waar het even koud was als buiten. Bovendien woog het harnas waarin we rondliepen ettelijke kilo’s.”

“Dat etentje via videoscherm was gepland volgens de Vietnamese klok: in België was het nog lang geen etenstijd. Dus moesten we cava en wijn drinken, om tien uur 's ochtends” (Vera, vrouw van Bruno) Beeld VIER

Michaël: “De opdracht duurde op tv misschien tien minuten, maar we hebben ongeveer acht uur met een camera op onze rug rondgelopen. Gelukkig hoor je ons gezaag niet in de aflevering (lacht).”

Voor de verliezers was er een troostprijs: een diner via een levensgroot videoscherm.

Evelien: “Dat wisten we toen nog niet. We werden allemaal samengeroepen, maar niemand vertelde ons waarom. Pas toen we naar de tafel werden geleid waar de andere op een videoscherm te zien was, kregen we door dat we hen toch nog konden spreken.”

Vera: “Maar dat etentje was gepland volgens de Vietnamese klok, bij ons was het nog lang geen etenstijd (lacht). Dus moesten we cava en wijn drinken om tien uur ’s ochtends.”

Voelt dat niet raar aan, tegenover iemand zitten die zich aan de andere kant van de wereld bevindt?

Marie: “Dat went verrassend snel. Je hebt op dat moment ook zoveel te bespreken dat je vlug vergeet dat je tegen een scherm zit te praten.”

Lander: “Natuurlijk had ik liever met de echte versie aan tafel gezeten, maar het was beter dan niets, hè.”

Lander, broer van Kaat. Beeld VIER

Evelien: “Joeri had het toch moeilijk om volledig op z’n gemak te zijn. Hij vermoedde dat er na het diner nog een opdracht zou volgen en zat de hele tijd de maaltijd te analyseren – hij dacht dat hij er achteraf vragen over zou krijgen (lacht).”

Lander: “Kaat deed dat ook.”

Michaël: “Niet weten wat er zal komen hoort bij De mol, hè. Je verwácht op den duur dat er een verrassing komt. Zelfs toen ik op het vliegtuig stapte, dacht ik nog dat ik erin werd geluisd.”

Door die wending werd jullie rol als familielid wel een stuk kleiner dan in de vorige seizoenen: zonde of een opluchting?

Julie: “Alleszins geen teleurstelling: het draait niet om ons, hè. Het gaat over de groep die in Vietnam zit.”

Michaël: “Anders hadden we ons wel zelf ingeschreven om mee te doen. En dat heeft niemand van deze groep gedaan.”

Vera: “Nu we al meer afleveringen gezien hebben, begin ik wel jaloers te worden op wat ze daar meemaken. Ik vind het oprecht het mooiste seizoen van De mol tot nog toe. En de opdrachten vind ik net iets geslaagder dan die van de vorige edities.”

Michaël: “Ik ben wel ongerust geweest over de bestemming, moet ik toegeven. Vietnam is België niet, hè: er zou maar eens iets verkeerd moeten gaan. Toen Elisabet en ik tijdens de bezoekdag op restaurant gingen, viel daar op een bepaald moment een stuk plafond naar beneden, vlak naast een cameraman. Een ongeluk is er nooit veraf.”

Pas op, kaka!

Ook al hadden de meesten van jullie geen voet in Vietnam gezet, jullie moesten wel een geheim bewaren: jullie hadden gezien welke deelnemers nog in het spel zaten en wisten dus al van vier geëlimineerde kandidaten zeker dat ze níét de mol waren.

Lander: “Dat niet alleen: wij moesten de afwezigheid van de deelnemers ook dekken terwijl ze in Vietnam waren. Kaat had bijvoorbeeld aan iedereen verteld dat ze naar Mexico zou gaan om daar kinderen te helpen. Maar omdat ze altijd veel foto’s op Instagram zet, viel het mensen snel op dat ze dat van die ene reis net niet deed (lacht). We hebben toen maar gezegd dat ze geen smartphone meegenomen had uit angst dat die gestolen zou worden, en dat de organisatie die in haar plaats foto’s zou nemen failliet was gegaan.”

