Dinsdag 12/11/2019

Jeugdtheater

Een gebrek aan kwestie **

Beeld rv

"Echte cowboys huilen niet, ze kauwen lang op hun verdriet" - maar op dit cowboyverhaal van Laika en BonteHond valt niet lang te sjieken. 'Cowboys huilen niet' geraakt niet verder dan de oppervlakkige invulling van een al te magere tekst.

'Ik ben niets zonder jou!' 'Ik ben niets met jou!' Twee broers delen een verlies, maar dat verlies verdeelt ook hen. Eerst raakten ze hun moeder en hun huis kwijt, kort daarna verdween hun derde broer, met de vage belofte ooit terug te keren. Nu wil de eerste op zoek naar de derde, de tweede heeft genoeg van de thuisloosheid en verlangt naar een warm bed. Hun wegen scheiden: de held gaat op zoek naar avontuur, de softie naar een plek van geborgenheid. Wat volgt is een traditionele queeste met de nodige rites de passage in een harde (fantasie- en consumenten)wereld.

Prikkelend is het feit dat regisseur Jo Roets in het midden laat vanuit welk 'werkelijkheidsperspectief' het verhaal wordt verteld: zitten we middenin het sprookjesachtige verhaal van twee cowboys of hebben twee broers de verkleedkoffer opengetrokken en doen ze overtuigd alsof? En verraadt die doorgeschoten fantasie niet juist een 'waar' verhaal van thuisloosheid en gemis? Een intrigerende soundmix van paardengebries en grootstedelijke geluiden suggereert dat onder de uitgestrekte prairie met zijn indianen een minder romantische wereld ligt van asfalt en daklozen. Een plek van stedelijke eenzaamheid die Roets eerder in beeld bracht in voorstellingen als 'Tot in de woestijn' of met het Linkeroever-festival 'BLOK-BLOC'.

Tot een volwaardige betekenislaag onder het eerstegraads cowboyverhaal komt het echter geen moment. Dat ligt in de eerste plaats aan de tekst van Gerda Dendooven, die zowel poëzie als diepgang ontbeert. Grote woorden als verlies, consumentisme, eenzaamheid, broederliefde... worden makkelijk uit de schuif getrokken, maar wanneer die universele thema's geen wortels krijgen in een doorleefde, gegronde tekst (de taak van Dendooven) blijven het, helaas, clichés. Je voelt dat de ploeg niets in handen heeft dat spannend genoeg is om op scène te brengen. Bijgevolg blijft ook de beeldenrijkdom uit waartoe de tandem Roets (regie) en De Bie (vormgeving) zeker in staat is.

Alles aan 'Cowboys huilen niet' suddert maar zo'n beetje ongevaarlijk aan de oppervlakte. But the show must go on, en dus trachten Roets en de zijnen alsnog de lege doos te vullen, bijvoorbeeld door verschillende media in te zetten (figurentheater, video, live muziek) waarvan de noodzaak of meerwaarde onduidelijk is. De acteursploeg (Jo en Gert Jochems, deels ook muzikant Joop van Brakel) valt terug op clichématig spel en flauwe, voorspelbare humor - lapmiddelen die naast de kwestie zijn, omdat er nu eenmaal zo weinig kwestie is.

Must the show go on? Zelfs als het resultaat een voorstelling dreigt te worden die op zijn vriendelijkst gezegd de middelmaat niet ontstijgt? Of moeten makers eens vaker durven de stekker uit een project te halen? Zakelijk en financieel is dat geen sinecure. Maar een theatersector die steeds opnieuw beweert artistieke boven economische belangen te stellen, mag gerust wat strenger worden in het toepassen van die principes op de eigen praktijk.

'Cowboys huilen niet', van 2 t.e.m. 8 januari in DE Studio, Antwerpen, daarna op tournee. Info: www.laika.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234