Zaterdag 28/11/2020

AchtergrondMuziek

‘Earth to Dora’ van Eels: voor wanneer je de miserie moe bent

Voor de dertiende studioplaat van Eels ging Mark Everett eens niet voor een mokerslag vol melodrama.Beeld Gus Black

Over Mark Everett van Eels schreven we ooit: zijn malheur? Onze magie. Maar ook wanneer de Amerikaanse muzikant het noodlot van anderen omarmt, blijft de betovering bestaan.

Of toch meestal: op zijn dertiende studioplaat zoekt hij immers bewust het middenveld op. Klinkt weinig heldhaftig? Misschien. Maar dezer dagen heeft een minzame plaat als deze een heilzaam effect. Als antidotum voor die lor van een lockdown, bijvoorbeeld. Of als antiroest primer voor de cœur-corrosie van corona. ‘Are We ­Alright Again’ wordt aangeboden als een wufte arm om je schouder. “Step into the sunshine, man. It feels good,” zingt hij. “Birds and bees jammin’ their theme for the neighbourhood.” Die song werd geschreven tijdens de eerste, zomerse lockdown. Maar zelfs tijdens deze sombere sequel kan hij dienst doen, maken we onszelf voorlopig wijs.

Eerlijk gezegd zijn we ook al blij omdat we niet àltijd die verdomde mokerslag vol melodrama kunnen verdragen bij Mark Everett - of kortweg “E” voor vrienden en fans. Al kon je hem dat bezwaarlijk kwalijk nemen. Dood en droefenis leken in het verleden de eeuwige molenstenen om zijn nek.

Als tiener trof hij zijn vader dood aan in bed. Hartaanval. Een ironisch verscheiden, aangezien het hart van dit wiskundig en natuurkundig genie jaren voordien al forfait gaf. E herinnert zich amper een knuffel of aai over zijn bol tijdens zijn kinderjaren. Toen hij na jaren ploeteren in de marge eindelijk een doorbraak forceerde met zijn briljante debuutalbum Beautiful Freak (1996), werd dat succes dan weer zwaarbewolkt door de zelfmoord van zijn zus Liz. In diezelfde periode verloor hij ook zijn moeder aan longkanker. Een paar jaar later verloor hij ook zijn favoriete nichtje bij de aanslagen van 9/11.

Eén van de laatste sterfgevallen in het gezin Everett was toen zijn trouwe viervoeter het loodje legde, na veertien jaar dienst. Klinkt een beetje melodramatisch om ook een dooie hond in dit kegelspel te betrekken? Nou nee. E noemde de keffende en kwispelende Bobby wel eens “the sixth Eel”. Zijn hondje was ook de blikvanger in de clips van ‘Hey Man (Now You’re Really Living)’ of ‘The Look You Give That Guy’. Bekijk die vertederende cameo’s en u begrijpt meteen waarom het hart van E onderhand leeggebloed moet zijn.

De cover van 'Earth to Dora', de dertiende studioplaat van Eels.Beeld rv

Over zijn amoureuze sores – talloze relaties gingen bliksemsnel of bikkelhard naar de haaien - willen we dan nog niet eens beginnen. Voornamelijk omdat ze zelden van tel zijn op deze nieuwe plaat. Alleen in het door fluweelzachte strijkers gekleurde ‘I Got Hurt’ geeft hij duidelijk aan dat zijn laatste huwelijk even kort van duur was als de scheiding hem intens pijn deed. Maar ook dan nog weigert hij de liefde de rug toe te keren. Everett is de vijftig voorbij, en zelfs als hij geen geluk heeft gevonden, dan tenminste enige rust.

Het lijkt vooral alsof E de miserie moe is vandaag. Een kalmerende, onbezorgde en peisvolle sfeer beheerst deze plaat. Zelfs in ‘Are you Fucking Your Ex’ klinkt een zin als “alone in a house of horror” niet half zo deprimerend als je zou verwachten. Een speelse xylofoon onderstreept die soundtrack van bitterzoet sentiment.

De aandoenlijke, hartverscheurende of roerende verhalen op deze plaat gaan door de bank genomen trouwens ook niet over Everett. Met het titelnummer ‘Earth to Dora’ probeert hij bijvoorbeeld een oude vriendin, die in de Eels-crew werkte, een hart onder de riem te steken. In die song gaat het erom dat hij haar probeert op te vrolijken met een tekstberichtje. Op papier klinkt dat banaal, maar net door zijn directe en onderkoelde aanpak weet hij je vaak bij de lurven te vatten. Dat was overigens niet anders in zijn zielsontroerende memoires Things the Grandchildren Should Know.

Op de hoes van deze plaat blikt een droevige clown je toe met een scheve, wat onhandige grijns. Geen toeval. Het lijkt tijdens interviews duidelijk dat E deze Earth to Dora vereenzelvigde met dit rommelmarkt-portret dat hij voordien alleen liet schitteren op zijn toilet. De vermoedelijke boodschap? Zelfs wanneer u zich de risee van de schepping voelt, valt er tenminste iéts te gniffelen, gibberen of glimlachen. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234