Zondag 15/09/2019

Exclusief interview

Ed Sheeran: "Beledig mij maar"

Ed Sheeran. Beeld rv

Hij wordt het grootste Engelse exportproduct sinds tv-serie Downton Abbey genoemd. Maar net zo goed roepen ze hem “rosse hobbit” na. Een teddybeer met tieten, lazen we zelfs. Alle spot terzijde: de verkoopcijfers liegen er niet om. Ed Sheeran is bij leven en welzijn de meest onwaarschijnlijke popster ooit. “En de meest ambitieuze.”

Aaah, you’re from Belgium. Great!” Ed Sheeran mept joviaal tegen mijn bovenarm. Nou nou, hoor ik mezelf mompelen. Laten we vooral niet overdrijven. Het lijkt alsof hij zijn rolletje van enthousiaste allemansvriend speelt, maar die sympathieke rol bekleedt de Britse popster dan toch met verve. Als een enthousiaste ket legt hij meteen omstandig uit hoe hij van een Belgisch café in Londen zijn habitat had kunnen maken. Afgaand op zijn kwieke armbewegingen verzette hij in die keet namelijk minstens halve vaten bier, en werden de mosselen met friet mogelijk per trog aangevoerd. “Godverdomme, wat een lekker eten was dat zeg!”

Op slag begrijp je waarom zoveel jonge meisjes vallen voor zijn ontwapenende charme. Ed Sheeran moet zowat de jofelste hartendief ooit zijn, voor bakvisjes die One Direction ontgroeid raakten. Een verhaal dat veel zegt over zijn aantrekkingskracht: toen de invloedrijke journaliste Caitlin Moran schreef: “If my kids ever tell me they like Ed Sheeran, I’ll put them in a sack and throw them in a canal", werd ze op sociale media net niet gekielhaald door het legertje fans. Sheeran mengde zich in de discussie, en ontmantelde de heikele situatie door haar doodleuk “Lots of hugs” te sturen via Twitter.

Zelfspot is hem ook niet vreemd, merken we dadelijk bij onze ontmoeting. Wanneer hij polst of ik voor een tv-zender werk, antwoord ik naar eer en geweten: “In case you haven’t noticed, I only have a face for newspapers.” Hij grijnst, en repliceert dat het bij hem helaas niet anders is. Een grappige bekentenis voor een artiest wiens rosse tronie effectief op élke magazinecover verscheen, en niet weg te slaan leek uit het openbare leven.

Toch gaat er ook een opvallende streber schuil in Sheeran, merkten we al.

Je vergeleek het scoren van een nummer 1-album onlangs met de 100 meter sprint, waarbij jij één doel voor ogen houdt: “I just know I’m going to win." Wat een wedijverig mannetje ben jij!

“Ik ben blij dat iemand die rotzin van GQ Magazine aanhaalt, want ik word er fuckin’ pissig van. Ik werd wel degelijk verkeerd geciteerd, hoor. Het hele interview ging over zelfvertrouwen en geloof in jezelf, waarna ze een paar uitspraken flink verknipt en verdraaid hebben. They made me sound like a dick. Zo vroegen ze of ik gaf om competitie, en toen antwoordde ik doodeerlijk: als de weg naar succes een 100 meter sprint zou zijn, wil ik wel degelijk winnen. Maar ik wil ook dat iedereen slaagt. Ik zal nooit de eikel zijn die anderen laat struikelen op weg naar de meet. Maar ik ga voor het goud. Daar is ook niets mis mee.”

Het geeft wel aan hoe competitief je in die wereld staat.

(blaast) "Heeft het zin om een contract te tekenen bij een groot label als je niet de grootste muzikant ter wereld wilt worden? Ik vind van niet. Dergelijke ambities zijn misschien geen schering en inslag in de muziekbusiness, maar ik wijt dat vooral aan de angst van artiesten om hooghartig of inhalig genoemd te worden. Zo’n bekentenis wordt natuurlijk ook makkelijk uit zijn context gerukt, en gaat dan een eigen leven leiden. (droog) Ik kan ervan meespreken.”

Hoe vaak denkt een ambitieuze kerel als jij nog aan zijn eigen baaldagen, waarbij je duizenden kilometers maalde om letterlijk voor één man te spelen?

“En dat was dan nog mijn geluidsman, geen zever. Nu ja, het was in de regel zelfs niet mijn eigen geluidsman, maar iemand die ik ingehuurd had (lacht). Dat maakt het verhaal nog nét iets treuriger. De man die ik toen in de spiegel aankeek, bakte er zo weinig van dat hij niet eens iemand kon overtuigen om mee op tour te gaan. Dat moet echt wel het dieptepunt in mijn hele carrière geweest zijn. Hartelijk bedankt om me daar nog eens fijntjes op te wijzen.”

Wat ik bedoelde: wat hield je zelfvertrouwen intact, wanneer werkelijk niemand in je omgeving iets in je zag? Is dat briljant inzicht of hardnekkige domheid?

“Je bekijkt het verkeerd. Het moment waarop het geloof in jezelf het grootst en krachtigst moet zijn, is wanneer je je persoonlijke Waterloo beleeft. Als de ondergang naakt, moet je op je best staan. Op dit ogenblik hoef ik per definitie niet eens in mezelf te geloven, omdat ik elke dag voldoende bevestiging krijg. Maar wanneer de hele wereld je over het hoofd ziet, wanneer geen mens een beet geeft om je, en wanneer je elke avond voor twee man en een paardenkop je energie staat te verspillen, moet je maken dat je nog steeds je Beste Concert Ooit geeft. 

"Geen sinecure: ik drink al eens graag, en in het begin betaalden de uitbaters van de cafés me enkel in drankbonnen. Nadat ik ooit straalbezopen op het podium ben beland, heb ik een punt gezet achter het zuipen vóór een optreden.”

In de nieuwe song ‘Eraser’ zing je: “When the world is against me

“….that is when I come to life.”

Juist. Het deed me denken aan je kameraad James Blunt, die me ooit vertelde dat hij een stijve kreeg van alle mensen die hem verachten. Zijn hilarische retweets liegen er niet om.

“Weet je, de reden waarom Taylor Swift en ik zo’n hoge vlucht namen, ligt deels aan het feit dat niemand in ons geloofde. De eerste jaren heeft zij het ook hard te verduren gekregen. Wanneer mensen je onophoudelijk vertellen dat je je droom nooit zult bereiken, maakt dat je net meer vastberaden. Het inspireert méér dan een zootje ja-knikkers dat langs de zijlijn staat te roepen dat je zo verdomd goed bezig bent. Dan dreig je op je lauweren te rusten.”

Hoe gedisciplineerd ben jij eigenlijk? Het succes van James Blunt en Taylor Swift wordt ook vaak toegeschreven aan het feit dat ze nooit een steek laten vallen, en hun blik recht op hun doel houden.

“Denk jij dat ik dat niet doe?”

Als je vertelt dat pizza beter is dan seks en je maandenlang op bier en pizza leeft, waarop je plots honderd kilogram weegt, lijkt je gevoel voor discipline meer op het mijne dan op dat van Taylor Swift, vrees ik.

“James Blunt is altijd een grote inspiratiebron voor mij geweest. Als ex-militair weet hij wel het een en ander van een streng regime. Toen ik hetzelfde management had als hij, vroeg ik daarom zijn agenda aan, met al zijn afspraken van het eerste jaar. Ik wilde alles nadoen wat hij deed, maar dan dubbel zo veel. Gekkenwerk natuurlijk (lacht). Maar zijn discipline en mijn competitieve natuur zorgden ervoor dat ik hier nu sta. Weet je, ik maak muziek omdat ik ervan hou. Maar ik ga tot het uiterste om ze aan de hele wereld te laten horen.”

Je vorige plaat X (Multiply) heette zo omdat alles groter dan ooit werd voor je, in vergelijking met het eerdere + (Plus). Wat moet ik me voorstellen bij ÷? Divide and conquer? Verdeel en heers?

“Die theorie klinkt goed! Weet je, mijn label heeft keihard zijn best gedaan om er een positieve draai aan te geven. Ik begrijp dat divide – of (ver-)delen – niet zo best klinkt. Maar voor mij had het een speciale betekenis, omdat de plaat zo eclectisch klinkt. Net alsof ik me heb opgesplitst in alle songschrijvers die ik ben.”

Geldt je oude mantra voor al die songschrijvers in je?

“Welk is dat?”

Never hide the truth from your audience because they want to hear you stripped. Nooit liegen, want iedereen wil je in je blootje zien.

“Dat is nog altijd zo.”

Op een perverse manier hoop ik dan dat de afschuwelijke kerel die je beschrijft in ‘New Man’ zichzelf aangesproken voelt. Of achter jou aankomt!

“Ik heb mezelf ingedekt: er is niet één new man. De song gaat over het type kerel dat je vast wel kent: hij is niet de vent met wie je ex op date gaat na jou, maar met wie ze tussen de lakens duikt nadat ze jou heeft gehad. Bijna altijd gaat het om dezelfde soort kerel: een spierbundel die net iets te vaak gewichten gaat heffen, zichzelf bij voorkeur bedekt met tribal tattoos en voortdurend naar Ministry of Sound luistert in zijn gepimpte auto.”