Vera: “Bruno had verzonnen dat hij drie weken naar Amerika zou gaan voor een opleiding, net in de streek waar rond die tijd die grote bosbranden uitbraken. Waardoor iedereen aan mij kwam vragen of Bruno oké was en of hij niet beter terug naar huis zou komen (lacht). Op het werk had hij verteld dat hij drie weken was gaan fietsen voor het goede doel in Vietnam: goed gegokt dus.”

Evelien: “Joeri zat zogezegd in Ierland op een werf. Zelfs zijn ouders wisten van niets, wat hen toch ongerust maakte toen hij niet antwoordde op hun berichtjes (lacht). Ik heb dan maar gezegd dat hij de eerste dag zijn gsm had laten vallen, en geen tijd had om een nieuwe te kopen omdat hij ook op zaterdag moest werken. Heel doorzichtig, vreesde ik. En toch hadden ze niets door.”

Doet iemand nog beter?

Michaël: “Elisabet was zogezegd op reis met vriendinnen. Lastig was wel dat er in die periode belangrijke werkmails voor haar binnenkwamen. Die heb ik af en toe dan maar in haar naam beantwoord.”

Marie: “Axels excuus was dat hij ging zeilen: in drie weken van Tenerife naar Miami. Alleen bestaan er tegenwoordig blijkbaar zeilboten met internetverbinding, wat het moeilijk maakte om te verklaren waarom hij maar niets liet weten (lacht). ‘Nee, hij heeft toevallig zo’n boot zónder internet,’ moest ik telkens zeggen. Soms ging het liegen erg ver: ik heb zelfs foto’s van zeilboten zitten googelen, die Axel dan genomen zou hebben tijdens zijn reis.”

Axel. Beeld VIER

Vera: “Ik vond het veel moeilijker om voor mezelf een alibi te verzinnen: ik moest er rekening mee houden dat ik Bruno zou kunnen bezoeken, maar ik wist natuurlijk niet of hij die aflevering ook zou halen. Maak dat de mensen maar eens wijs: dat je misschíén je man gaat bezoeken aan de andere kant van de wereld, maar misschien ook niet. Enfin, ik was blij dat het achter de rug was.”

Julie: “Inderdaad. De ontlading was groot toen de kandidaten bekend werden gemaakt: eindelijk hoefden we niet meer te liegen.”

“Bij Bas viel het nog mee: hij is van het type dat plots op reis vertrekt zonder telefoon (lacht). Niemand keek er echt van op toen ik vertelde dat hij drie weken totaal onbereikbaar in het buitenland zat.”

Omdat de mol dit jaar nietsvermoedend aan zijn reis begon, moesten we volgens Gilles De Coster extra opletten voor veranderingen in het gedrag van de kandidaten. Heeft iemand zijn of haar kandidaat al atypische dingen zien doen?

Michaël: “Ik herken Elisabet volledig in hoe ze op het scherm overkomt. ‘Pas op, kaka!’: dat roept ze ook als wij op straat lopen.”

‘Elisabet is heel perfectionistisch. Als iets niet lukt, kan ze dat moeilijk loslaten.’ (Michaël, echtgenoot Elisabet). Beeld VIER

Evelien: “Joeri is in elk geval helemaal zichzelf: zoals je hem op tv ziet, loopt hij thuis ook rond.”

Julie: “Bas lijkt me ook zichzelf te zijn. Als je hem niet kent, komt hij in De mol misschien mysterieus over, maar zo is hij altijd.”

Marie: “Mij valt op dat Axel in de afleveringen iets stiller overkomt dan ik hem ken. Normaal gezien is hij erg open: hij zal je altijd zijn mening geven en is ook niet bang om zijn wil door te drukken. Maar voorlopig vind ik dat hij zich gedeisd houdt voor de camera. Misschien is het tactiek? Wie weet. Maar snurken doet hij in het echt ook (lacht).”

Evelien (tot Marie):  “Joeri heeft al een paar keer met hem op de kamer gelegen: hij zegt dat hij veel respect voor jou heeft gekregen (lacht).”

De mol moet in de eerste plaats stressbestendig zijn: maakt dat een piloot niet erg geschikt?

