Donderdag 22/08/2019

Reportage

Een dag op de redactie van 'Karrewiet': "Een woord als paleontoloog is uit den boze"

Kindreporter Louis interviewt wetenschapper Ine Van Der Kelen over de gevolgen van de klimaatopwarming. Beeld Francis Vanhee

Het volwassenennieuws verknippen op kindermaat. Het is een creatieve oefening waar Karrewiet zich iedere dag opnieuw aan waagt. Wij gingen mee knippen en plakken op de redactievloer. 

Waar is Remco? Dat is vandaag dé centrale vraag op de Karrewiet-redactie. Nadat hij een dag eerder zijn tweede wereldtitel binnenhaalde, is het achttienjarige wielertalent alomtegenwoordig in alle nieuwsbulletins. Applaus op alle banken dus, alleen bij Karrewiet blijven ze met gemengde gevoelens achter. Remco bolde pas na de deadline van het jeugdjournaal over de finish. En dat is balen. Want net als de rest van de nieuwsdienst speelt deze ploeg liefst zo kort mogelijk op de bal. “We willen niet het nieuws van gisteren brengen”, zegt Katrien Van Der Slycken, die als chef ‘jong’ aan het hoofd staat. “We zijn een echt journaal, maar dan voor kinderen.”

En dus zoekt de Karrewiet-ploeg nu naar manieren om het fenomeen Remco, een dag na de feiten, alsnog in Karrewiet binnen te smokkelen. Een logische eerste stap is om de man zelf aan het woord te laten. Daarvoor wordt een beroep gedaan op een hulplijn in de vorm van Maarten Vangramberen. Hij is als sportjournalist aanwezig op het WK wielrennen en zou daar dus Remco voor de Karrewiet-microfoon kunnen krijgen. 

“We doen wel vaker een beroep op journalisten van de nieuwsdienst”, vertelt eindredacteur Klaartje Van Rompaey. “We hebben maar één cameraploeg per dag, we kunnen dus niet overal bij zijn.” Al staan niet alle journalisten te springen om een paar vragen op kindermaat te stellen. Nochtans werpen die Karrewiet-vragen wel vaker onverwachte vruchten af. Van Rompaey: “Geïnterviewden formuleren hun antwoorden veel duidelijker wanneer ze het Karrewiet-logo voor hun neus zien opduiken. Het zou niet de eerste keer zijn dat onze quotes uiteindelijk ook in het reguliere journaal opduiken. Gewoon omdat ze veel makkelijker te begrijpen zijn.”

Grote verantwoordelijkheid

Aan enthousiasme is er bij Vangramberen geen gebrek. “Hij heeft zelf ook kinderen die naar Karrewiet kijken”, weet researcher Maurane Proost. “Dat helpt.” Alleen blijkt Remco al naar huis vertrokken. Een interview bij aankomst in de luchthaven dan maar. Een klusje voor nieuwsanker Mariam El Mandoudi. Alleen moet Remco dan wel in Zaventem raken en dat is voorlopig een probleem. De kersvers wereldkampioen zit vast in München na een gecancelde vlucht. 

Gelukkig blijkt Remco zowat zijn hele lagere schoolcarrière doorgebracht te hebben in de Sint Godelieve basisschool in Lennik. Een telefoontje leert dat de turnjuf, die hem daar onder haar vleugels had, er nog steeds werkt. Gesneden koek voor de ploeg van Karrewiet die meer dan welkom is, benadrukt het schoolbestuur. Voor ze vertrekt neemt reporter Laura Verhaeghe nog een doos Ketnet-zadelhoesjes mee. Kwestie van zich van een warme ontvangst te verzekeren. "Al zal dat niet nodig zijn", denkt haar collega Mattias Tuyls. "Het komt er meestal op aan die Karrewiet-microfoon onopvallend en net voor het interview boven te halen. Doe je dat niet, dan breekt de hel los en ben je binnen de kortste keren omsingeld door een massa net iets te luidruchtige kinderen.”

