Maandag 21/10/2019

Review

Editors in een uitverkocht Paleis 12

Beeld Alex Vanhee

Het leek wel of het hele weekend in het teken stond van Editors. Vrijdagavond lanceerde de Britse rockgroep haar eigen bier in de Brusselse Dansaertstraat, zaterdagochtend bracht een signeersessie bij platenfirma PIAS een heuse volksverhuizing teweeg, en 's avonds speelde de groep ook nog eens in een al maanden van tevoren uitverkocht Paleis 12.

Daarmee werd nog maar eens geïllustreerd dat Editors nergens zo populair is als in ons land. Zeker: ook in Nederland en Duitsland is de status van het gezelschap de jongste jaren gevoelig toegenomen, maar de hechte band met België blijft bijzonder.

Natuurlijk: niet elke jonge groep krijgt de kans om een festival als Rock Werchter te headlinen, maar er zijn er nog minder die die kans met beide handen grijpen, en er meteen hét optreden van hun leven spelen. Je kan er trouwens gif op innemen dat Tom Smith en zijn vrienden ook volgende zomer van de partij zullen zijn, en in afwachting was de passage in Brussel alvast een goeie test.

Geen idee waar de charme van die zaal ligt, trouwens. Zeker: het ding is centraal gelegen en parking zàt in de buurt, maar los daarvan behoort Paleis 12 tot de meest sfeerloze zwarte dozen waar je een band in aan het werk kan zien. Wie daar overeind blijft, verdient op zich al een medaille, en Editors blééf overeind.

Beeld Alex Vanhee

Het was bovendien gedurfd om voor zo'n enorme massa met een ingetogen slowburner als 'No Harm' te beginnen: donkere, onheilspellende electronica waarbij je de spanning zo voelde opborrelen onder het oppervlak, klaar om uit te barsten. Dat gebeurde nadien met een handvol strak gespeelde uptempo-songs, waarbij de gitaar van Justin Lockey mooi verweven werd met de diepe, pompende bas van Russell Leetch. 'Sugar', 'Life Is A Fear' en vooral 'An End Has A Start' zweepten het publiek verder op.

Tom Smith toonde zich opnieuw een frontman met een charisma dat tot aan de achterste rijen reikte: beweeglijk, dynamisch, en schijnbaar overal tegelijk op het podium. De ene keer achter de piano, dan weer op gitaar en op weer een ander moment achter de keyboards. Smith leek ook écht in de songs te kruipen, alsof hij helemaal alleen in de zaal stond en er niemand stond toe te kijken.

"Eat Raw Meat = Blood Drool" klonk hoekig en dwars, met keyboards die dwars tegen de song in leken te schuren, en ook 'Bricks And Mortar' - één van de absolute uitschieters in de set- werd aangedreven door Teutoonse klanken. Kraftwerk en Neu zijn zoals bekend grote invloeden voor de band, en live kwamen die echo's er nog nadrukkelijker door.

Beeld Alex Vanhee

Maar sober kon ook. Zowel 'Smokers Outside The Hospital Door' als 'No Sound But The Wind' overtuigden moeiteloos in Smith's akoestische soloversies, en kregen in één moeite ook de zaal stil. 'All The Kings' -uit de nieuwe cd- had wat meer moeite, vooral omdat het zo laat in de set moeilijk kon opboksen tegen de bekendere, robuustere nummers. En ook 'Nothing' - stadionrock van het Simple Minds-type- speelde wat te nadrukkelijk op grote gebaren om écht te overtuigen, al was het publiek wel helemaal mee.

Dan liever de onverwoestbare postrock van 'Munich' waarmee de eigenlijke set werd afgesloten, of het nieuwe 'Ocean Of Night', een song die over alle troeven beschikt om een klassieke Editors-single te worden. En met 'Papillon' - inclusief de intussen traditionele outro die de song naar een nog hoger niveau tilt- ging de zaal uiteraard helemaal plat. Waarna het optreden weer even gedurfd eindigde als het begonnen was, dit keer met het minimalistische 'Marching Orders', ook de song waarmee In Dream uitgeleide werd gedaan.

Een geslaagde passage kortom, maar tegelijk toch nog een punt van kritiek: die vlammenwerpers waar de groep gebruik van maakt, én die waterval van vuurwerk ook, trouwens, gaan onderhand al een paar tournees mee. De verrassing is weg, en het kan haast niet anders of na zes jaar zijn die dingen ook fiscaal afgeschreven. Kortom: hoog tijd om een setdesigner aan te trekken die wat nieuwe kunstjes verzint. Bands die in de hoogste divisie willen blijven meedraaien, moeten ook op dat vlak blijven vernieuwen.

Beeld Alex Vanhee

De set

• No Harm
• Sugar
• Life Is a Fear
• Blood
• An End Has a Start
• Forgiveness
• All Sparks
• Eat Raw Meat = Blood Drool
• The Racing Rats
• Formaldehyde
• Salvation
• Bullets
• A Ton of Love
• Smokers Outside the Hospital Doors
• No Sound but the Wind
• Bricks and Mortar
• All the Kings
• Nothing
• Munich
• Ocean of Night
• Papillon
• Marching Orders

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234