Marie: “Ik vind Axel inderdaad heel goed bestand tegen stress.”

Dat geldt natuurlijk ook voor een spoedarts.

Michaël: “Ah, maar ik vind Elisabet dan weer niet zo stressbestendig. Wel als arts, maar ze is vooral heel perfectionistisch. Als iets niet lukt, kan ze dat moeilijk loslaten.”

‘Die hoogtevrees van Axel was niet gespeeld. Als er thuis op een ladder moet worden geklommen is dat een hele uitdaging’ (Marie, de partner van Axel). Beeld VIER

Vera: “En je kunt nog zo stressbestendig zijn in je job, in De mol ligt dat toch net iets anders. Daar zijn voortdurend camera’s op je gericht. Probeer dat maar eens te negeren.”

Axel bleek al in de eerste aflevering met onoverkomelijke hoogtevrees te kampen. Een piloot die bang is op hoge plekken, daar werd vrolijk mee gelachen.

Marie: “Inderdaad, daar is hij sindsdien al vaak op aangesproken. Het klinkt gek, maar het is echt zo. Axel vindt iets al snel te hoog: als er thuis op een ladder moet worden geklommen, is dat een hele uitdaging. Het heeft in de praktijk weinig met elkaar te maken, vliegen en goed tegen hoogte kunnen. Toen hij tijdens ons etentje vertelde dat hij niet van die kraan gesprongen was, schrok ik dus niet. Al vond ik het wel jammer (lacht).”

Opvallend: Joeri speelt toneel als hobby, maar als ik mijn geld zou moeten inzetten op één kandidaat die totaal zichzelf is, dan wel op hem. Hij is snel uitgegroeid tot de populairste kandidaat op sociale media. Zijn puike Céline Dion-imitatie zal daarbij wel geholpen hebben.

Evelien: “Hij krijgt heel veel reacties, ja. Als we ergens komen, hoor je soms: ‘Het is ’m, de echte!’ (lacht). Hij geniet ervan: hij volgt op de voet wat er over hem gezegd wordt in de media. Hij krijgt ook veel vriendschapsverzoeken via Facebook, maar die parkeert hij.”

Joeri. Beeld VIER

Zitten daar ook oneerbare voorstellen tussen, zoals bij Lloyd vorig jaar?

Evelien: “Nee, die heb ik nog niet gezien. Houden zo, zou ik zeggen.”

Lander: “Of misschien parkeert hij die ook (lacht).”

Krijgen kandidaten niet het advies weg te blijven van sociale media?

Evelien: “Ik heb hem er al voor gewaarschuwd, want voor hetzelfde geld krijg je dingen te lezen die niet zo positief zijn. Maar het raakt hem niet, zegt Joeri.”

Marie: “Axel doet dat ook, hoor: hij speurt na elke aflevering Facebook af om de reacties te lezen onder filmpjes van De mol. Maar hij trekt zich die wél aan. Doorgaans is Axel iemand die zich niet bekommert om wat mensen van hem denken, maar dit is toch anders, merk ik. ‘Wees liever trots dat je al zover bent geraakt,’ zeg ik dan. Maar ik heb makkelijk praten: het blijft moeilijk om in te schatten wat het is om in enkele weken tijd een bekend gezicht te worden.”

Michaël: “Elisabet kan het ook niet laten te volgen wat er over De mol wordt gezegd. En ook al ziet ze maar één negatieve reactie, ze trekt zich dat sowieso aan.”

Elisabet is niet bang om het spel hard te spelen.

Michaël: “Zo ken ik haar (lacht). Ze kan heel competitief zijn, zelfs als we thuis een gezelschapsspelletje spelen. Pas op, ze is ook heel empathisch, maar in De mol loont het maar zelden om anderen veel te gunnen: telkens als je andere deelnemers helpt, maak je je eigen kansen wat kleiner. Ik zou tot nu toe exact hetzelfde gedaan hebben als zij. En met mij vast veel mensen.”

