Zondag 16/06/2019

Muziekrecensie

Een baas uit New Jersey, een melancholische kiwi en een zoutloze hitmachine: dit zijn de platen van de week

Jordan Rakei op Pukkelpop. Beeld Stefaan Temmerman

Een baas uit New Jersey, een melancholische kiwi en een zoutloze hitmachine? Yep, zij serveren de meest in het oog springende popplaten van de week.

Bruce Springsteen - Western Stars ★★★☆☆

Ei zo na hadden we Western Stars, de negentiende plaat van Bruce Springsteen, niet met de egards behandeld die het album verdient. De eerste beluisteringen onthulden een cheesy tweesterrenplaat waarop flauwe tot middelmatige songs slechts sporadisch met een pareltje (het sobere ‘Chasin’ Wild Horses’) worden afgewisseld. De Amerikaanse rockkeizer verliest er zich te vaak in stroperige Westcoast-americana waar zeemzoete strijkers de boventoon voeren. In ‘There Goes My Miracle’ zorgt die aanpak voor een interessant Scott Walker-momentje, in de draak ‘Sleepy Joe’s Café’ zit je je af te vragen wie er peyote door het bier van The Boss heeft gemalen. Maar kijk, wie doorbijt, ziet uiteindelijk het licht: zo vervelt deze collectie weeë songs over Californische losers en verlopen songschrijvers uit Nashville toch nog tot een charmant buitenbeentje in Springsteens catalogus. En nu mag The E Street Band weer terugkomen. 

Jordan Rakei - Origin ★★★★☆

Nee, zo overrompelend als Wallflower, het twee jaar geleden verschenen doorbraakalbum van Jordan Rakei, is de opvolger Origin niet. Maar ’t is hoe dan ook een uitstekende, zij het wat eenvormige soulplaat. De in Londen gehuisveste kiwi schuift de fusion en de psychedelische jazz van zijn vorige werk opzij voor een elektronischer, meer rechttoe-rechtaan aanpak. Daarin gloeit en bloeit zijn wonderlijke, ultra-melancholische stem op een wijze die de concurrentie naar huis stuurt. In combinatie met opzwepende, percussieve grooves geeft dat vonken. Zie: ‘Wildfire’, ‘Mind’s Eye’ en ‘Rolling into One’. Ook de tedere ambientsoul van ‘Speak’ doet stenen huilen. Alleen moet Rakei oppassen dat hij met deze gepolijste sound niet in loungewatertjes verzeilt.

Bastille - Doom Days ★★☆☆☆

Dankzij ‘Happier’, de samenwerking met de producer Marshmello, geniet Bastille op dit moment wereldroem. Maar hoe lang duurt die nog? De stem van frontman Dan Smith is te nemen of te laten: klagerig en egaal, weinig doorwrocht maar met genoeg sentiment om de gevoelige snaren van het jonge popvolkje te kunnen beroeren. Smiths Weltschmerz - de brexit houdt lelijk huis in zijn hoofd - mag dan niet erg diep gaan, hij klinkt tenminste oprecht. Toch doet Doom Days zout- en tandeloos aan. Ook al probeert het Britse trio de productie en de arrangementen gevarieerd te houden, het is de vlakke zang van Smith die elke song hetzelfde doet klinken. En laat nu net dát de reden zijn waarom Bastille hits scoort. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden