Donderdag 09/04/2020

recensie

Echo Collective plays 'Amnesiac': Swipen met God

Echo Collective in de AB.Beeld rv

Een bomvol Huis 23 voor een relatief onbekende band die postrock en modern klassiek combineert? Zeer zeker. Dat had natuurlijk voor een groot deel te maken met het opzet van Echo Collective: een avontuurlijke herinterpretatie brengen van Amnesiac van Radiohead.

Radiohead herinterpreteren? Een koud kunstje is het niet. Vraag maar aan Mark Ronson die ooit 'Just' met zwier verfunkte, aan de loungy aanpak van jazzpianist Brad Mehldau of aan de met sensimilla omzwachtelde pastiches van de Easy Star All-Stars en hun stonede Radiodread-project. We proberen de horribele cover die Prince ooit van 'Creep' speelde te vergeten. En Jamie Cullum had zijn tengels van 'High and dry' moeten houden.

Hoe je het werk van Thom Yorke en co. ook aanpakt, het blijkt aartsmoeilijk om hun unieke mix van tergende melancholie en post-millenial tension te vatten. Tenzij je Echo Collective heet. In Huis 23 ging het Brusselse combo drievierde van Amnesiac te lijf, het weemoedige vervolg op Kid A, de beruchte vierde Radioheadplaat waarmee de Britse rockband zeventien jaar geleden aan een tweede leven begon. Amnesiac toonde zich toen het toegankelijkere, muziektechnisch complexere broertje van het nogal stuurse Kid A. Yorke leerde er langzaamaan hoe hij weer een frontman van een band moest zijn, de andere groepsleden zochten er een uitweg uit de door Yorke opgelegde elektronische esthetiek, met verbluffend resultaat.

Van de hand Gods

Echo Collective, een band die in het verleden al de ambientplaten van metalgod Burzum herinterpreteerde, holde slim de originele Amnesiac-songs uit om er zijn eigen kleuren aan te brengen. Vooraleer de groep Radiohead tackelde, schotelden de muzikanten het bomvolle Huis 23 eigen werk voor. Het curieus getitelde 'Houtsprokkelaar' rees op vanuit een zacht zinderende zoemtoon, gecreëerd met cello en altviool en geraffineerde xylofoontikjes. De langgerekte brom van een altsax spreidde een fond uit voor die unheimische pracht. Zo deed Echo Collective aan als een slaapdronken kamerorkest, bevroren in zijn eigen oase. "Ik hoop dat jullie er vooral menselijke warmte in hebben gehoord", zei bandleider Neil Leiter toen de laatste glasachtige noten waren uitgestorven.

'Osmosis' versmolt zwaarmoedig mijmerende strijkers en vederlichte percussie. Het was een compositie waarin de bewegingen niet in elkaar overvloeiden maar abrupt plaats maakten voor elkaar, alsof een Hand Gods van de ene naar de andere klankflard swipete. 'Sunday Night' stond gestoeld op een hardvochtige, trage en minimalistische drumgroove die een veeg humeurige violen beteugelde. In de staart van het nummer bleef een drone hangen die klonk als een zwerm ziedende bijen. Eerder Godspeed You! Black Emperor dan Nils Frahm, zeg maar.

Funky groove

'Knives out', een eerste Radioheadcover, pronkte met een subtiel schuifelende akoestische beat. De viool nam de lead vocal van Thom Yorke voor haar rekening. Clever. 'Morning bell' kreeg een gelijkaardige aanpak. Een treurende klarinet en twinkelende xylofoon weefden de soundtrack bij een imaginaire Tim Burton-film. Wij dachten aan een creepy Danny Elfman, helemaal verzwolgen door het macabere.

Met 'Dollars & cents' openbaarden zich kwaliteiten van de song waarbij je anders nooit zou stilstaan. Hoe wonderlijk on-Europees Radioheads melodieën aandoen, bijvoorbeeld. De klarinet liet oriëntaalse figuren langsheen de kurkdroge drumgroove kringelen, een brommende basklarinet zorgde voor een dreigende jazzy fond.

In 'You and whose army' nam de basklarinet het voortouw, gesluierd in kristallen harpnoten. Ook hier steeg jazz op uit de poriën van de compositie. 'I might be wrong', tenslotte, bleek een canvas voor een ritmisch pingpongen tussen blazers en strijkers. Een warme piano suste en zalfde, een verrassend funky epiloogje bewees dat Echo Collective ook verdomd overtuigend kan grooven.

Jazeker, het was 'work in progress': Echo Collective mag van de AB deze herinterpretaties met elk concert bijsturen en bijschaven tot aan de grote finale op het BRDCST-festival op 7 april, waar het gezelschap het integrale Amnesiac voorschotelt. Maar als dit collectief nú al in dergelijke mate kan ontroeren en ontregelen, zal het tegen dan de hoogste toppen scheren. Ga dat zien.

Gezien op 18 januari in de AB, Brussel. Echo Collective speelt Amnesiac nog op 15 februari in Huis 23 (volzet). Op 7 april speelt de groep de uitvoering op het BRDCST-festival in de AB in Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234