“Op veel scholen is Karrewiet het lesrooster binnengeslopen”, vertelt Van Der Slycken. Dat blijkt ook uit de vragen die op de redactie binnenlopen. Ze toont een mail van een lerares die graag wil weten wat ze bij Karrewiet naar aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen van plan zijn. Kwestie van die uitzending in het lessenpakket te integreren. “Natuurlijk vinden we dat leuk”, zegt Van Rompaey. “Maar het is ook wel een grote verantwoordelijkheid. Na de aanslagen in Brussel bijvoorbeeld hebben verschillende scholen de ouders aangeraden om hun kinderen naar Karrewiet te laten kijken. Dan moet je er dus voor zorgen dat die uitzending helemaal goed zit.”

Rampspoed allerhande

Het samenstellen van zo’n jeugdjournaal is elke dag opnieuw een evenwichtsoefening. Je wil je kijkers de belangrijkste nieuwsfeiten van de dag meegeven, maar hen tegelijk ook geen twaalf minuten lang bedelven onder berichten over rampspoed allerhande. “Niet elke aanslag of schietpartij op school hoeft in ons journaal te zitten”, legt Van Rompaey uit. “De treinramp met de Stint in Oss bijvoorbeeld hebben we op de dag zelf niet gebracht. Er was te veel onduidelijkheid en amper beeldmateriaal. Maar toen er de volgende dag massaal steunbetuigingen voor de slachtoffers en hun familie kwamen hebben we dat wel in ons journaal gestopt. Op die manier geef je toch net een iets positiever signaal. Daarom ook zullen we bij rampen bijvoorbeeld vaak op de inspanningen van de hulpverleners focussen.”

Met de moeilijkheidsgraad van de nieuwsfeiten wordt dan weer geen rekening gehouden bij de samenstelling. Van Rompaey: “Ons uitgangspunt is altijd hetzelfde: ook het moeilijkste onderwerp moet je makkelijk kunnen uileggen." En zo kan het gemiddelde Vlaamse kind dankzij Karrewiet meepraten over de klimaatopwarming, de strijd van de Rohingya-rebellen in Myanmar of de forse taal van president Trump aan het adres van Iran. Al is het in begrijpelijke taal gieten van dat soort onderwerpen niet altijd even makkelijk, blijkt later op de dag wanneer reporter Mattias Tuyls de personages uit een reportage over een levensgrote mammoet in het stadsmuseum van Lier van functietitels moet voorzien. “Een woord als paleontoloog is uit den boze”, blaast hij. “En hoe leg je in een paar woorden uit wat een serviceclub als Kiwanis doet, die de restauratie van de mammoet financierde?”

Hulplijnen

Nu het item over Remco in kannen en kruiken is, wordt tijdens een redactievergadering de rest van de items ingevuld. Maar hoe bepaal je rond een tafel waar alleen volwassenen aan zitten wat kinderen interesseert? "Door voor een mix van ervaren journalisten en jonge mensen te zorgen", zegt Van Der Slycken. Maar zelfs voor die jonge mensen is het soms zoeken hoe ver de kennis van hun doelpubliek reikt. "Susan Boyle duikt opnieuw in een talentenjacht op", weet nieuwsanker Jelle Mels (26). Maar wanneer Wikipedia meldt dat  het al negen jaar geleden is dat Boyle voor het eerst haar neus aan het venster stak, wordt zijn idee meteen afgevoerd. "Onze kijkers weten niet meer wie dat is." 

"Kennen onze kijkers Susan Boyle nog?", vraagt Karrewiet-anker Jelle Mels zich af. Beeld Francis Vanhee

Bij twijfelgevallen wordt – alweer – een hulplijn ingeroepen. "Dan bellen we naar scholen waar we vaak mee samenwerken", zegt Van Der Slycken. "Of zij eens bij hun leerlingen willen polsen of iemand als Susan Boyle nog een belletje doet rinkelen." 

Wat Remco Evenepoel betreft is dat alvast geen probleem, weet reporter Laura te vertellen. Zij trof in Lennik een school vol enthousiaste Remco-fans aan, meteen goed voor het hoofditem van die avond. En daar hoefde ze niet eens haar zadelhoesjes voor boven te halen.

Karrewiet, elke weekdag om 17.50 en 18.50 uur op Ketnet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden