Dinsdag 12/11/2019

Festival

Eaux Claires: het exclusieve en eigenzinnige "anti-festival" van Bon Iver en The National

Wilco was met vijf verschillende projecten aanwezig op Eaux Claires. Beeld Scott Kunkel

Festivals over de hele wereld beginnen steeds meer op elkaar te lijken, met identieke line-ups, beleving en bands en DJ’s. Om die reden besloten Justin Vernon (Bon Iver) en Aaron Dessner (The National) in 2015 om met Eaux Claires hun eigen “anti-festival” op poten te zetten. We gingen de sfeer proeven.

Op het eerste zicht is Eaux Claires nochtans niet zo uniek: duizenden mensen troepen samen in een veld om slechte fast-food te eten, overprijsd bier te drinken en muziek te luisteren. Waar het festival zich wel aftekent tegenover de concurrentie is in de muzikale keuzes van Vernon en Dessner, met een line-up die zowel hun brede smaak als uitstekende relaties binnen de hedendaagse indie-wereld weerspiegelt, en bijzonder veel ruimte laat voor samenwerking tussen de verschillende muzikanten. “Het gaat er om te herdenken wat mogelijk is wanneer je al die artiesten samenbrengt,” legde Dessner uit aan Billboard.

Die exclusieve samenwerkingen – het gevoel dat je iets meemaakt dat je nergens anders kan vinden – vormen dan ook de belangrijkste troef voor Eaux Claires. Alle artiesten kregen de mogelijkheid om de week voor het festival gebruik te maken van repetitieruimtes op het festivalterrein, waar improvisatie en samenwerking met andere bands stevig werd aangemoedigd.

De twee organisatoren zetten zelf de toon op vrijdag met “People’s Mixtape” – een half uur durende folky jamsessie met bevriende muzikanten. Op zaterdag lieten beide heren zich van hun meer experimentele kant zien, met een set van gloednieuwe, onafgewerkte songs als “Big Red Machine” die Vernon’s geliefde auto-tune vocals koppelde aan de grillige klanktapijten waarvan Dessner zijn handelsmerk heeft gemaakt.

Sing-along

Het ultieme Eaux Claires concert moet dan ook “Bon Iver Presents John Prine and the American Songbook” geweest zijn – een eerbetoon aan de man die bekend staat als een van Amerika’s allerbeste songwriters. Vernon, die Prine zijn “beste leermeester” noemde, leidde een onafgebroken parade van muzikanten die zijn grootste klassiekers coverden. Uit respect (of angst?) voor Prine, die backstage stond toe te kijken, bleven allen bijzonder dicht bij het origineel – en dat was waarschijnlijk best zo. 

Prine is songschrijven op z’n puurst, met geïnspireerde lyrics en simpele maar onvergetelijke melodieën die weinig nood hebben aan extra experiment. De etherische harmonieën van Mountain Man deden 'Angel From Montgomery' alle eer aan, terwijl Jenny Lewis een extra pittige versie van 'Christmas in Prison' bracht. 

John Prine op Eaux Claires. Beeld Eaux Claires

De meest verrassende gast was waarschijnlijk rapper Spank Rock, die een verrassend accurate Prine-imitatie deed op 'In Spite of Ourselves'. Veel mensen waren gekomen om de meester zelf aan het werk te zien – en hun geduld werd danig op de proef gesteld: pas na een goed uur kwam Prine zelf het podium op. Hij eindigde de set samen met zowat elke Eaux Claires muzikant in een uitbundige sing-along van 'Lake Marie'. Onvergetelijk – maar we hadden de meester er liefst van in het begin bij gehad.

Verzopen weide

Op zaterdag kregen we een andere veteraan die normaal het festival-circuit schuwt: Paul Simon. Een man die zeker zijn plaats verdient naast John Prine in het pantheon van grootste levende songschrijvers, maar met zijn avontuurlijke composities en breed georchestreerde songs ook in veel opzichten zijn tegenpool is. Maar net daarom was het een uitstekende zet van het festival om hem aan yMusic te koppelen, een modern kamerorkest uit Brooklyn dat eerder al de muziek van Ben Folds, Jose Gonzalez en - uiteraard - Bon Iver van eigenzinnige arrangementen bediende. 

Paul Simon kreeg op Eaux Claires een weide verzopen festivalgangers stil. Beeld Eaux Claires

De setlist bestond verrassend genoeg uit enkele deep cuts uit Simon’s solo-oeuvre (een speelse, jazzy versie van 'Can’t Run But', gearrangeerd door Aaron Dessner, bijvoorbeeld) en maar liefst vijf van Simon & Garfunkel’s bekendste hits (nummers die hij bij andere concerten doorgaans voor de bisronde bewaart). Het was een huwelijk dat misschien beter uit de verf was gekomen in een zaal als Carnegie Hall, maar het feit dat een man met een akoestische gitaar en zeven klassieke muzikanten een weide verzopen festivalgangers stil kreeg sprak voor zich. "Een rillend en doorweekt publiek is altijd een goed voorteken,” aldus Simon.

Conventioneel

Kijk, dat zijn het soort optredens waarvoor we al graag eens naar een “anti-festival” in Wisconsin trekken, een staat die voor de meeste Amerikanen enkel met hun bier- en kaasproductie synoniem staat. Al waren er ook meer dan genoeg ‘conventionele’ festival-optredens te vinden. Zo werd vrijdag afgesloten met een hyperactieve, vreugdevolle set van Chance The Rapper die ook hier gewoon met veel plezier zijn hit-song met Justin Bieber en DJ Khaled ('I’m The One') bracht en oprecht verbaasd leek dat het publiek zowat elk woord wist mee te rappen (de Eaux Claires touch hier kwam er wanneer Justin Vernon en Francis and the Lights hem vergezellen voor dat legendarische interpretatieve dansje bij ''Friends'). 

Chance The Rapper bracht onder andere zijn hit die hij samen met Justin Bieber en DJ Khaled scoorde. Beeld David Szymanski

Sylvan Esso en Perfume Genius gaven er het beste van zichzelf, zonder extra franjes. Ook Feist had geen nood aan special guests op zaterdag, maar vierde haar enige festival-optreden in de VS door haar nieuwe uitstekende album Pleasure in volgorde te spelen. Wilco - dat met vijf verschillende zijprojecten de best vertegenwoordigde band op het festival was - mocht de festiviteiten afsluiten met een potige set vol publieksfavorieten ('Via Chicago', 'Heavy Metal Drummer') die ze regelmatig in prachtig gestructureerde chaos lieten uitmonden, alsof ze daarmee de zeer dreigende donderwolken konden wegstuwen.

Met Eaux Claires hebben Vernon en Dessner het warm water misschien niet opnieuw uitgevonden, maar wel een festival op poten gezet dat uitzonderlijk en verrassend genoeg is om zelfs de meest cynische festivalganger te kunnen overtuigen toch maar weer die regenlaarzen aan te trekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234