Maandag 22/07/2019

Albumrecensie

Eels - ‘The Deconstruction’: zo glad als een aal

Mark Oliver Everett, zorgelozer dan voorheen. Weemoedig voorwaarts! Beeld EELS

Achterin de fuik zit de paling, kwekt de volksmond wel eens. Ofwel: voor het grootste geluk moet je geduld opbrengen. Na een halve eeuw leven en lijden, vindt Eels de paling achterin: “You can kill or be killed / But the sun’s gonna shine.” Een snelcursus zonneschijn met E!

De zon lijkt effectief de nieuwe baken van rust voor Mark Oliver Everett op The Deconstruction. De bewolkte introspectie van weleer moet wijken voor een zonnige toon op zijn twaalfde plaat, uitbundige uithalen als het zomerse Today is the Day of de warme tederheid van You are the Shining Light. Van afbraak maakte hij de voorbije vier jaar een erezaak. Pas toen de laatste steen van de oude E gesloopt was, kon hij terug aan de opbouw beginnen, gelooft de frontman.

In zijn jonge jaren was Everett – kortweg E – een man van twaalf stielen en dertien ongelukken. Hij werkte in tankstations, maar op een blauwe maandag – bestonden er eigenlijk ooit àndere voor Eels? – was hij ook timmerman en metselaar. Opmerkelijk genoeg vinden die ambachten en emplooien net zo goed hun weg naar The Deconstruction.

Vastgeklikt in je gemoed, waar het schrijnt

Vier jaar geleden bekroop E het gevoel dat hij veel te lang op een lege brandstoftank had gereden, na 22 jaar haast onafgebroken touren. Voor het eerst in zijn leven nam hij een echte stap terug, om op zichzelf terug te plooien. Een gezin werd gesticht, vader werd hij na zijn vijftigste verjaardag. Tegelijk kreeg hij de handige hobbyist er niet zomaar uitgeborsteld. Vandaag legt hij dus alweer nieuwe songs voor die zich vastklikken in je gemoed, waar het schrijnt. In de opener en titeltrack komen kamerbrede strijkers bijvoorbeeld binnengewaaid terwijl hij hondsbedroefd "I break apart" herhaalt. Zweverige synths verlichten de sfeer.

Het wiegeliedje Archie Goodnight is dan weer opgedragen aan zijn pasgeboren zoontje. En ergens verder op datzelfde album zingt hij ook verteder(en)d: “I love our little family, and our life’”. Everett is de halve eeuw voorbij, maar eindelijk lijkt hij de rust en het geluk te hebben gevonden die hij zocht. Of is dat maar schijn? Op zijn meest kwetsbaar blijft E namelijk op zijn best. Premonition klinkt als het amoureuze adieu na zijn – alweer tweede – echtscheiding: “Rooms hold people”, verzucht hij. “Year after year / Tenants come and go / The walls don’t care if you’re here.” Auwch.

Met 'The Deconstruction' bedoelt Everett: de wereld is naar de haaien, maar op zijn minst hebben we elkaar. Beeld rv

Kniezen heeft geen zin

Maar tegelijk dient hij in diezelfde song zijn sombere zelf van repliek: “I had a premonition / It’s all gonna be fine / You can kill or be killed / But the sun’s gonna shine.” Eels is vandaag zo glad als een aal: hij weet zich uit elke hachelijke situatie te zingen. Dat introverte pareltje kreeg bijvoorbeeld ook opvolging met de zonovergoten popsingle Today is the Day. Over een catchy gitaarriedeltje zingt E: “Today is the day / it starts right here”. Kniezen heeft geen zin op The Deconstruction. Weemoedig voorwaarts!

Be hurt gaat dan weer over de noodzaak om de pandoering die het leven je geeft te aanvaarden, net als je blunders. Sweet Scorched Earth is op zijn beurt een ode aan onsterfelijke liefde en affectie. Zelfs in het betrekkelijk donkere Bone Dry , waarin diezelfde onsterfelijke liefde hem leegzuigt, bespeurt hij nog zonneschijn na de regen: het opgedroogde restje mens dat overblijft, vergelijkt hij met de roze gloed van een zonsopgang. Méér nog: in Coming Back laat E zelfs vogeltjes zingen! De duisternis legt onder àlle omstandigheden de duimen voor het licht.

Voorspelbaar of vintage?

Vier jaar na het erg persoonlijke pareltje The Cautionary Tales is dit alweer het twaalfde studio-album van Eels, en dat op iets meer dan twintig jaar tijd. Is Mark Oliver Everett daardoor redelijk voorspelbaar geworden, zoals we ergens lazen? Mogelijk. Het Hit-the-road-Jack-liedje Bone Dry of het broze You are the Shining Light herken je uit duizenden: de onverkwikkelijke melodie, de raspende gruisstem van Everett, de diep in de kaak gedrukte tong. Het is allemaal vintage Eels. En zoals steeds wisselt hij ook nu liefst af tussen slepende ballads, melancholische arrangementen en een mix van rock-’n-soul.

Op zich biedt The Deconstruction dus niet de allernieuwste inzichten in het hoofd van Everett: de wereld is naar de haaien, lijkt hij opnieuw te zeggen. Maar op zijn minst hebben we elkaar, voegt hij daaraan toe. Het gebrek aan een nieuw infuus deert dan ook niet, met deze verse baxter aan wondermooie songs.

The Deconstruction is verschenen bij E Works / PIAS

Eels speelt 8/7 op Rock Werchter 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden