Vrijdag 06/12/2019

DM zapt

Eén enkele scène uit 'Down the road' moet volstaan om nooit nog naar 'Temptation Island' te kijken

Lisa en Kevin in 'Down the road'. Veel gebeurt er niet, en toch gaat het programma nooit ­vervelen. Beeld © VRT - Roses are blue

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie de blik op oneindig. Vandaag: Jan Debackere over de themaprogramma's van Eén.

Wat er vorig jaar bij de VRT gebeurd is, is voorlopig nog een groot raadsel. Heeft de directie een spoedcursus maatschappelijk assistent gevolgd? Hebben ze alle abonnementen op Dag Allemaal en Story ingeruild voor Psychologies, Flow en ZiZo? Heeft staatssecretaris voor Gelijke Kansen en Personen met een beperking Zuhal Demir stiekem een consultancycontract bij de openbare omroep getekend? 

Feit is: de stoet aan programma's-met-een-thema op Eén is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het begon met Tytgat Chocolat en daarna volgden nog Taboe en M/V/X. Nu is er Down the road en dan start binnenkort nog de nieuwe fictiereeks Gevoel voor tumor. Bij Eén hebben ze duidelijk iets te vertellen. Maar wat?

Dat mensen uit een zogeheten minderheid ook maar gewoon mensen zijn? Bij
Tytgat Chocolat kon je je nog afvragen of de acteurs met het syndroom van Down niet getypecast werden – ze werkten allemaal in een beschutte werkplaats –, maar de reeks durfde tenminste wel iets anders te doen. Taboe en M/V/X toonden knappe portretten zonder dat er wordt geproblematiseerd. En hetzelfde geldt nu ook voor Down the road, waarin Dieter Coppens op roadtrip gaat met zes mensen met het syndroom van Down. Pas toen het fietsen niet zo makkelijk bleek, werden ze voor het eerst met hun beperking geconfronteerd. 

Of is men bij Eén al die BV-programma's gewoon ook beu? Oké, je ziet ze nog in programma's als Het collectieve geheugen of binnenkort opnieuw De 3 wijzen, maar als de themaprogramma's één iets tonen, is dat de gewone Vlamingen vaak boeiender en betere televisie opleveren dan de BV's die een toneeltje komen opvoeren. Zelfs een reisje naar Zuid-Afrika volstaat niet meer om hun masker af te zetten.

Temptation Island

Misschien is dat ook de rode draad bij al die nieuwe programma's: ze voelen echt. Geen moment heb je het gevoel dat er wordt geacteerd of vooraf vastgelegde scenario's gevolgd. Zelden heb je achteraf het gevoel dat je een klein uur van je kostbare tijd hebt verloren.

Neem opnieuw Down the road. Nee, er gebeurt op zich niet veel in het programma. Ze zitten in de auto, bouwen een vlot, gaan kamperen en nemen de boot om zeehonden te spotten. Maar verveelt het? Geen seconde, met dank aan de zes die heerlijk zichzelf blijven en Dieter Coppens die hen daartoe alle kans geeft. Meer feelgood kun je televisie wellicht niet maken. Voor zo'n programma zou men zelfs een wat belegen begrip als 'hartverwarmend' durven gebruiken.

Ondertussen loopt op een andere zender nog steeds Temptation Island, een programma dat ondanks alle manipulatie en plastic zelfs in intellectuele middens steeds vaker goedkeurend bejegend wordt. Die ene scène in Down the road, waarin Kevin en Lore met vlinders in de buik in een tent met elkaar zitten te kletsen, zou moeten volstaan om nooit nog een seconde naar dat onding te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234