T-shirtcode

Toen iedereen in de waan verkeerde dat Eva was uitgeschakeld bij de proef met de verfbom, pleitten Bas en Kaat er als enigen voor om haar terug te halen – ook als hun eigen overlevingskansen daardoor kleiner werden. Opvallend.

Julie: “Dat verbaasde mij niet, ik vond die beslissing goed passen bij Bas.”

Lander: “Kaat denkt ook altijd aan de anderen. Als ze iemand een paar extra dagen avontuur kan gunnen, dan zal ze dat doen.”

Julie: “Ze hebben hetzelfde karakter, denk ik. Ze kwamen tijdens de opnames ook erg goed overeen: ze waren maatjes, zei Bas.”

“Voor Bas is het zwaarste nu dat hij de groep moet missen: hij kan niet wachten tot hij de rest mag terugzien na de laatste aflevering.”

Marie: “Axel mist iedereen ook, hij wilde trouwens dat ik dat tegen iedereen hier zei. In die relatief korte tijd heeft hij daar echt vrienden gemaakt.”

Lonkte het zwarte gat niet te hard bij de thuiskomst?

Evelien: “In het begin was het wel even wennen: zij hebben in die tijd iets meegemaakt waarover ze het tot de laatste aflevering niet mogen hebben. Als Joeri per se iets kwijt wil over de reis, schrijft hij het daarom op in een schriftje, om niets te vergeten.”

Is het als partner of familielid niet ontnuchterend om te zien hoe vlot sommige deelnemers liegen?

Lander: “Dat wist ik al lang van Kaat. Als onze ouders destijds vroegen hoe laat we thuisgekomen waren, durfde ze de waarheid ook al eens geweld aan te doen. We liegen nogal vlot over zulke dingen – noem het een familietrekje (lacht).”

Toen de kandidaten voorgesteld werden, ging Bruno ervan uit dat hij thuis door de mand zou vallen als hij aan het liegen zou slaan.

Vera: “We zijn dertig jaar getrouwd: als ik nu nog niet aan zijn gezicht zou zien wanneer hij liegt, zou het maar erg zijn. Maar het blijft De mol: de kans bestaat dat ik het tóch niet doorheb.”

KAat. Beeld VIER

Hebben jullie al sappige complottheorieën opgevangen over jullie kandidaten?

Evelien: “Er doet er één de ronde over Joeri: de opschriften op zijn T-shirts tijdens elke eliminatie zouden erop wijzen dat hij de mol is.”

Aha, de verborgen hints op de T-shirts: die theorie komt elk jaar terug.

Julie: “Soms is het echt gestoord hoever mensen het gaan zoeken.”

Bas. Beeld VIER

Marie: “Over Axel bestaat er ook zo’n theorie. Gilles De Coster zou bij het uitdelen van de notitieboekjes een blauw, een wit en een rood boekje getoond hebben, en dat zou verwijzen naar Axel: hij is half Nederlands en half Frans.”

Zijn er al momenten geweest waarop jullie versteld stonden van wat de kandidaten aandurfden?

Julie: “Dat Bas van die kraan sprong in de eerste aflevering, had ik niet van hem verwacht. En Joeri die dat ei met een kippenembryo opat: ik dacht niet dat íémand dat zou doen.”

Evelien: “Tja, dat is Joeri (lacht). Als hij iets op zijn bord krijgt wat hij niet lust, eet hij het toch op. Hij zei dat het nog meeviel: het idee van dat embryo was blijkbaar erger dan de smaak.”

Lander: “Mij blijft die opdracht bij waarin Kaat een nacht moest doorbrengen met een gigantische spin in de kamer. En dan had ze nog zélf een geleedpotige gekozen: wie doet dat nu? Neem dan toch het zoogdier!”

Twee afleveringen geleden zagen we dat Bruno z’n eigen koffer niet had gepakt, was dat...

Vera: “Dat heb ik gedaan, ja. En maar goed ook, als ik hem zo zag: kleren zijn echt het minste van Bruno’s zorgen. Ik snap trouwens niet waarom hij in die aflevering zo op zoek was naar bruine kousen, alsof ik vergeten was die in te pakken. Allee, bruine kousen! Bij een beige broek!”

 Godverdoezje!’

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.