Vrijdag 21/02/2020

Concertrecensie

Editors kan nog razen en tieren in Sportpaleis ★★★★✰

Beeld Alex Vanhee

Superfan Jason. Vorig jaar zag ik hem weer, samen met Editors in de talkshow van Danira. Weer rolde het filmpje over de schermen hoe hij, superfan Jason, zo mooi had meegezongen op Rock Werchter met ‘No Sound but the Wind’. Het is niet jouw schuld, Jason, maar Editors was in mijn hoofd een zachtezakkenband geworden. Knuffelbritten met fijne meezingsongs. De huisband van de Warmste Week. Schattig! Zaterdag in het Sportpaleis zag ik een andere band: Editors raasde en tierde.

Het begon al bij het voorprogramma, Whispering Sons was een scherpe keuze: zelden maakte een publieksopwarmer de zaal zo koud. ‘How are you feeling? Good!’ zong Fenne Kuppens zo verbeten, dat wij ook wel snapten dat het helemaal niet goed was. Knappe prestatie: nog geen vier jaar na het winnen van Humo’s Rock Rally een vol Sportpaleis in het donker zetten en het volledige publiek meezuigen. Behalve dan die ene vrouw die het hele dossier rond Jacques Vermeire en Ruben van Gucht tot zich nam. Al zal ook zij gevoeld hebben dat de wereld een duistere plek is.

Editors dan. Vooraf vond ik het concept van een ‘Greatest Hits’-tour wat stom, want die vijf hits spelen ze toch bij elke concert? Ik zat er naast. Er werd een uitstekende setlist afgewerkt, met heerlijk veel oude nummers, harde nummers ook, die elkaar in rap tempo opvolgden. Ruim de helft kwam van de eerste twee albums, het slappe ‘In Dream’ werd vrijwel geheel overgeslagen. En de tour mocht dan wel ‘The Black Gold’-tour heten, naar het gelijknamige ‘best of’-album, de matige nieuwe single ‘Black Gold’ werd netjes overgeslagen. Voortschrijdend inzicht!

Beeld Alex Vanhee

‘Now talk the loudest with a fucking clenched fist,’ zong Tom Smith venijnig, bijna agressief. Hij smeet zich, maar beperkte de theatrale duiken en rollen. Er waren ook geen vuurkanonnen deze keer. Er waren amper bindteksten. Wel waren er gitaren en er was een stroboscoop, meer bleek niet nodig om twee uur te spelen en amper te vervelen.

Je kunt Editors veel verwijten, maar geen experimenteerdrift. En dus waren binnen die twee uur 24 nummers voorbijgekomen en liepen de bandleden van het podium. Tom, op zijn beurt, liep nog een keer naar voren op het podium, een akoestische gitaar om zijn nek. ‘Dit nummer spelen we eigenlijk alleen hier,’ zei hij, waarna hij ‘No Sound but the Wind’ inzette. Na twee uur stormen, was het kampvuurmoment verdiend. Jason zal ongetwijfeld in de buurt zijn geweest en zag dat het goed was.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234