Beeld rv

Is hij de kerel die je ook aan jezelf te danken hebt, getuige een song als ‘Happier’? “Aint nobody hurt you like I hurt you / but nobody needs you as much as I do."

(twijfelt) "Het meisje over wie ik zing, is eigenlijk nog steeds een van mijn beste vrienden. Rond de jaarwisseling ben ik zelfs nog met haar op vakantie geweest. Die song is eigenlijk zes jaar te laat geschreven, merkte ik onlangs. Hij beschrijft ongeveer het aanvaardingsproces over wat er is misgelopen.”

Het valt vast niet mee om het liefje te zijn van iemand die songs schrijft. Zeker niet als die plots succesvol wordt. Ineens worden je persoonlijke sores niet alleen op de straatstenen gegooid, maar ook in de charts en tabloids uitgesmeerd. Hoeveel exen houden hun hart vast bij elke nieuwe plaat?

“Er zijn er wel een paar, maar ze zijn niet bang. Meestal omdat hun song al is verschenen. Ze haten me dus al (lacht). Ik heb me weleens schuldig gevoeld over songteksten op de eerste plaat. Zo haalde ik ooit het nieuwe vriendje van een ex door het slijk, waarop ik hem zowat vier jaar geleden ontmoette. Bleek dat een waanzinnig toffe kerel te zijn, die bovendien beter was voor haar dan ik ooit kon zijn, en meer tijd aan haar besteedde dan ik ooit zou kunnen. Dat wringt wel.”

Zijn er grenzen?

“Als je veto's stelt, ga je zonder twijfel schijtsongs schrijven. Wanneer je bijna beschamend eerlijk bent, merk je dat de luisteraar een connectie maakt. ‘Make You Feel My Love’ van Bob Dylan is zo’n song. En Joni Mitchell vertelde ook altijd exact wat ik dacht, en daarom maken haar songs zoveel rimpelingen in het water.”

Ik hoop dat je me niet gaat buitengooien, indien ik je nu zou beledigen…

(onderbreekt) "Beledig maar raak. I’m not that precious.”

De boodschap van ‘What Do I Know?’ komt nogal pijnlijk naïef over. Je zegt zoveel als dat we de wereld kunnen veranderen met een piano, een bas, gitaar en een fris biertje. Nou!

“Ik bén naïef. Ik ben 26 jaar oud en zit ongeveer elke andere dag in een nieuw land. Ik lees zelden de krant, volg nauwelijks het nieuws. Ik ga dat écht niet verbergen. Maar wanneer het verkiezingen zijn, ga ik wel stemmen, en ik heb een mening over verschillende zaken. Alleen zal ik nooit zo stom of verwaand zijn om die weinig gefundeerde meningen te delen. Zoals ik zing in de song, drukte mijn pa me altijd op het hart om me nooit te moeien in politiek of religie. Dat is iets wat je beter binnen de vier muren van je huiskamer houdt, in plaats van de kansel op te zoeken."

Het enige wat ik weet, en wil delen, is dat de wereld liefde mist.

"Natuurlijk is het allemaal niet zo eenvoudig, maar als er één song verschijnt dit jaar waarin iemand zegt dat we beter overeen moeten komen, vind ik dat lang niet zo’n slechte zaak. Toch?”

Misschien is dat wel de cynische journalist, die je naïef noemt.

“Misschien wel. Ik weet dat journalisten van clickbait houden, en niets liever zouden willen dan dat ik een standpunt inneem over Trump tijdens een interview, of in een song. Maar zo zit ik niet in elkaar.”

Hoe bekijk je de wereld vandaag eigenlijk?

“Zoals ik zing in de song: ik houd een pleidooi voor liefde en positiviteit, en verwerp haat. Ik zeg er véél in, maar in feite zeg ik tegelijk ook weer helemaal niets. Het is beter dan nietsdoen.”

Je vulde het magische Wembley onlangs drie keer na mekaar. Oasis schreef zowat vijftien jaar voor jou geschiedenis door op Knebworth voor hun grootste publiek ooit te spelen: achteraf waren zij het erover eens dat ze die tour de force nooit meer zouden kunnen herhalen. Hoe voel jij je over je eigen record?

“Ik weet ook dat het een piek is die wellicht nooit meer te overtreffen is. Maar de enige manier voor mij om het idee te behouden dat ik aan de top sta, is om die piek te blijven herhalen. U2 houdt zijn publiek al verschillende decennia geboeid. Als ik daarin slaag, zonder verdere records te breken, dan pas kan ik zeggen dat ik succesvol ben geweest.”

Divide verschijnt op 3 maart bij Asylum Records. Ed Sheeran speelt op 5 april in het Sportpaleis.

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234